Wintertijd… – column

Het is niet zo dat alle winterrijders bikkels zijn. Sommige winterrijders zijn freelancers. Het soort marginalen dat – net als motorrijders vroeger deden – motort omdat er domweg niet genoeg geld is voor een auto.

Even ter herinnering: een motorfiets was een voertuig voor sukkelaars zonder geld voor een auto. En zo’n trendy ding als een zijspan was iets voor dezelfde soort sukkels, maar dan van het soort dat een geliefde had die slordig met de dagen op haar kalender was.

Even daar gelaten dat motorrijden veel leuker is dan autodebiliseren. Maar toch… Die kou… Die kou is tot een graad of min vijf goed te doen. Motorkleding is zoveel beter geworden de laatste decennia. Mijn Husky thermo overall is als de gedroomde woonplaats van elke dakloze. En verwarmde handschoenen schijnen nog beter te zijn dan verwarmde handvatten. Maar de elektrieke handschoenen invoerder die ik sprak was zo arrogant dat ik eerder aan een elektrische stoel ging denken. Mijn laarzen hebben Thermo inlegdingesten van de Action gekregen. In praktijk is het rijden tot -5 dus goed te doen.

Als de afstanden niet te lang worden. En slechts met dubbelgespierde verlichting en anabole claxons. Na 65 kilometer bij die -5 heb ik het reactievermogen van een recentelijk overledene. Als in: “Wat is er gebeurd?” in plaats van: “Wat gaat er gebeuren?” Uit ervaring weet ik hoe verwarrend dat soort gesprekken worden kan wanneer de vraag gesteld wordt aan een ambulancebroeder die bezorgd over je heen gebogen staat. Maar toch: Winters vallen wel mee. Sneeuw ook. En wanneer je dan de driewieler pakt om uit te waaien? Feest!

Als het sneeuwt, écht sneeuwt, dan bellen we elkaar. En zo stonden er weer vier zijspannen startklaar op de Veluwe, waarvan we over 5 jaar zullen vertellen dat er anderhalf, twee meter sneeuw lag. Een Guzzi met Hollandia bak. De BMW GS met Heelerspan stond arrogant met nuffig omhooggetrokken spatborden boven de noppenbanden naast de Ural en de Dnepr. Die Russen overschreeuwden hun gedateerdheid met Echte Spijkerbanden die in Polen op een onduidelijke beurs gescoord waren. De Dnepr met zijn aangedreven zijspanwiel maakte daarmee een hels lawaai over het wegdek. De eigenaar meldde blij dat hij nu eindelijk zijn kleppen niet meer hoorde.

We draafden dapper door de zuiverste Disneylandschappen. De BMW combinatie moest twee keer uit de berm en een keer uit een greppel worden getrokken. De oranje polipropyleen sleepkabel contrasteerde mooi tegen de sneeuw. Tijdens de trekactie knalden de spijkers bozig uit het rubber en zoemden nijdig weg. De olie die gestaag uit de zijspanwielaandrijving lekte, contrasteerde ook prettig. Erfhonden blaften vriendelijk. Door de verse sneeuw pionierende tweevoeters zwaaiden onder de indruk van ons vertederende heldendom. De zijspanwielaandrijving ging stuk en werd losgekoppeld.

Bevroren vingers bleken minder pijnlijk dan koude handen. Door de kou op de blaas weten we nu het antwoord op de vraag ”Bestaat er gele sneeuw?”. Ongelooflijk hoe lang het duurt voordat je je kleinste vriend achter alle kledinglagen hebt weggelokt trouwens. Na een stop in het bijna geheel onder gletsjers verdwenen Garderen wankelden we vol hete chocomel en dubbele croques naar buiten.

Daar zette een duidelijk Oma/Opa koppel net een kleinkind op de Dnepr. Pubers en adolescenten die dat doen worden getuchtigd. Kleinkinderen komen er mee weg. De Oma bleek van huis uit ook Russisch te zijn. Ukrains. “Ach, u komt ook uit Rusland. Dat is leuk. Kent u Andrey Ruban uit Cherkassy?” Veel chocomel drinken maakt wat flauw. Andrey – Andrew – is een oude bekende. Hij handelt sinds de instorting van het communisme in voormalige Staatsgeheimen. Google hem maar. De Oma sloeg haar handen voor haar indrukwekkende boezem in elkaar. Ze sprak met het accent van een meisje dat in een James Bondfilm een Russische spionne moest spelen.

“Ja, natuurlijk ken ik Andrey, hij is de jongste zoon van mijn oudste zuster! Hij heeft ook motorfietsen! Hij woont dertig kilometer bij mijn zus vandaan.” En dan valt je de mond los daar in Garderen. Dertig kilometer is niet veel wanneer je een gokje doet op zo’n schaal. We gingen maar weer naar binnen. Bijpraten met onze nieuwe Oma. En als we een keer in de buurt zijn van Oma Irina’s zus, dan hebben we er een slaapplaats. Geen probleem. Maar we wachten eerst even hoe de oorlog verloopt.