Tis voorjaar! – column

Na een herfst van een jaar is het weer lente! Dan wordt het tijd om het oude ijzer weer eens onder de klamme lappen vandaan te trekken. De vooruitzichten waren goed. Bij het in de winterslaap brengen had ik de gepensioneerden elk weggezet met een liter of twee Aspen in de respectievelijke tanks. Aspen is die moeilijke benzine die gemeenteambtenaren in de plantsoenendienst en hoveniers gebruiken het omdat de verbrandingsgassen Alpenlucht zuiver zijn. Voor ons is het feit dat het spul niet veroudert het belangrijkst. Voor de twee mensen die het nog niet weten: De huidige benzines aan de pomp veranderen na een week of zes in afwaswater, inclusief bezinksel om het putje.

Met zes verse volten in de batterij leek de eerste opstart van mijn Russisch-Oekraïense bastaard een makkie. Maar de koppelingskabel had door een paar overnachtingen buiten de garage – omdat de plek even ergens anders voor nodig was – blijkbaar een koppelingscarpaal tunnelsyndroom opgelopen.

De oldskool aanpak is dan een trechtertje om het kabeleinde te prutsen, het geheel recht op klem te zetten en olie in het trechtertje te gieten om vervolgens een paar uur te wachten. Tijdens het wachten kon de twin dan wel een keer gestart worden natuurlijk. Dat starten ging prima dankzij de Aspen. De nieuw gemonteerde einddempers bleken een mooie, diepe basblaf te hebben. De combinatie van weinig compressie en een heel mild nokkenasprofiel zorgt voor muziek, niet voor lawaai. Mooi is dat. Het nieuwe buurmeisje rent voorbij met haar handen voor haar oren. Het kind heeft duidelijk geen verstand van nokkenasprofielen. Intussen is de olie in het trechtertje overtuigend ingedaald en ligt er een nieuw plasje olie op de garagevloer.

De binnenkabel beweegt soepel en als ik hem liefkozend streel, prikt een gebroken staaldraadje zo’n twee-en-een-halve centimeter in mijn duim. Ik ga naar binnen om een pleistertje te plakken en een mailtje naar de onvolprezen Jan Wassenaar te sturen. Want een verse koppelingskabel is een goeie investering aan het begin van het seizoen.  

Stapvoets rolt de driewieler het vals plat vanaf het garagepad af. Op de openbare weg blijkt de combinatie sterk de neiging tot ‘tankslappen’ te hebben bij een gangetje van een kilometer of veertig. Aandraaien van de stuurdemper helpt niet echt. Ik draai en ga terug terwijl ik de Praxis de schuld geef. Eind van het vorige seizoen heb ik de driewieler uitgelijnd met latten van de Praxis. Het bouwhout van de Praxis is zo jong dat het weer wortels krijgt als je het in de grond steekt en recht is het ook niet. Nu is zo’n ex-Sovjet karrenpaard niet hyper gevoelig op de uitlijning, maar blijkbaar zijn er toch grenzen. Volgende week dus maar naar de Hornbach waar ze betere spullen voor minder geld hebben.

In de tussentijd pak ik een sigaar en ga ik eens bedenken waar ik met de opbouw van mijn Chang Jiang was gebleven. Die harteloze kloon van een BMW R75/5 is trouwens het voorbeeld van het feit dat je zo’n klus beter aan een deadline kunt binden. Ik bekijk het ding vertederd en pak er maar eens een kruk bij om de vulbussen aan de rechterkant tussen frame en blok te monteren. Er brommelt een dikke Guzzi Falcone de oprit op. Tijd voor koffie en bijpraten. De Guzzi verdwijnt voor een rondje Havikerwaard. Ik ga weer op het krukje zitten. Tot vriend Theo op een R69S aan komt grommen. Ook gezellig. Maar of die Chang ooit af komt?