Nieuws

Vakmanschap is meesterschap

By  | 

Na een groot onderzoek concludeerde AMT, het kennisportal voor de automotive professional dat heel veel leasemaatschappijen en eigen rijders betalen bij offiecieke dealerbedrijven voor nooit uitgevoerd onderhoud.

Is vakmanschap meesterschap?

De lijst is te lang om op te noemen, maar een volkomen correct onderhoudsboekje van een auto met 90D km op de teller die aan de hand van de productiedatum nog zijn eerste oliefilter had was maar een mild voorbeeld.

Het is natuurlijk de schuld van…

En alles ‘komt natuurlijk voornamelijk door de leasemaatschappijen’, die zulke uitgeknepen tarieven hanteren dat er voor de garagist geen droog brood mee te verdienen is. Tel daarbij dat het gros van de jongere –goedkope!- automonteurs niet veel meer heeft geleerd dan storingen uitlezen* en het verhaal is een soort van rond.

De* bij vakmanschap

Voor wat betreft het *: Een bevriende eerste monteur werd aangesproken door een monteur in opleiding. Die had een storing al vier keer gereset, maar hij bleef terug komen. “Heb je al onder de motorkap gekeken? “ Nee dus. De diagnose software had ‘martervraat’ niet in zijn bestanden.

Onze eigen, vertrouwde adressen

Wij als klassiekerliefhebbers zoeken ons technische heil – voor zover we niet zelf redzaam zijn – bij specialisten of universele garagebedrijven. De specialisten zijn… Nou ja: specialisten. En veel beter vind je ze doorgaans niet. Bij die ‘universelen’ vinden we vaak nog de prettige tariefstelling plus een hoop kennis en specialisme.

Vakmanschap blijkt toch meesterschap

En omdat het doorgaans over kleine(re) bedrijven gaat leer je de garage kennen en leert de garagist de betreffende auto kennen. Maar één ding is daarbij helaas zeker: de aanwas van jongere monteurs die nog niet verbaast opkijken als er gesproken wordt over ‘contactpunten stellen’ en ‘remschoenen goed aan laten liggen’ is minimaal.

Weinig animo voor vakmanschap

Een aantal bevlogen garagisten die we kennen heeft geprobeerd kennis over te dragen in het kader van leer- en werktrajecten. Ze zijn er allemaal mee gestopt. Het leerlingaanbod dat ze aangeleverd kregen? “Daar is niks mee te doen. Ze kunnen niks. Ze willen niks. Ze verstoppen zich op de wc met hun smart phones”. Het ziet er naar uit dat de insteek ‘Nederland Kennisland’ een gemiste boot is. En dat de laatste eigen resten ambachtelijk vakmanschap hier ook al aan het verdwijnen zijn.

Goed nieuws vanaf de ‘onderkant’ van de markt

Maar aan de onderkant van de markt zit toch beweging. Een groeiend aantal Poolse en Turkse ondernemers dat werkt vanuit soms onooglijke locaties weet met beperkte middelen, maar ‘oude’ vaardigheden een bestaan op te bouwen.

Met een achtergrond van ‘repareren’ in plaats van ‘vervangen’ hebben ze intussen ook al redelijk wat klassiekerliefhebbers tot klanten gekregen. Dus laten we koesteren wat we hebben en hopen op wat er komt.

Oh ja: Het yoghurtdrank potje met de slangetjes? Daar is niets digitaals aan. Het wordt gebruikt om remvloeistof uit het ‘remolie potje’ van een toch best klassieke motorfiets te hevelen

vakmanschap
Dat is voor moderne monteurs onbegijpelijk
vakmanschap
Nauwelijks gevoelig voor martervraat

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

2 Comments

  1. Leon

    9 januari, 2019 at 23:58

    De Mercedes dealer in Breda heeft drie uur nodig gehad om de volgende diagnose af te geven nadat de boordcomputer van mijn 220 GLA CDi 4matic in rode letters liet weten dat ie niet meer voor- of achteruit mocht, en derhalve ook weigerde om voor of achteruit te schakelen: ‘sleutel waarschijnlijk kapot’. Oplossing: ‘reservesleutel gebruiken, boordcomputere gereset, advies: voorzichtig omgaan met originele sleutel’. Per uur rekent deze dealer 124 euro, en het gratis antwoord op de vraag wat een nieuwe sleutel kost: ‘ongeveer 500 euro’. In die drie uur is dus niets opgelost, maar ik kreeg zowaar één uur coulance, zodat ik maar 250 euro hoefde te betalen voor het vaststellen van een probleem dat niet opgelost is. Ik vind het een nogal dure natte vinger.

  2. Albert

    9 januari, 2019 at 22:40

    Mij uit het hart gegrepen Dolf! Ik ben ooit als hevig-technisch-geinteresseerde boeren zoon op de middelbare landbouwschool in Emmeloord terecht gekomen. De N.O.P. was toen het “boeren-Mekka” en dat gold ook voor de school. Wij werden afgeleverd als boeren die zich ook onder de motorkap goed konden redden. Er liepen daar techniekleraren rond, die zó bevlogen waren en dat op ons overbrachten, geweldig gewoon. De topper was Knuivers, uit de Achterhoek afkomstig (voor zover ik weet) samen met nog 4 andere bevloegen types. Wij sleutelden (half 70-er jaren) aan diesels (kleppenstellen, pompen op tijd zetten) en dan moest ie ook lopen willen! Idem benzine en benzine/petroleummotoren, hydrauliek en versnellingsbakken/ achterbruggen. Je leerde motoren “lezen” en b.v. diesels inschatten op geur en kleuren rook. Mijn hobby is later reatureren van oude trekkers geworden maar… ooit werd ik opgezocht door de “scharrel” van een buurmeisje, hij was dieselmoteur en ik amateur. Hij had een “patiënt” zonder computerstekker, die er soms gewoon mee ophield. Kon men niet hebben want de trekker werd weggebouwd onder een corsowagen. Kleuren rook en wat je daaruit kunt “lezen”… Ik had net zo goed in het sanskriet tegen hem kunnen praten!
    Wij zijn er wel uitgekomen maar jouw verhaal zie ik zo voor mij, complimenten voor het beeldende verhaal!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X