Zestig jaar Italiaanse Spiders. Deel 1: de 124 Sport Spider van Fiat

In de geschiedenis brachten de Italiaanse autofabrikanten vaak mooie producten voort. En niet alleen dat: veel modellen waren ook absolute langlopers. Kijk maar eens in de annalen van Fiat, dat modellen voortbracht die het eeuwige leven leken te hebben. Dat gebeurde niet in het laatst, omdat ze na de Italiaanse productiestop nog vrolijk elders werden doorgebouwd. Een heel mooi voorbeeld van een auto die lang wordt geproduceerd is de huidige Fiat 500, die net weer is vernieuwd en waarvan de basisvormgeving al in 2007 aan de wereld werd getoond. Ook in het verleden bouwde Italië modellen die de basis vormden voor een bestendige levensduur: de Fiat 124 en de Alfa Romeo Duetto. Vandaag keren we terug bij de Fiat 124 Sport Spider.

De Fiat 124 berlina was nog maar net droog achter de oren, toen tijdens de Autosalon van Turijn een sportieve variant klaarstond. Dat was de als Sport Spider geïntroduceerde open 124. In 1966 maakte hij zijn debuut met de 1438 cc motor met DOHC, en enkele jaren later zou de 1608 cc motor dat stokje overnemen, deze werd weer opgevolgd door de ‘132’ 1592 cc krachtbron. De Spider maakte doorlopend indruk vanwege zijn carrosseriestijfheid en solide rij indruk, en werd al gauw een geliefd sportmodel van Fiat.

Over indruk maken gesproken: de voor homologatiedoeleinden gebouwde Abarth 124 rally was de werkelijk gepeperde variant, die in september 1972 zijn opwachting maakte. De basisspecificaties: een 1756 cc motor met twee dubbele carburateurs van Weber en 128 pk. Bovendien kreeg hij de onafhankelijke achterwielophanging van de Fiat 130, en niet de uit de Sport Spider bekende starre achteras. Verder kreeg hij een hard top én een rolbeugel, diverse zwarte accenten (motorkap, kofferdeksel), fraai lichtmetaal van Cromodora en rubber stootblokken in plaats van bumpers De rally was als ‘Corsa’ een geducht competitiewapen in diverse internationale wedstrijden, en werd uiteraard van de nodige krachtkuren en aanpassingen voorzien voor deze doeleinden. De ‘Stradale’ versies waren de meest geproduceerde uitvoeringen, met 770 van de in totaal 1013 gebouwde exemplaren.

Terug naar de ‘meer reguliere’ versies. Vanaf 1975 was het tijdelijk gedaan met de Europese leveringsmogelijkheden van het model, dat overigens wél in Europa werd doorgebouwd. Dat gebeurde voor de Amerikaanse markt, waar de auto aanvankelijk met de 1756 cc motor leverbaar werd, en niet veel later met de 1995 cc motor. De krachtbronnen waren allemaal nog steeds volgens het DOHC recept geconstrueerd, en werden milieu- en veiligheid technisch aangepast. De carburateurversie(s) verdwenen, er kwamen injectiemodellen voor in de plaats.

Tijdens het begin van de jaren tachtig debuteerde de Turboversie (CSO T) en deze was nog steeds bestemd voor de andere kant van de grote plas. De 124 Spider kwam echter terug, onder de naam Pininfarina Spidereuropa met de interne code DS. Dat gebeurde in maart 1982, nadat de teruggekeerde spider in Genève zijn opwachting had gemaakt. Bijzonder: Lingotto bouwde de 124 Sport Spider voor Amerika door, terwijl de Spidereuropa’s in Grugliasco van de band liepen. Dat laatste gold ook voor sluitstuk Spidereuropa Volumex, met 1995 cc motor, Bosch L-Jetronic én een compressor. De Volumex was goed voor 135 pk bij 5500 toeren per minuut én een top van 190 kilometer per uur. Mooi: bij Hofman in Leek vindt u één van de laatst gebouwde exemplaren uit een reeks, die slechts vijfhonderd stuks voortbracht.

In totaal liep de langlopende open 124 bijna tweehonderdduizend keer van de band. De meest gebouwde versie werd de Spider CS1 (8/73-8/78, 69.208 exemplaren, 1756 cc carburatiemotor). De Pininifarina Volumex Spider werd met zijn vijfhonderd stuks de minst gevraagde dan wel gebouwde versie. Samen met de tamme Spider DS werden deze versie tot en met november 1985 gebouwd.

Meer over de Fiat 124 Sport Spider en varianten leest u hier.