Uitzonderlijk doordachte Bristol 411 Series 1 excelleert in raffinement

Laat je vooral niet op het verkeerde been zetten door de traditioneel gebeeldhouwde koets van de Bristol 411, verankerd aan een separaat chassis. Deze tot in de puntjes doordachte coupé legt een raffinement aan de dag dat in de jaren zeven een voorbeeld stelde voor menig exclusieve automobiel. Van concurrenten mag je niet spreken, want die hadden de bij edellieden favoriete coupés domweg niet. Ze creëerden hun eigen klasse. 

Het zegt iets over de drang naar perfectie bij Bristol Cars dat de tussen 1969 en 1976 geleverde 411 liefst viermaal werd doorontwikkeld, hoewel soms gedreven door omstandigheden, zoals een dalende compressieverhouding bij de van Chrysler betrokken V8-motoren onder druk van milieubewustzijn in de Verenigde Staten en vervolgens de oliecrisis van 1973.

Toevallig het jaar waarin de excentrieke aandeelhouder en dealer Tony Crook alle eigendomsrechten verwierf en zichzelf installeerde om de scepter te gaan zwaaien, nadat zaakvoerder Sir George White zichzelf terugtrok wegens de traumatische gevolgen van een auto-ongeval. Dat incident speelde zich af in september 1969 en kwam bijzonder ongelegen, omdat Bristol op het punt stond om op de Earl’s Court Show in Londen een gloednieuw model te onthullen, genaamd 411. Beslist geen revolutionaire verschijning, maar onderhuids wel verfijnd tot op het bot. 

Astronomisch duur

De ambachtslieden in het stadje Filton schroefden van de astronomisch dure 411 slechts 287 eenheden in elkaar, maar het percentage overlevende exemplaren schijnt bijzonder hoog te liggen en dat valt ook logisch te beredeneren, want een automobiel van dit kaliber sloop je niet. Daartoe bestaat ook geen aanleiding, anders dan extreme ongevalschade, want de volledig uit aluminium panelen samengestelde koets overleeft alle regenbuien die het smeermiddel van de Britse maatschappij vormen en een vergelijkbare mate van onverwoestbaarheid vinden we bij de V8-motor en drietraps TorqueFlite-automaat van Chrysler-origine.

Die aandrijflijn verschaft de 411 een wezenlijke voorsprong op vergelijkbaar krachtige tijdgenoten, doordat de voertuigmassa voor het soort auto en gegeven de afmetingen belachelijk laag ligt. Bij import van de PM-59-34 in 2023 woogt de RDW hem op 1664 kilogram, terwijl de 4,91 meter lange koets op een afzonderlijk stalen chassis met een robuuste constructie leunt en afgevuld is met een rijkdom aan leder en walnotenhout, plus natuurlijk dat indrukwekkende span om de zaak voort te bewegen. 

Heimwee onderdrukken

Een Bristol, dus ook de 411, herken je uit duizenden aan de oneindige afstand tussen voorwielen en portieren. Vanuit de constructeur waren er twee redenen op te voeren voor deze configuratie, namelijk het ver achterwaarts kunnen plaatsen voor de motor ten behoeve van een ideale gewichtsverdeling en het beschikbaar krijgen van opbergvakken voor onder andere het reservewiel en de accu, die zich links respectievelijk rechts achter een luik bevinden. Het vertaalt zich in een wezenlijk voordeel voor de reizigers, die een onbezorgde trip wacht, dankzij een 82-litertank achterin en een knots van een kofferbak van 538 liter om elke vorm van heimwee te onderdrukken.

Daar toont ook de De Dion-wielophanging zich van zijn inschikkelijke kant, uitgerust met ruimtebesparende torsiestaafvering, waaraan Bristol vanaf de Series 2 niveauregeling toevoegde. Die is hier dus niet present, maar de rest van de goodies die de 411 typeren wél. We noemen maar even stuurbekrachtiging en vier schijfremmen, welke laatste zeker geen overbodige luxe vormen wanneer je in ogenschouw neemt dat deze notabele coupé met het gaspedaal in het hoogpolige tapijt gedrukt naar een welhaast onwerkelijke top van 222 km/h kan stormen. Daar hebben we gewoon geen beeld bij.