Ural: Game over?

Het begin van Ural lag in WO II, met 1-op-1-kopieën van de BMW R71-zijkleppers. Dat waren de IMZ M-72’s. Daarna – zo vanaf midden jaren zestig tot 2000 – maakte Ural 650cc-kopkleppers. De ‘I’ van IMZ staat overigens voor Irbitskiy Mototsikletniy Zavod, de motorfietsfabriek in Irbit.

De oorspronkelijke fabriek van Ural werd in 1941 opgericht in de stad Irbit, Rusland, gelegen tussen de oostelijke uitlopers van het Oeralgebergte en de vlakten van West-Siberië. Vanaf augustus 2022 werden de motorfietsen, in verband met de Russische bezigheden in Oekraïne, geassembleerd in Petropavlovsk, Kazachstan.

Ural Motorcycles (IMZ-Ural) is in particuliere handen en wordt sinds 2006 geleid door een groep Amerikaanse investeerders onder leiding van CEO Ilya Khait. Hoewel Ural zijn wortels in Rusland heeft, werd de assemblage in 2022 verplaatst naar Kazachstan. Tot op dit moment is het hoofdkantoor gevestigd in Woodinville, Washington, en heeft het bedrijf assemblagefaciliteiten in Petropavlovsk, Kazachstan.

In het kader van de planeconomie in de voormalige USSR zijn enorm veel Ural-motorfietsen gemaakt. En enorm veel reserveonderdelen. De krijgsmacht was een heel belangrijke klant. In de Sovjettijd kwamen er jaarlijks tot 150.000+ zijspancombinaties van de band. Na de val van het communisme werden dat er zo’n 4000-6000.

De luchtgekoelde twins van Ural groeiden als herborenen naar 750 cc en kregen vanaf 2014 inspuiting.

In het vorige leven werden Urals gemaakt op de plek waar ook letterlijk alle onderdelen gemaakt werden. Tot en met de binnenbanden aan toe. Onder leiding van Ilya Khait werd het herboren Ural heel erg gestroomlijnd. Heel veel onderdelen kwamen van ‘elders’, met leveranciers als Bosch, Delphi en Brembo.

Ook de nieuwe 750’s met inspuiting liepen vast op de kliffen van geluid en milieu. Maar er werd aan een toekomst voor Ural gedacht. En toen vielen de Russen Oekraïne binnen. Daarmee kreeg Ural een enorme klap. In de marge wordt er nog iets gedaan met het Ural Neo-project. Maar dat is gewoon een Chinees zijspan met Ural-stickers. Dat ding zou zomaar beter kunnen zijn dan de boxers. Maar de Neo mist alle subjectieve charme van de Ural-boxer.

De klap van het bijna verdwijnen van Ural valt voornamelijk in de VS. Daar zijn best veel 750cc-Ural-kopkleppers verkocht. En het communitygevoel in de States was indrukwekkend, op een verliefdheids- en stoerheidsniveau dat we eigenlijk alleen kennen van Harley-eigenaars. Nog een ‘overeenkomst’ tussen klassieke Harleys en Urals: met voldoende aandacht, respect, zorg en liefde kun je er vrij probleemloos van genieten. En met name de IMZ 750-zijkleppers en de 650cc-kopkleppers zitten niet veel gecompliceerder in elkaar dan een IKEA-krukje.

De Amerikanen hebben dus problemen met hun Urals, omdat ze daar bijna allemaal op 750cc-machines rijden. De voorraad aan onderdelen is een soort van op. Hier in Europa zijn er ook nieuwe 750-modellen van Ural verkocht. Maar ‘wij’ rijden voornamelijk 750cc-zijkleppers en 650cc-kopkleppers. De onderdelenvoorziening voor de recentere Urals is hier nog goed. Maar de onderdelenvoorziening voor de oude Urals? Die is meer dan goed en beter dan perfect. Uit de toeleveringshoek worden er bijvoorbeeld puike aluminium cilinder- en zuigersets geleverd. Als het zover is, zijn er ook zuigers, zuigerveren en lagers te koop die aanzienlijk beter zijn dan af fabriek.

En als je hier in een blije opwelling besluit om een gebruikte 650cc-Ural te scoren? Dan geldt: ‘De keuze is reuze.’ Tel bij de aanschaf wel het lidmaatschap van de UDCN op, de Ural Dnepr Club Nederland.