Toyota Starlet. Einde van een tijdperk

Nog niet zo lang geleden schreef ik een column over de Starlet, de auto die acht jaar lang een familiestuk was. De Starlet was vaak de redder in nood, wanneer Europees fabricaat er weer eens de brui aan gaf, of je op zijn minst voor verrassingen stelde. Ik schrijf bewust ‘was’, want de Toyota heeft de pijp aan Maarten gegeven.

Jarenlang draaide het wagentje met de 2E-E motor en in de Sport-uitvoering moeiteloos de kilometers. En vervulde onze Toyota de rol van tegenwicht tegen de moderniteiten en modegrillen van vandaag de dag, hoe hoog de gemiddelde leeftijd van het Nederlandse wagenpark ook is. De Starlet kreeg liefde, aandacht en goed onderhoud. En toch begon hij nu zorgwekkende trekjes te vertonen. Ik voelde, dat het einde nu toch in zicht kwam.

Het olieverbruik werd ineens navenant, en versleten klepseals leken daar de oorzaak van te zijn. De suggestie om deze te vervangen was serieus, en tot die tijd zou olie met een iets hogere viscositeit soelaas kunnen bieden. Al ben ik van dat laatste zeker geen fan. Maar toch. Het motortje liep nog steeds prima. Startte meestal in één keer. En dan- onderweg- liet de Toyota nog steeds van zich spreken.

De laatste jaren reed ik weinig met de Starlet. De auto staat op naam van Hester, en onze oudste dochter Vera slaagde op 18 juli 2024 voor haar rijexamen. In één keer. Dat dat uitgerekend op 18 juli gebeurde was voor mij vanwege meerdere redenen bijzonder. Het roze papiertje van Vera zorgde ervoor, dat de Starlet er een chauffeur bijkreeg. Daardoor blijft de Toyota altijd de auto waarin onze dochter haar eerste praktijkkilometers maakte. Die periode is het sluitstuk van een periode van acht jaar, waarin het wagentje altijd verried waar je was. Zag Hester nog rijden. Zag Vera nog rijden. Hé, had je hem weer mee? De kleine Japanner werd een handtekening en stand-in. Zelf reed ik er veel woon-werkritten mee. Soms zette ik hem in voor ritten naar de andere kant van het land. En het deed mij veel toen Vera mij voor de eerste keer met de Toyota in het centrum van Leeuwarden afzette. Mijn andere dochter Heidi ging mee. Papa ging op stap, en zijn mooie dochters brachten hem weg. De rollen waren voor de eerste keer omgedraaid. Het deed mij heel veel, en met de tranen in mijn ogen ging ik een prachtige avond tegemoet.

Vorige week kreeg ik al vroeg een belletje. Vera was onderweg naar Groningen, beeld-belde mij via Whats App en toen wist ik al genoeg. De achtergond was niet gevuld door de huiskamer, maar door het uitzicht op de A7. De Toyota rookte ineens als een ketter, er kwam veel rook naar binnen. Later keerde de auto dankzij Joost terug naar Leeuwarden, en Vera maakte haar eerste kilometers in een Volvo V60 Plug-In Hybrid. We zochten naar een diagnose, en concludeerden voorzichtig dat de koppakking lek was. Schuim in de radiateur is daar vaak de voorbode van. Bovendien vonden we olie in het koelvloeistofreservoir. Het kachelhuis was ook lek. De lekke koppakking had het gehele koelsysteem met pensioen gestuurd, en daarmee de Starlet.

De Toyota ging naar Auto Verhaag in Leeuwarden. Daar werd- voor de zekerheid om een diagnose gevraagd. De diagnose werd het verdict, het vonnis. Los van de problemen onder de motorkap en met het verwarming-/ventilatiesysteem bleek er nog veel meer aan de hand. Wat doe je dan? Voor een fors bedrag investeren in een auto die volledig afgeschreven is? Welk onheil verwacht je? Is er ondertussen geen additionele motorschade ontstaan? De reparatiekosten zouden de waarde ruim, heel ruim overstijgen. En Auto Verhaag sloot zich aan bij de gedachte die wij hadden. Daniël zei: “Hij is overleden, er is geen redden meer aan.” Zoals altijd dacht hij niet aan zijn eigen portemonnee, maar aan die van Hester en Vera. En toch: het feit dat we zelfs nu nog een reparatie overwogen, zegt veel over het onvoorwaardelijke vertrouwen in de Toyota. En dat beschaamde de Starlet nooit. Hij was eerlijk, tot op het laatst.

De Toyota oogstte na de bekendmaking van het einde veel belangstelling. Hij is ingeruild op een Yaris met fraaie geloofsbrieven en een historie van volledig dealeronderhoud. De winst van het verlies is dat de Toyota-liefde en het geloof in het merk wordt voortgezet. En de Starlet gaat ook niet helemaal verloren. In een tijdperk van onderdelen schaarste zal de Starlet in delen en in andere Starlets verder leven. Zoals de herinneringen aan acht jaar puur plezier en liefde voor een auto voor eeuwig zullen voortleven. Een periode, waarin de Toyota onvoorwaardelijke trouw en betrouwbaarheid toonde. En dat is in meerdere opzichten een groot goed, zéker vandaag de dag. Hij gaat met zijn welverdiende pensioen. En dat doet pijn. Adieu, kleine Toptoyo.