Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
The need for speed! – column
Een kennis van me is een echte motorrijder 2.0. Hij heeft een elektrische motorfiets en rijdt daarmee alsof het een echte is. En laten we eerlijk zijn: qua prestaties lijkt zo’n Duracell GT daar nog best goed op. Hij was er zelfs mee in Zwitserland. Daar zag hij dapper sturend een bebouwd kommetje over het hoofd. Te hard rijden in duur in Zwitserland. Veel te hard rijden duurder. Veel duurder. Veel te hard rijden in de bebouwde kom? Hij mocht zijn motor laten staan en kreeg thuis een boete van 5.000 Zwitserse Franken als losgeld voor zijn motor.
Natuurlijk was dat allemaal eigen domme schuld
Maar je wordt toch wat weemoedig als je dan terugdenkt. De Politie reed nog in Porsches over de ook hier zo goed als onbegrensde snelwegen. Ik had net in Woerden mijn Grote Liefde gevonden: een door Biggelaar geprepareerde Ducati 860 die voornamelijk uit een enorme vreemd gewelfde polyester Tank, heel dikke Dell’Orto’s en zo goed als open Conti dempers bestond. Oh ja: hij was in een grove blauwe metal flake gespoten. Ik had de machine gezien. En was verloren. Had handgeld betaald en had twee weken de tijd nodig gehad om de rest van het geld bij elkaar te sprokkelen. Daarna heb ik maandenlang op macaroni en ham geleefd en thee gedronken. Ik kwam toen ook nogal eens tegen etenstijd bij mijn ouders langs. Op de fiets.
Na twee weken ging ik mijn trots halen
Ik trof Rob Noorlander terwijl hij de helemaal lege bedrijfshal met een bezem aanveegde. “Waar is mijn motor!?!” Rob had een clash met De Belasting gehad. Dat zoemde al wat rond. Maar ik trof hem na zijn meesterzet om De Belasting te ontlopen: Hij had in één nacht al zijn bedrijfsspullen inclusief het toiletpapier plus alle motoren naar Luxemburg gesmokkeld waar hij nog jarenlang Ducati en Harley dealer bleef. Mijn motor bleek bij Rob in consignatie te hebben gestaan. Ik kon hem ophalen bij de eigenaar. In de kop van Noord-Holland.
De reis naar bijna de poolcirkel was lang
De buschauffeur liet zijn enige gast uitstappen. Ik moest nog een kilometer of twee lopen. Daar vond ik mijn Ducati plus de waarschijnlijke reden dat hij in de verkoop was gegaan. Tenminste, dat denk ik. Praten was bijna onmogelijk door een constant krijsende baby. Er was op dat moment geen moeder in beeld. Het bezoek was dus kort. En ik merkte nu pas wat een onmogelijke zithouding mijn spetterend blauwe schoonheid had. Gelukkig was ik toen nog beter opvouwbaar dan nu. Ik ging op pad en merkte dat er beeldschoon uitzien geen garantie was voor prettige toercapaciteiten. Al vrij snel begonnen mijn onderbenen een heel eigen bloedsomloop te bedenken. De Tomaselli clip-ons zorgden voor het betere rek en strekwerk in de rug en schouders. Maar het liederlijk luide – en mooie – inlaat- en uitlaatgeluid was meer dan fantastisch.
Zo ter hoogte van Amsterdam had ik het gevoel voor de gestrekte draver aardig te pakken
En na Amsterdam koerste ik met een kalme 160 op de teller, het was een Italiaanse teller, dus het zal 140 km/u zijn geweest, verder zuidwaarts. Ik werd ingehaald door de Witte Muizen, de Porsche rijdende snelwegpolitie. Toen de agent zag dat hij mijn aandacht had, maakte hij met zijn gehandschoende hand een volgteken. Ik volgde. En de Porsche ging steeds harder rijden. Met de teller van de Duc boven de 220 km/u bewoog mijn jethelm zich als een bozige vlieger aan een te korte lijn boven mijn hoofd. Ik vond het best wel hard genoeg gaan. De Porsche minderde vaart en ging de rechterbaan op. We stopten. We gaven elkaar een handje. Ik wist niet wat er gebeuren zou. De chauffeur zei: “We zaten achter je. Het ding klinkt erg mooi. We wilden eens weten hoe hard hij kon.” Na vijf minuten babbelen namen we afscheid. “Let je wel een beetje op je snelheid? Mooie kleur trouwens!”
Zo’n ontmoeting laat je een week glunderen
En dat het niet alleen vroeger redelijk gemoedelijk was, maar dat dat nu ook nog kan? In het kader van het vrije klassieke denken wordt er gewerkt aan een BMW met een Ford V4 blok. Op het moment dat dat wrochtsel rijklaar was werd er even een proefvlucht gemaakt. En waar we in geen jaren politie hadden gezien, daar stond nu om 11.30 een alcoholfuik. Er hoefde niet geblazen te worden. Maar twee agenten waren bovenmatig geïnteresseerd in de BMW V4. “Als jullie dat ding door de RDW krijgen, dan wil ik er graag een keer op rijden. Maar zullen we nu maar afspreken dat we jullie niet hebben gezien en zo nooit meer willen zien?”
Goed volk daar bij de politie
Een paar jaar geleden met 160 km/u over de A1 achter een Audi A6 aan die de weg vrijmaakte, na een lichtseintje van mij ging de Audi aan de kant en ik richting 200. Uit het ‘niets’ opeens een motoragent links naast me die met zijn linkerhand het ‘rustig aan’ teken gaf en daarna een duim omhoog. Ze bestaan nog; de chille agenten…
politie ervaringen zijn er genoeg om een hele uitgave van AMK te vullen. Zowel leuke als waarover ik nog steeds boos kan worden. Gestopt worden op de snelweg omdat die agent nog nooit dat model motor gezien had, maakt een gewone dag een leuke dag. Een agent die opmerkt als je naast hem komt staan dat hij nog nooit heeft meegemaakt dat een Harley minder geluid maakt als zijn BMW valt ook in die categorie net als een jonge agent die bij een verkeerscontrole waar net een heel blik van die jonkies leert controleren, verbaasd zijn collega’s er bij roemt op te laten zien dat een Harley twee knopjes heeft om richting aan te geven. Een aan de linkerkant van het stuur en een aan de rechterkant van het stuur. En dat dan ook door die alle twee in te drukken de alarmlichten gaan knipperen. Pas als je zegt dat je op weg bent naar je werk en dat de vroege dienst het toch wel fijn zou vinden als je die af zou komen lossen, laten ze je dan vol verwondering verder rijden. Maar als je na een half uur praten over de verschillen om tussen een file door te rijden of langs een file tussen de vangrails en de linker rijbaan de file te passeren met een agent die in die werkgroep had gezeten en gelijk te krijgen dat ze goed gezien hebben dat je anderen waarschuwde om rustiger aan te doen en dan toch nog een bon van 250 gulden geven omdat je tien meter over de vluchtstrook reed en geen enkele reactie krijgt als je daarover een stuk in het clubblad schrijft en dit ter goedkeuring voorlegt aan desbetreffende agent dan wordt ik alsnog weer een keer boos. Dat ik daarna zo onbeschoft hard tussen de file doorgereden ben dat er meerdere automobilisten zich rot geschrokken zijn wijt ik dan ook aan die boze bui. Geen excuus maar wel verklaarbaar.
Het was koninginnedag 1978 ik woonde toen nog in Den haag en wou op bezoek gaan bij mijn grootvader in Roosendaal mijn toenmalige CX 500 had in de wintermaanden daarvoor een nieuwe nokkenas gekregen van Honda. Mijn vertrouwen in de CX was gedaald onder nul en om het vertrouwen terug te winnen wilde ik de machine uittesten… Toen ik door de Eurotunnel heen kwam en de gelegenheid zich voordeed om te gaan ervaren hoe de nokkenas zich hield bij hoge snelheden vermeerderde ik snelheid met een Ford Granada in mijn kielzoog die blijkbaar meer haast had als ik …met inmiddels 180 kmh op de teller ben ik maar naar rechts gegaan en kwam de Ford Grenada langs mij rijden in mijn linker ooghoek herkende ik met grote verontwaardiging de lichtblauwe overhemden met van die strepen op de schouders toen kwam het gebaar om naar de vluchtstrook te gaan, nu was het dus Koninginnedag en mijn toenmalige vrouw vond het leuk om een oranje vaandeltje in mijn 27mc antenne te knopen misschien heeft me dat geholpen.. mij werd er gevraagd waarom en hoe hard ik had gereden? Mijn antwoord was :” mijn teller gaf 160/170 aan” daar verschilde de mening over en hij hield vol met zoiets van 150, om niet onbeleefd te zijn heb ik hem maar gelijk gegeven… met de schik in de benen mocht ik de reis naar mijn grootvader voortzetten, enige tijd later mocht ik voor dit avontuur 125 guldens afrekenen . Was ik gematst? Na die ervaring heb ik in Nederland nooit meer zo hard gereden.
Groetjes Richard
Pas nog van Marechaussee een officiële waarschuwing gekregen op m’n rijbewijs voor snelheid. Ze konden het niet meten maar ik haalde ze in met 150 waar 100 mocht. Was in een slechte bui. K1100 gekocht in Balk en met 3 soms 4 cilinders naar Nijmegen. Weet niet wat beter is: bekeuring of dit. Ze waren niet onaardig. Kan ik bij cbr vragen of ze idd een notitie hebben gemaakt en vooral zijn ze verplicht om dit te geven?
Ja, van die dienders, die zo reageren, gaan er steeds meer met pensioen 🙄.
ja , ze zijn er nog, wel steeds minder ,
maar toch…