Zo uit de doos: Harley-Davidson XLHC Sportster

De introductie van de Harley-Davidson Sportster op de Amerikaanse markt was in 1957 het meesterplan om de steeds succesvollere Britse motorfietsen die in de VS werden verkocht tegengas te geven. De Sportster was een snelle Harley-Davidson kopklepper met een geveerd achterwiel en veel vermogen. De 883 cc V-twin moest het vooral opnemen tegen de Triumph Thunderbird.

De aanpak bleek te werken. De Triumph beater werd enthousiast ontvangen door de toch wat nationalistische Amerikaanse motorfietsmarkt. De oorspronkelijk 883 cc grote V-twin groeide in 1972 naar 997 cc om weerwoord te kunnen bieden aan de Japanse éénliter motoren. De vergroting van de cilinderinhoud resulteerde in een betere boring/slag verhouding waardoor het blok soepeler ging lopen. Zo’n Ironhead 1000 was er – na een aanloopje – tot dik 170 km/u snel mee. Maar dan moest je wel een groot hart en sterke nekspieren hebben. Die snelheid was echter belangrijk voor de concurrentiepositie ten opzichte van de Britse motormerken. Bij het optimaal gebruiken van die topsnelheid gingen zowel de Sportsters als de Britse twins trouwens overtuigend stuk.

Ons fotomodel is een uniek exemplaar

Naar aanleiding van een tip vonden we de Harley-Davidson in Leende, bij motorzaak Joppen. Dat bedrijf bestaat al een hele tijd en verkoopt alle merken motoren ‘met ervaring’. Daar zit soms een klassieker bij. Maar de XLHC die nu in Leende in de showroom staat, die heeft nul kilometers ervaring. De V-twin met zijn ‘Ironhead’ blok gietwielen en gesiameesd uitlaatsysteem heeft letterlijk nog nooit gereden. De motor komt uit de nalatenschap van een verzamelaar.

De investering waard

In ‘Kies uw motor 1979′, het KNMV motorjaarboek staat ons fotomodel ook. Natuurlijk staat er onder ‘fabrikant’ AMF Harley Davidson. Daarbij zien kenners direct een fout: Bij Harley-Davidson staan ze op het verbindingsstreepje. En ‘AMF’ werd in die tijd ook als hoogst fout gezien. Onder de parasol van het grote staal conglomeraat daalde de kwaliteit van Harleys tot ongekende dieptes. Aan de andere kant: Dankzij de investeringen van AMF werd de ondergang van het merk voorkomen. En daar mogen we de leuke – en veel betere – Harleys van na die tijd blij mee zijn. Evenzogoed zat de import toen nog bij het inmiddels legendarische Maaskant en de motor kostte – inclusief BTW – 11.700 guldens.

Zo’n maagdelijke klassieker is natuurlijk uniek

“Zonde op op te gaan rijden, sprak iemand. Maar verdorie: Dat ding is gemaakt om te rijden! Ga er bij de adoptie van zo’n wakker te kussen prinses overigens wel vanuit dat het geen ‘benzine en een accu erin en gaan’ is. De banden zijn zwaar over datum, hoe mooi ze ook mogen zijn. De remleidingen zijn ook 100% aan vervanging toe. En het is natuurlijk niet bekend hoe het met de simmerringen (en indien aanwezig) de klephoedjes is. Daarom is het in elk geval zinnig alle vloeistoffen te vervangen en de olie te verwennen met een dosis ‘Leak Lock’ of een andere additief met verse weekmakers voor bedaagde as afdichtingen. De kabels zullen ook blij zijn met wat smering. En daarna moet de machine natuurlijk officieel ingereden worden. De prijs van zo’n unieke vondst is natuurlijk een serieus geval van ‘wat de gek ervoor geeft’. Maar doorgaans is die niet (veel) hoger dan van een vergelijkbare nieuwe machine met het meest recente bouwjaar. Terwijl de koper van een echt nieuwe motor natuurlijk stevig gaat afschrijven en gewoon op een motor ‘als zovelen’ rijdt.

Een zorgeloze toekomst

Als de nieuwe eigenaar van deze Harley zich netjes gedraagt, zijn trots respectvol behandelt en regelmatig onderhoudt, moet zo’n Ironheadblok toch echt wel goed zijn voor zo’n 40.000 (vrij) probleemloze kilometers. Met de jaarkilometrages die wij met onze klassiekers rijden moet dat gegeven dus een heel lang zorgeloos leven garanderen.