Wonen in een Harley – column

In een ver verleden werkte ik voor de firma Hobrand. Dat bedrijf was gespecialiseerd in brandweerspul in de ruimste zin des woords. Dus ademluchtvoorziening hoorde ook in dat verhaal. Ademlucht is gecomprimeerde lucht – geen zuurstof – en zit in de persluchtflessen van de brandweer adembescherming. Die flessen staan op 200-300 bar en vallen dus onder het drukvatenbesluit van het Stoomwezen. Net als de persluchtflessen voor sportduikers. Ze moeten dan ook gekeurd worden. En zo kwam ik – toen ook sportduiker – terecht bij de duikclub Lake Diving. Want daar moesten ook flessen gekeurd worden.

Bij Lake Diving, een onwaarschijnlijk losgeslagen lijkende, vrolijke club met prima duikers, stond Ger Dijkshoorn aan het roer. Ger is in bepaalde kringen legendarisch. Vrijdenkende vrijbuiters als hij zijn al geruime tijd geleden uit productie genomen. Oh ja: Ger was en is wereldwijd beroemd als het op de techniek van – en het verbeteren aan – de techniek van oude(re) Harleys aan komt. En hij bouwde specials op aanvraag. Nu staat hij voor de uitgave van een serie boekjes over de techniek van ouwe Harley (onderdelen). Kijk maar eens op motorcycleacademy.nl. *

Het feit dat er wat ruimte zat in het persluchtverhaal gaf mij de ruimte om een jongensdroom te verwezenlijken. Ik ging mijn eigen Harley hard tail maken. De van de koplamp aflopende lijn van die machines heb ik altijd beeldschoon gevonden. Maar geld voor een WLA of WLC had ik (toen ook al) niet. De hard tail frames van Ger kwamen, naar ik me herinner, uit Kortenhoef en ze hadden een normale balhoofdhoek.

Ik kocht zo’n frame en Ger zorgde ervoor dat er een Yamaha TX750 achterwiel in zou passen. Via een kennis regelde ik zo’n wiel. Bij een ander contact scoorde ik een Honda XL500 voorkantje met verlengde binnenpoten. Ger meldde bij een volgend bezoek dat hij een nette versnellingsbak had liggen. De spatborden werden geleverd door iemand die, uit religieuze overwegingen, BMW’s demonteerde. De tankhelften en het olietankje kwamen van de Vehikel. In Barneveld vond ik een uitlaatsysteem dat onder een dikke laag smurrie nog ZGAN was. Daan Smallenburg verkocht me een goed 1200 cc Shovelblok. Ik kreeg van iemand een Sportster koplampje plus de pet daar boven op. Via via kwam ik terecht bij iemand die een vierduims belt had gemonteerd als primaire overbrenging. Het originele primaire spul lag hem hinderlijk in de weg. Omdat hij niet alleen softdrugshandelaar was, maar ook aan sportduiken deed, deed die deal me ook niet veel pijn. De inlaatkant ruilde ik tegen tank en zijdeksels van een Honda CB750. Het luchtfilter en nog wat spul vond ik bij (who the fuck is) Feelders. Voor de rest weet iedereen die zelf ooit een motor in elkaar heeft geknutseld dat zo’n grap lang duurt en altijd prijziger uitvalt dan je dacht of hoopte. Maar uiteindelijk was mijn trots keuringsklaar. Op de tank stond trots het logo van de beruchte Lilac motoren. Op het kenteken zou ‘eigenbouw’ komen te staan.

En toen kreeg ik een andere baan en moest ik verhuizen. Van het westen naar het oosten. Er was daar toen ook al een tekort aan huurwoningen. Dus we moesten kopen. Maar we hadden geen geld. De verkoop in onderdelen van mijn jongensdroom bracht iets van 10 mille aan guldens op. Toen hadden we geld om een huis te kopen. In dat huis zitten we intussen alweer bijna 30 jaar. Van het verkopen van mijn droommotor heb ik gelukkig nooit wakker gelegen. En wie weet wat de postcodeloterij eerdaags brengt…

De Haley Dingest is opgebouwd in de grote woonkamer in Maarssenbroek. Want daar had ik geen garage. Nu heb ik wel een garage. Maar geen Harley meer. Maar ik heb een Ural en een Chang Jiang. Daar ben ik ook blij mee.