Baja Buggy deinst niet terug voor woestijnrally’s

De Volkswagen Kever was ooit een auto voor kuddedieren, maar je hebt er altijd mensen tussen zitten die graag van de gebaande paden afwijken. Letterlijk, in dit geval. Met de woestijnrally Baja California ontstond eind jaren zestig een complete cultscene, die nog altijd bloeit. Genetisch gemanipuleerde Beetles overwinnen zandvlakten, rotsen, diepe sporen en andere hordes. Welkom bij het fenomeen Baja Bug.

Laten we ons verplaatsen naar Baja California, een Mexicaans schiereiland dat aan de onderzijde van de zonnige Amerikaanse staat bungelt. Het wordt grotendeels omgeven door zee, maar kenmerkt zich door een woestijnachtig landschap. Perfect om een desert rally te organiseren, zo bedachten een paar enthousiastelingen laat in de jaren zestig. Deelnemers aan de allereerste editie van de Baja 1000, grof verwijzend naar de afstand in mijlen, hadden slechts een beperkt idee van wat ze over zich heen zouden krijgen. Ja, zand, heel veel opstuivend zand.

Ze moesten bulten, rotsen, kuilen en geulen trotseren en werden enkele tientallen uren lang volledig door elkaar gerammeld in hun enigszins of verregaand geprepareerde bolides. Vic Wilson en Ted Mangels schreven geschiedenis door in hun Meyers Manx, de moeder aller buggy’s, als eerste de finish te passeren. De Baja 1000 bestaat nog steeds en brengt in een diversiteit aan klassen de meest exotische voertuigen op de been, gemodificeerd tot op het bot. Het idee van een woestijnrally waaierde uit naar andere delen van de wereld en dan noemen we hem maar even de legendarische Dakar Rally.

Kopieerdrift

Autominnend Californië raakte onder de indruk van de Baja 1000 en de vele buggy’s op Volkswagen-basis gingen als warme broodjes over de toonbank, ook richting klanten die er alleen mee wilden flaneren op de boulevard. Intussen begonnen bij Gary Emory de radertjes te draaien. Samen met zijn vader Neil, vertrouwd met hotrods, creëerde hij een belachelijk simpel alternatief door op de schadeafdeling van hun werkgever Chick Iverson – dealer van het Duitse merk – een Kever om te toveren tot een onverschrokken offroader. Ze zetten de slijptol in het plaatwerk, draaiden de torsieveren op en monteerden reusachtige wielen met dito banden.

Zonder dat ze het konden inschatten, riepen ze een trend in leven en zowaar verscheen in 1968 de allereerste Baja Bug ten tonele tijdens de tweede editie van de lokale woestijnrally. Dingen namen een vlucht toen de firma Miller-Havens Enterprises in Costa Mesa het jaar erop een soort hybride tussen een Kever en een Buggy lanceerde in de vorm van een polyesterkit voor kop en staart. Toen was het hek van de dam en sloeg overal de kopieerdrift toe.

Dorpels wegslijpen

Binnen de kortste keren tierde de Baja Bug-scene welig en daarbij kende de creativiteit geen grenzen. Doordat Volkswagen in zijn hele modellengamma dezelfde principes toepaste, viel een Kever makkelijk te upgraden met bijvoorbeeld de 1,7-liter injectiemotor uit een 411 of zelfs een dikke zescilinder uit een vergelijkbaar geconfigureerde Porsche, gekoppeld aan de robuustere versnellingsbak van een Transporter.

Wie het verstellen van de torsiestaven in combinatie met een montage van langere schokdempers nog niet voldoende vond, snoeide de originele spullen weg en monteerde lange schroefveren. Dit om de grondspeling te vergroten en ervoor te zorgen dat het onderstel de ergste klappen kon incasseren. “Sommige figuren gaan zelfs zo ver dat ze de dorpels met hun ingebouwde verwarmingskanalen wegslijpen om meer bodemvrijheid te scheppen,” weet Fred van Gils van Rogi Classics in Etten-Leur, specialist in luchtgekoelde Volkswagens. “Dan lassen ze een centimeter of vijf hoger vierkante kokerprofielen in.” Alles om de Baja 1000 te winnen… of de schijn op te houden.

De complete reportage lees je in het Auto Motor Klassiek oktobernummer, nu in de kiosk.

Hieronder staan nog meer foto’s.