Sluitingsdatum juninummer -> 21 april
Alain Pondman wil per Volvo PV52 met drie prinsessen achterin naar Svenska Kungsrallyt
Een zeldzaam Zweeds brok autohistorie van voor de oorlog koop je niet: het wordt je gegund. Alain Pondman beloofde de vorige eigenaresse plechtig dat hij de Volvo PV52 uit 1937 niet beschouwt als handelswaar, maar er herinneringen mee wil gaan maken. Hij heeft al een concreet doel voor ogen, namelijk deelnemen aan de Svenska Kungsrallyt in 2027, met drie prinsessen op de achterbank. Noem het een koninklijk besluit.
Tekst & fotografie: Aart van der Haagen
De Volvo die bijna niemand als een Volvo herkent. Die conclusie kun je op voorhand al trekken wanneer je de Volvo PV52 in het middelpunt van de belangstelling plaatst. Waar modellen als de PV444, PV544 en Amazon en hun nazaten een stevig marktaandeel hebben verworven in de klassiekerwereld, zijn de vooroorlogse automobielen uit Göteborg altijd onder de radar gebleven.
Voor Alain Pondman, eigenaar van Volvo Lotte in Ophemert, ging vier jaar geleden een langgekoesterde wens in vervulling toen hij via een omweg een PV51 uit 1938 te pakken kreeg, die hem aanvankelijk bijna ontglipte. Een restauratieproject en hoewel er zich dappere plannen vormden om dit met een clubje vaklui tot een goed einde te brengen, verkeert het nog steeds in dezelfde toestand. “Het komt er gewoon niet van als je een garagebedrijf runt en uitbouwt. Aan de andere kant haal je ook niet zomaar even ergens een alternatief vandaan. Pas met de PV444 begon Volvo grote volumes te draaien. Alles wat daarvoor zat zie je zelden te koop staan en geloof me, ik houd de markt echt wel in de gaten. Zeker ook in Zweden.”
Even laten doordringen
Hoe een dubbeltje rollen kan. In september jongstleden struinde Pondman de Volvo Klassieker Beurs in Rosmalen af. “Bij een tafel met onderdelen viel mijn oog op een A4’tje, waarop een Volvo PV52 uit 1937 werd aangeboden. Al gauw besefte ik dat ik dit exemplaar kende, want ik had het tien jaar eerder gezien op het Concours d’Élégance Paleis Het Loo en was er toen al likkebaardend omheen gelopen. Het bleek te gaan om de auto van Wim van Sambeek, een bekende in het wereldje, die ooit mede aan de wieg stond van het magazijn binnen de Volvo Klassieker Vereniging.
Na zijn overlijden begin 2025 besloten zijn echtgenote en zoon met pijn in het hart afscheid te nemen van de PV52, omdat ze zichzelf er niet echt in zagen rijden. Op de beurs raakte ik met hen in gesprek. Voor mij stond direct vast dat ik de auto absoluut niet zou willen overnemen met de intentie hem door te verkopen. Integendeel, ik vond en vind dit de ultieme Volvo die als uithangbord van mijn bedrijf kan dienen en hoe mooi zou het zijn om hem in te zetten voor ceremoniële ritten, zoals trouwerijen? Bovenal huldig ik het credo ‘making memories’. Samen met mijn vrouw en drie dochters uitstapjes maken.”
Unieke happening
“Jeanne van Sambeek, de echtgenote van Wim, reageerde opgelucht toen ik mijn plannen met de Volvo PV52 ontvouwde,” vervolgt Pondman. “Weet je waar ik nu al van droom? Ik hoop dat ik het voor elkaar kan krijgen dat ik in 2027, als de auto een leeftijd van 90 jaar bereikt en Volvo zijn eeuwfeest viert, mag deelnemen aan de Svenska Kungsrallyt, met mijn drie prinsessen op de achterbank en uiteraard mijn vrouw naast me.” Het betreft een wereldwijd unieke happening, die sinds 1997 om het jaar wordt gehouden en waarbij koning Carl XVI Gustaf van Zweden de hoofdrol vervult. Over herinneringen maken gesproken…
Het complete artikel over deze Volvo PV52 kun je vinden in het aprilnummer van AMK. Dat ligt nu in de kiosk.
(Meer foto’s volgen hieronderr.)
Wow, wat issie mooi. Ook de blik in het vooronder smaakt. Ja, bij zoiets moois voel ik mij thuis. Ik hoop dat de rally ermee gereden gaat worden want auto’s zijn om te rijden en niet om te laten staan.
Leuk dat er nog mensen zijn die zo’n vooroorlogse Volvo gewoon willen gebruiken zoals hij bedoeld is. Benieuwd of die belofte aan de vorige eigenaresse ook betekent dat hij hem zoveel mogelijk origineel laat.
Prachtig verhaal, maar ik hoop vooral dat Alain er ook echt mee gaat rijden en niet blijft hangen in plannen en beloften, want zulke vooroorlogse Volvo’s zie je veel te weinig op de weg.
Drie prinsessen achterin klinkt leuk, maar ik ben vooral benieuwd hoe zo’n PV52 zich houdt op zo’n lange rit qua koeling en remmen; mooi plan voor 2027.
Een stuk mooier als de pv544 die ik zelf bezit, komt o.a. ook door de aparte koplampen die bovenop de spatborden staan i.p.v. de naoorlogse verzonken koplampen.
Het valt mij wel op dat dit model een voorruit in een stuk heeft, en de opvolger PV444 een gedeelde voorruit heeft. Daarmee lijkt deze iets moderner dan zijn opvolger.
Mijn dochter en schoonzoon rijden beide met een oudere volvo met de 5 cylinder motor. Deze zijn onverwoestbaar en die motor gaat nu al 300.000km mee. Afgelopen jaar normandië, zuid-frankrijk en oostenrijk en gewoon doorgaan.
PV52, ik moest echt twee keer kijken voordat ik doorhad dat het een Volvo is. Wat een apart front.
Mooi dat zo’n vooroorlogse Volvo niet meteen als handelswaar wordt gezien, maar gewoon om mee te rijden en herinneringen te maken.