Bijzonder

De Minissima. Het leek zo’n leuk idee

By  | 

De Minissima was een kleine concept stadsauto die in 1972 door William Towns (als Townscar) werd ontworpen als zijn suggestie voor een vervanging voor de Mini. De Minissima werd getoond door BLMC op hun stand op de London Motor Show in 1973 nadat BLMC het prototype van Towns had over genomen.

Kleiner dan mini

Net als de Mini had de Minissima 10”wielen en de BMC A-series motor. Hij was zo’n 75 centimeter korter dan de Mini en het idee was dat hij dwars op een parkeerplaats gezet kon worden. Want ook aan het begin van de jaren zeventig was het in sommige steden al erg druk. Het autootje had maar één deur. En die zat aan de achterkant. De twee inzittenden aan de voorkant keken uit praktische overwegingen naar voren. De passagiers zaten ruggelings tegen de twee voorsten aan en keken dus naar achteren. Het is ons niet duidelijk geworden hoe de voorste twee inzittenden op hun plekken moesten komen, maar ons archief gaf ons daar over geen uitleg.

Het bleef bij een suggestie

Het moge duidelijk zijn dat de Minissima de Mini’s niet van de kaart heeft geveegd. Een paar jaar later kwam het idee weer tevoorschijn als prototype van een invalide-auto. William Towns had de styling vereenvoudigd om massaproductie mogelijk te maken. Het concept was in die tijd over genomen door de firma GKN Sankey van de ex-Ford technicus Fred Hart. Bij de wedergeboorte werd het voertuigje voorzien van centrale besturing zodat de gehandicapte bestuurder er vanaf de achterkant in kon rijden met zijn rolstoel. Er was daarom ook voorzien in oprijplanken  om naar binnen te rijden. Denk aan wat wel een succes is geworden: de Canta. Het had dus gekund. Ondanks het feit dat het ontwerp in 1978 bekroond werd met een Style Council award ging het hele project niet door. Om tot productie te komen was er overheidssubsidie nodig. En omdat de productiekosten nogal hoog uitvielen kreeg het idee dat geld niet.

Van uit de City, naar een fietsenfabrikant

GKN zette de zaak in de etalage en het verlaten project werd voor een prikkie opgekocht door Elswick, een Britse fietsfabrikant. Tussen 1981 en 1987 werden er nog wat exemplaren verkocht onder de naam Elswick Envoy.

Maar daar werd ook niet echt aan verdiend. Dus voor de opvolger van de Minissima, de Envoy ging de stekker er uit. Het was het einde van een grappig idee. Maar uiteindelijk zonde van de investeringen en het geloof in het resultaat. Daarbij is het wel grappig dat de fietsenfabrikant tot op de dag van vandaag bestaat en floreert. Maar in hun geschiedenisboekjes is het Envoy experiment keurig uitgegumd.

Toch een waardig afscheid

Het hoogtepunt van zijn bestaan vond de Minnissima/Elswick in 2007. Toen werd er een documentaire van krap een half uur gemaakt, genaamd ‘Elegy (treurzang) for the Elswick Envoy. En die documentaire won de eerste prijs in 2008 op het Aspen Shortfest Festival. Maar of dat een happy end was?

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X