Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Yamaha TX 750 nu
Een mooie Yamaha TX 750 is een begeerlijk bezit. Een stijlicoon, een ode aan vroegere dagen. Onderdelen voor een motor die maar twee jaar geproduceerd is, zijn ongeveer even schaars als snelle kabinetsvormingen.
De tijd dat een te koop aangeboden Yamaha TX 750 slechts een medelijdende glimlach waard was, is voorbij. Koop daarom onmiddellijk als ergens nog NOS (new old stock) opduikt. Heeft u de onderdelen zelf niet nodig, dan zijn het de spiegeltjes die u tegen kraaltjes kunt ruilen met uw mede-TX-adepten. Want in dat soort broederschappen geldt dat ‘we samen bijna alles hebben en weten’. En o ja: in de korte looptijd van de Yamaha TX 750 zijn er motortechnisch toch aardig wat modificaties gedaan. Kijk dus eerst heel goed of alle spullen die u in elkaar gaat schroeven wel vriendjes van elkaar zijn. En de klepspeling bij een koud blok is maar 0,05 mm.
Amerikaanse importmodellen, en heus, soms vind je er eentje, zijn vaak niet gemodificeerd. Amerikanen doen niet aan dat soort futiliteiten. Bovendien gingen Amerikaanse TX’en minder vaak stuk omdat er in de VS strenge snelheidsbeperkingen gelden. De problemen begonnen pas in Europa omdat de beeldschone, wat mollige twins het daar in gevechten op leven en dood moesten opnemen met piloten op ‘Autobahnen’ en ‘Autostrades’. Er werden ploegen Japanse monteurs ingevlogen om bij importeurs en dealers de staande (en defecte) machines van updates – tot aan compleet nieuwe blokken – te voorzien. De echte Europeanen zijn daarom voor 99 % wel aangepast aan Europees/snel gebruik.
Oh ja: Al met al zijn er zo’n dikke 30.000 Yamaha TX 750’s gemaakt en het waren de eerste Japanse wegmotoren met aluminium velgen. De 1974, de TX 750 A, was daarbij het uiteindelijke, uitgekristalliseerde type dat probleemloos zijn werk deed.
Enkele jaren geleden was er in Nederland iemand die zoveel TX’en als hij maar kon opkocht. Benieuwd wat daarmee is gebeurd…
Een deel daarvan is mogelijk weder opgestaan. Want intussen zijn er bevlogen liefhebbers. Verzamelaar Rob Remmerswaal uit Wezup (Wisp in het lokale taalgebruik) is daar een van. In een langdurig traject van ‘wheelen and dealen’ zit zijn collectie qua ruimte tegen de grenzen van het mogelijke aan. Hij heeft motoren van meerdere merken en formaten, maar een hoek van zijn berging wordt vol overtuiging gevuld met Yamaha TX 750. En hij organiseerde een TX 750 treffen. Als je een Harley- of Goldwing-treffen organiseert, dan kun je op honderden of duizenden deelnemers rekenen. Bij een TX 750-treffen is een opkomst van rond een dozijn exemplaren al reden voor een publicatie in het lokale HaH (Huis aan Huis) krantje.
Natuurlijk verliep het uiterst gezellige treffen probleemloos. Binnen TX-kringen zijn er inmiddels een paar echte specialisten. Door veel te zoeken en te speuren is de onderdelenvoorziening goed. Maar een goede, gemodificeerde TX 750 is geen machine die wekelijks om nieuwe onderdelen bedelt. Temeer omdat het grootste probleem indertijd niet aan de techniek zelf, maar aan de olie lag. Moderne oliesoorten hebben dubbelgespierde anti-schuimadditieven waardoor er olie in plaats van vette lucht wordt rondgepompt. De niet zo listige plaatsing van de balanspijp voor de uitlaatklepkant wordt afdoende gecompenseerd door de oliekoeler die tot de modificaties behoorde.
Al met al had de Yamaha TX 750 zijn problemen. Die resulteerden in een onomkeerbare reputatieschade. Op zijn mildst bekeken kon je de TX daar weinig aan verwijten. De twin met zijn Omni Phase Balance System was bedacht als stijlvolle, laagtoerige rij- en reismachine.
Mang Yuan, Mister Yamaha, reed al voordat hij bij het merk met de stemvorken ging werken op een TX 750 die hier voor de RDW-keuring naar toe was gekomen heel Europa rond. We kennen nog een TX-rijder die na 75.000 km zijn blok nog nooit open heeft gehad. Dus intussen kunnen we alle horrorverhalen bij een glas (desnoods alcoholvrij) bier naar het land der vergeten fabelen wuiven.
Een TX 750 is niet alleen beeldschoon, maar ook gewoon goed. Of in elk geval ‘goed genoeg’.
Yamaha TX 750
- Motor: 2 cil. viertakt met bovenliggende nokkenas, 743 cc, compressie 8,8:1
- Vermogen: 51 DIN pk @ 6100 tpm
- Koppel: ca. 60 Nm @ 4500/min
- Carburateurs: Mikuni vacuüm
- Topsnelheid: ca. 180 km/u
- Versnellingen: 5
- Remmen V/A: dubbele schijf Ǿ 300 mm, trommel Ǿ 180 mm
- Gewicht (leeg): 210 kg
Huidige waarde: Het aanbod is beperkt. Maar ongeveer € 6.500,- lijkt een realistische richtlijn voor een machine die netjes is en goed loopt. Projecten doen iets om en nabij de drie mille. Toppers hebben inmiddels (vraag)prijzen boven de € 10.000,-

Zelf ook een aantal jaren op een TX gereden fijne fiets ,kon met piepende voorband remmen.herinner menig dat we naar de motorrai gingen.woonde toen in Zuidwolde Drente heen en terug naar de Rai olieverbruik 1,5 liter op wat zal het zijn ruim 350 km.was wel een beetje veel .later ingeruild op een Honda CB 750 k6.met de wetenschap van nu zou ik er zo weer een willen.
Ik tel tot drie. Dan barsten we in huilen uit. Ik kocht de mijne voor 1000 gulden…
De enige echte rit welke ik gemaakt heb, op een geleende TX, eindigde na zo’n 10 km door wegvallende oliedruk. Alsof er monograde in het blok zat ipv de moderne multigrade. Mijn eigen exemplaar, in verliefdheid gekocht, bleek een te groot project om tot een goed einde te brengen.
Want ik vond – en vind – dit de mooiste Japanse motorfiets ooit gemaakt. De eerste fiets met standaard 2 schijven voor (in Europa) en altijd met zo’n dikke trommel achter: prachtig! Mooi dat het model inmiddels levensvatbaarheid heeft gekregen in de handen van lieden die vandaag een zeer exclusieve vereniging vormen.
Yamaha TX750?? Prima ding.
Maar dan XS750. Dat was pas een ding, Triple!!!
Maar daar ging het niet over.
TX..niks mis mee, maar ja.
Dan gaan we gewoon in de hrkansing met de Triples. Die zijn nog onder gewaardeerd, maar ernsig hebberig makend. Goeie voorzet!
Járen geleden met een ander Yamaha-kleuntje (XS750) bij een TX treffen in Zwiep mogen aanschuiven; geweldige mensen.
Zondags bij de molen in Gildehaus tref ik vaak een Duitser die een caferacer van een TX gemaakt heeft, maar heeft er ook al dik 60k mee gereden.
Goeie olie, en de balanspijp tussen beide poorten weghalen (?) doet blijkbaar genoeg om de olie vloeibaar te houden, en geen slagroom te kloppen.