Waardestijgingen klassiekers. Een ander perspectief

Onlangs werd een lijstje bekend gemaakt van klassiekers uit de jaren zeventig en tachtig, die behoorlijk in waarde waren gestegen. Het Duitse Classic Data maakte bekend, om welke auto’s het ging. Daar zaten surprises tussen, maar ook een aantal vanzelfsprekendheden. De overzichten riepen ook vragen op, met name over hoe deze tot stand kwamen en welke referentiekaders zijn ingezet. Duidelijk werd, dat de parameters lang niet alles zeggen over de daadwerkelijke populariteit van deze klassiekers in absolute zin. Bovendien zijn de genoemde waardestijgingen relatief. Toch valt er een tendens uit de lijsten te halen.

De in brede kring toch tamelijk onbekende Tatra T613 realiseerde volgens de analyse van Classic Data de grootste waardestijging. De vormgeving is apart, een luchtgekoelde V8 achterin stamt uit het stenen tijdperk, en de Italiaans-Tsjechoslowaakse combinatie (de auto werd gebouwd bij Vignale) maken vandaag de dag een zuivere rariteit van de Tatra. En deze auto werd bovendien iets meer dan 10.000 keer gebouwd. De zeldzaamheid van deze Tsjech gaat hand in hand met het gegeven dat deze auto niet door de massa wordt omarmd, maar door een specifieke liefhebbersgroep. De waarde zegt dus niets over de populariteit. De Trabant gaat- lang nadat een kortstondige hype na het wegvallen van de Berlijnse Muur ontstond- ook niet meer voor een appel en een ei weg. De Oost-Duitser werd in een grote oplage gebouwd, en plukt de vruchten heeft zeker te maken met de cultstatus die DDR-Nummer Eins van weleer geniet. Van anti-held tot statement tegen alles wat modern is, zonder het karakter te verliezen. Dat spreekt steeds meer mensen aan.

De jaren tachtig lijst gaf een beeld te zien waarin BMW, Audi en Mercedes-Benz de dienst uitmaken in de top tien. Dat is weinig verrassend, Duitse klassiekers en youngtimers zijn van oudsher populair. Toch vallen twee Japanse modellen op. De Mitsubishi Galant (E30-serie, zesde generatie, 1987-1993) en de Honda CRX zijn in trek, en dat komt niet in het laatst doordat een steeds grotere groep liefhebbers opgroeide met auto’s uit Japan. En binnen de Galant kringen zijn een VR-4RS en een GTI Dynamic 4 gezochte auto’s. Dat geldt ook voor de CRX. Ooit reden wij met een CRX 1.4 GL (de instapper die wél in België, maar nooit in Nederland werd geleverd) en dat was een uiterst prettige ervaring. Met een goed geconserveerde CRX- zeker in een steviger gemotoriseerde trim- heb je een auto in handen die oer betrouwbaar is, waar je het lang in uithoudt en die voor een flinke portie puur rijplezier zorgt, niet in het laatst vanwege een uitstekende stuurkarakteristiek en een dito onderstel. En ook dan geldt: een mooie originele VTEC versie zal dan meer gevraagd zijn.

En onlangs- ze kwamen niet in de lijsten voor- spraken we met Toyota-intimi, die ook een duidelijke tendens bespeurden in waardestijgingen van- en vraag naar klassieke Toyota modellen. Niet alleen de Celica’s (20 en 40 serie), maar ook diverse generaties van de Corolla worden alsmaar geliefder. Dark horses: de Corolla Gtsi en de Corolla GT-i 16 uit de 90-serie. Wie nu nog zo’n Toyota te pakken krijgt is spekkoper. Het is niet voor het eerst dat we het zeggen, maar Japanse classics groeien in aanzien en populariteit. Ja, zodanig, dat de organisatoren van de Bremen Classic Motorshow de Japanse klassiekers zelfs als hoofdthema inzetten tijdens de aanstaande editie in februari 2025. Dat was vijf jaar geleden écht ondenkbaar.

Leuk om te noemen: de Alfa Romeo Alfetta schiet niet alleen omhoog in waarde, maar er ontstaat steeds meer vraag naar de Transaxle-middenklasser uit Italië. Alfisti en fans van het mooie merk uit Noord-Italië zijn vooral fan van een vroege uitvoering of van een originele 2.0. Nu de Giulia’s en ook de Berlinaversies (1750 en 2000) prijstechnisch steeds meer buiten bereik komen is de trek naar de Alfetta ook een logische. En dat heeft niet alleen met prijzen te maken, maar ook met de kloeke rij-eigenschappen. Wie ooit met een Alfetta reed, weet wat we bedoelen. Mooi is ook dat de Fiat 132 en de Lancia Beta (Berlina) steeds meer worden gewaardeerd. De zeldzaamheid, en de typisch Italiaanse eigenheid vormen belangrijke factoren, in combinatie met vaak verbluffend mooie Lampredi-motoren.

We noemen er nog twee: de Opel Manta A en de DAF 66 Marathon Coupé. Om te beginnen met de Opel: deze gezinscoupé voor individualisten geen onbekende, en ook populair. Dat is al lang zo, maar eigenlijk is het des te verrassender dat het prijspeil pas de laatste jaren flink is gestegen. Nog altijd bekoort een Manta A, zeker in een fijne Berlinetta, GT/E of SR uitvoering. Je komt met een heel fraai vormgegeven Opel voorrijden, die bovendien eenvoudig is in het onderhoud en- in tegenstelling tot een aantal genoemde klassiekers- nog kan bogen op een ruime (technische) onderdelen voorraad en een doorgaans goede betrouwbaarheid. De DAF 66- en zeker de coupéversie- werd in een minder grote oplage gebouwd dan de Manta, maar werd met zijn De Dion-constructie, de Variomatic en de uiterst verzorgde afwerking wel een succes voor de fabrikant uit Eindhoven. De coupéversies- en zeker de complete Marathon- zijn goed voor behoorlijke vraagprijzen, een knappe 66 Marathon Coupé is zomaar boven de €10.000,– waard.

Interessant is het natuurlijk waarom juist deze lijsten toch wel een aantal verrassingen kent. En dat is wellicht weer minder verrassend dan het lijkt. Want de prijzen voor de alledaagse (in goede staat verkerende) evergreens in klassiekerland (los van het segment waar zij zich in begeven) liggen op een hoog niveau. Dat biedt onbewust ruimte voor de klassiekerkoper om de horizon te verbreden, de aandacht naar andere, meer betaalbare en minder voor de hand liggende klassiekers te verleggen. Wanneer we het hebben over meer betaalbaar dan komen we ook vaak terecht in het segment van oldtimers met gebruikerssporen. En wie wél een kant en klare klassieker zoekt, ziet vaak dat deze stevig in de buidel mag tasten. En die lucht is af en toe wel uit de ballon.

Over gestegen prijzen gesproken: deze hebben niet alleen met de populariteit van klassiekers te maken, maar in het geval van gerestaureerde exemplaren ook vaak met het prijspeil van onderdelen. Originele onderdelen worden steeds schaarser, new old stock is vaak gewenst. Maar wie is aangewezen op de reproductie van onderdelen (door de fabrikanten en/of restauratiebedrijven) zit- zeker sinds de coronatijd- ook bepaald niet meer in de koopjeshoek. En die tarieven werken vooral bij restauraties door, of bij oldtimers die al in een eerder stadium zijn gerestaureerd en destijds al in een hogere prijsrange vielen.

Kortom: de waarde van een klassieker is van meer afhankelijk dan veilingprijzen, taxatiewaarden (soms sta je compleet versteld) en gehanteerde vraagprijzen alleen. Die waarde is ook afhankelijk van wat de liefhebber uiteindelijk wil, en kan betalen. Welke uitvoering je krijgt. En van de technische en cosmetische conditie van de potentiële aankoop. En niet te vergeten: het land van aanbod. Daarom zijn de gepubliceerde lijstjes uit de jaren zeventig en tachtig leuk, en richtinggevend. Maar niet leidend.

Tegelijkertijd bieden zij nieuwe mogelijkheden voor niet merkgebonden aspirant-klassiekerkopers, die gewoon op zoek zijn naar een betaalbare en nog niet ontdekte klassieker. Zoals een Cressida 2.0 zescilinder uit de jaren 80, een Jetta Mk II eerste serie, een Colt uit het begin van de jaren tachtig (leuk!) of een Mazda 1000/1300. Of een heel gangbare klassieker met gebruikssporen, en wat werk. Mogelijkheden genoeg, die aantonen dat er nog een wereld te winnen en tegen nette prijzen is aan te schaffen. Zolang je maar een goede zoekt en vindt, mét het juiste verhaal.