Triumph TR7 V8: rauwe rallykracht met Britse roots

De Triumph TR7 V8 is zo’n auto waarbij je al kippenvel krijgt voordat hij gestart is. Dat heeft minder met looks te maken en alles met verwachting. Want zodra zo’n Rover-achtcilinder tot leven komt, weet je: dit is geen brave Britse sportwagen meer, dit is oorlog. Hier staat het verhaal van Ton Cornelissen en zijn compromisloze Triumph TR7 V8, een auto die niet is gebouwd om mooi te zijn, maar om hard te gaan. En dat doet hij ook.

Foto’s: Peter Vader voor Auto Motor Klassiek

Van wedge naar wapen

De Triumph TR7 begon zijn leven in de jaren zeventig als modern bedoelde opvolger van de klassieke TR-lijn. Strak, hoekig, McPherson-voorpoten, een vaste daklijn en aanvankelijk alleen leverbaar met viercilinder. Leuk, maar niet opwindend. Dat veranderde toen de Rover V8 in beeld kwam. Officieel gebeurde dat pas bij de TR8, maar in de praktijk waren er al snel liefhebbers die het zelf wel regelden. Ton Cornelissen is er zo een. Voor hem was de TR7 het perfecte uitgangspunt: goede basis, gunstige wielophanging en betaalbaar, zeker vergeleken met de heilige Escort Mk I.

Een leven rond Triumph

Ton is geen eendagsvlieg. Zijn liefde voor Triumph ontstond al in 1977, toen hij bij de Boucles de Spa de fabrieks-TR7 van Tony Pond zag winnen. Dat beeld is nooit meer weggegaan. Inmiddels heeft hij meerdere TR7’s gehad, gebouwd, verkocht en weer opnieuw begonnen. De auto die centraal staat in AMK januari 2026 is een ex-rallyproject dat hij in 2015 overnam en afbouwde in de geest van de overleden eerste eigenaar. Geen showauto, maar een functionele rallyauto, opgebouwd met een vaste vriendenclub, ieder met zijn eigen specialisme.

Techniek zonder romantiek

Onder de kap ligt een Rover V8 van 3,5 liter, afkomstig uit een SD1. In de huidige specificatie levert hij ongeveer 180 pk, maar de motor is voorbereid op zo’n 240 pk. Dat is serieus vermogen in een auto van rond de 1130 kilo. De vijfversnellingsbak, het sperdifferentieel en de aangepaste achteras zijn afgestemd op rallygebruik. Het onderstel is allesbehalve standaard: verstevigde ophangpunten, verstelbare veerschotels, aangepaste draagarmen en een volledig geïntegreerde rolkooi. Dit is geen ombouw met catalogusonderdelen, dit is denkwerk, meetwerk en lassen tot het klopt.

Afstelling is alles

Volgens Ton zit de kracht van de TR7 niet alleen in de motor, maar vooral in de balans. Veel TR7’s staan bekend als staartlastig, zeker met V8. Dat is geen karakterfout, maar een afstellingskwestie. Als remmen, onderstel en geometrie kloppen, stuurt de auto messcherp. Dan rijd jij met de auto en niet andersom. Dat is precies waar deze TR7 het verschil maakt. Hard, direct en voorspelbaar, zelfs op onverhard.

Meer dan één TR7

Naast de witte rallyauto staat er nog een tweede witte TR7 V8 in de werkplaats. Rechtsgestuurd, Engels van oorsprong en minder extreem. Mogelijk wordt het een trackday-auto, mogelijk een nieuw rallyproject. Bij Ton staat niets vast, behalve dat alles wat hij bouwt moet rijden zoals het bedoeld is. De viercilinder-TR7 laat hij links liggen. Die heeft hij nooit interessant gevonden, al maakt hij een uitzondering voor een TR7 met Dolomite Sprint-zestienklepper. Leuk, maar uiteindelijk wint altijd de V8.

Onderdeel van een groter verhaal

Dit verhaal gaat niet alleen over een Triumph TR7 V8, maar over vriendschap, vakmanschap en het plezier van zelf bouwen. Over de underdog kiezen en hem beter maken dan iedereen verwacht. Precies daarom past deze auto zo goed in Auto Motor Klassiek.

Het volledige artikel over Ton Cornelissen en zijn Triumph TR7 V8 staat in Auto Motor Klassiek, januari 2026, het nummer dat destijds in de kiosk lag.

(Hieronder staan nog meer foto’s.)