Een vroege BMW Z3 met veel werk, maar precies daarom de moeite waard

De BMW Z3 was voor Patrick Cornelius al jaren zo’n auto die bleef hangen. Niet omdat het de verstandigste keuze is, maar juist vanwege het compacte roadsterconcept en het ontwerp, waarin hij nog altijd een verwijzing naar de BMW 507 ziet. Toen een praktische auto minder noodzakelijk werd, mocht zijn BMW E90 sedan plaatsmaken voor iets waar hij al langer naar keek: een Z3.

Dat hoefde voor hem niet per se een zescilinder of een rijk uitgeruste uitvoering te zijn. Het model zelf woog zwaarder dan de motorisering. In de loop der jaren had hij al genoeg verschillende BMW’s gereden om zich daar niet op blind te staren: vier-, zes- en achtcilinders, op benzine, diesel en LPG, in allerlei carrosserievormen. De keuze viel uiteindelijk op een betaalbaar exemplaar met veel achterstallig onderhoud: een vroege BMW Z3 uit 1996, op kenteken van 1997, met de 1,8-liter viercilinder M43B18.

BMW bleef terugkomen

Zijn geschiedenis met het merk begon min of meer toevallig. Rond zijn dertigste zocht hij na een ongeluk eigenlijk een Audi 80 op gas, maar bij de handelaar waar hij ging kijken, stonden vooral BMW’s. Het advies was simpel: probeer er eens een. Na een korte proefrit was het raak. Zijn eerste werd een BMW E36 316i sedan op LPG uit 1997, in een luxe uitvoering met onder meer airco, elektrische ramen, elektrisch bedienbare en verwarmde spiegels en afstandsbediening.

Wat hem toen overtuigde, zat niet alleen in het uiterlijk. Vooral de besturing, de manier waarop zo’n auto zich laat rijden en de achterwielaandrijving maakten indruk. Daarna volgden meer BMW’s: een E30 316i sedan, E34 518i Touring, E34 525i sedan, Z3 1.8, E60 520i en daarnaast dagelijkse auto’s als E46 320i, E39 546, E53, E60 en E90. Sedans, coupés, cabrio’s, Tourings en SUV’s: het passeerde allemaal. Inmiddels is hij met pensioen en heeft hij meer tijd voor meerdere BMW’s uit de jaren tachtig en negentig, die hij technisch en optisch op peil wil houden. In dat rijtje past de Z3 precies, al bleek deze auto wel van een andere orde.

Op de terugweg al stoom onder de kap

De Z3 zag er bij aankoop al verwaarloosd uit, maar reed nog goed genoeg om mee naar huis te nemen. Ver kwam hij alleen niet. Vrijwel direct na vertrek liep de temperatuur op en verscheen er een forse stoomwolk onder de motorkap. Een koelslang was gescheurd. De verkoper had nog iets gezegd over een kleine bijbetaling op de inruil, maar stuurde uiteindelijk zijn auto-ambulance om de BMW alsnog thuis af te leveren.

Daar begon pas goed zichtbaar te worden wat er was gekocht. Vrijwel alles wat Patrick bekeek, bleek kapot, versleten, los of simpelweg aan vervanging toe. Het liep van kleine details tot serieuze ingrepen. Een ander stuur, aandacht voor deurpanelen, versleten deurhendelrubbers, een tellerbak die moest worden aangepakt, schakelaars en interieurverlichting die niet in orde waren, ontbrekende mistlampen, laswerk aan de dorpels, een tunnelbak die compleet vervangen moest worden en zelfs het antennerubber dat eraan moest geloven. Het zijn precies de dingen die een auto niet meteen onbruikbaar maken, maar samen wel laten zien hoe ver hij was weggezakt.

Ook binnen en rond de kap was het niet klaar. De vloer en bekleding werden nat door lekkage bij de softtop. De afstandsbediening van alarm en centrale vergrendeling vroeg aandacht, logo’s ontbraken, er moesten nieuwe klemmen komen en de kunststof beschermlaag op de raamstijlen van de vroege Z3’s is verwijderd. Daar kwam nog stoelspeling bij, een bekend Z3-punt. Zo schoof de auto al snel op van een opknapper naar een restauratie in etappes.

Onderdelen zoeken hoort erbij

Een deel van het werk zat niet eens in het sleutelen, maar in het vinden van de juiste spullen. Deze auto miste de voorbereiding voor een hardtop, dus die moest gebruikt worden opgespoord. Alleen die voorbereiding was al voor ongeveer 500 euro te vinden, terwijl nieuwe delen zelfs rond de 500 euro per kant kosten. De hardtop zelf kostte nog eens 700 euro, bijna evenveel als de bevestigingsbeugels waarin hij vastklikt.

Verder kwamen er een gereedschapsset, een accu, andere velgen, roll-over protection, achterlichten en gepolijste koplampen. Juist bij een vroege, vrij sobere Z3 maken zulke onderdelen veel uit. Deze auto was bovendien tamelijk kaal uitgevoerd: elektrische stoelen en elektrische spiegels waren nog het voornaamste comfort. Voorbereiding voor achterruitverwarming ontbrak, airco was er niet en mistlampen evenmin. Dat verklaart niet alles, maar het maakt wel duidelijk dat hier geen luxere Z3 stond die alleen cosmetisch wat aandacht nodig had.

Technisch weer op orde, maar nog altijd een project

Belangrijker dan de uitrusting was de technische staat. Patrick wist al snel dat er een flinke onderhoudsronde aan zat te komen, naar eigen zeggen goed voor ongeveer 1.800 euro aan werkzaamheden die hij zelf niet kon of wilde doen. Meteen nadat de auto thuis was afgeleverd, ging hij daarom naar een bevriende plaatselijke garage met de opdracht alles na te lopen en te repareren wat nodig was om hem weer technisch in orde te krijgen.

Motor, remmen en ophanging zijn vervolgens aangepakt door bevriende monteurs. Zelf doet hij samen met vrienden vooral het opknapwerk en de demontage, terwijl het zwaardere technische werk naar mensen gaat die dat dagelijks doen. Die verdeling past ook bij de auto: niet alles hoeft per se zelf gedaan te worden om het toch echt een eigen project te laten zijn.

Of de Z3 blijft, is eigenlijk geen vraag meer. Waarschijnlijk wel. Patrick verwacht niet dat dit model voor hem ooit de status of waarde van een Z1 krijgt, en hij ziet de auto ook niet als belegging. Het is een hobbyauto, en juist daarom mag er tijd, geld en koppigheid in gaan zitten. Misschien is dat ook precies waarom deze vroege viercilinder de moeite waard bleek: niet ondanks al het werk, maar juist erdoor.

Er zijn ook extra foto’s van het project meegestuurd, en die onderstrepen vooral hoeveel werk er in deze Z3 is gaan zitten.

Hieronder volgen nog meer foto’s.