Talbot Solara verdringt Talbot 1510

Eigenlijk snap je er niets van. Hoe kan een reuzepraktische hatchback als de Talbot 1510 zich van de kaart laten vegen door een conventionele sedan als de Talbot Solara? Het koperspubliek in wat we nu het D-segment noemen, bleek begin jaren tachtig toch conservatiever dan sommige fabrikanten hoopten. De brave sedan werd een van de laatste oplevingen van het merk Talbot, waarvan de dagen al geteld waren.

Door: Aart van der Haagen

Van Simca 1307 tot Talbot 1510

Aangemoedigd door het succes van de Simca 1100 trok Chrysler France het concept van voorwielaandrijving en een grote achterklep door naar een hogere klasse. De Simca 1307, 1308 en 1309 verschenen in 1975 en werden in 1976 verkozen tot Auto van het Jaar. Het leek een schot in de roos.

Toch kreeg de reeks te maken met imagoschade door kwaliteitsproblemen en roestgevoeligheid. Nadat PSA in 1978 de Europese activiteiten van Chrysler overnam en het merk Talbot nieuw leven inblies, werd de 1307/1308/1309 in 1979 doorontwikkeld tot Talbot 1510. Technisch bleef het concept overeind: voorwielaandrijving, dwarsgeplaatste motoren en een grote vijfde deur.

De sedan was doodverklaard. Althans, dat dachten ze. Een deel van de middenklasseklanten zat niet te wachten op een hatchback met doorgetrokken daklijn en grote klep. Johan Wiebing, voormalig bestuurslid van de Simca Automobiel Club Nederland, vatte het ooit kernachtig samen: na het verdwijnen van de 1301 en 1501 konden traditionele sedanrijders simpelweg niet meer terecht binnen het gamma en haakten ze af.

Pure psychologie achter de Talbot Solara

De oplossing lag voor de hand. Neem de Talbot 1510 en bouw er een sedan van. Dat gebeurde in 1980 met de introductie van de Talbot Solara. De carrosserie werd circa zeven centimeter langer dan die van de 1510, maar het kofferbakvolume kwam uit op 452 liter. Daarmee bleef de Solara zelfs achter bij de 473 liter van de hatchback, die bovendien kon worden uitgebreid tot ongeveer 1400 liter met neergeklapte achterbank.

Wel profiteerden de achterpassagiers van extra ruimte. De beenruimte nam met ongeveer twee centimeter toe en door een aangepaste zitpositie ontstond meer hoofdruimte. Verder was het verschil vooral psychologisch. De Talbot Solara werd iets hoger in de markt gezet, met een prijsverschil van grofweg duizend gulden. De instapmotor van 1294 cc bleef voorbehouden aan de 1510; bij de Solara lag de nadruk op de 1442 cc en de 1592 cc motoren, waarbij die laatste leverbaar was met een tweetrapscarburateur.

Het was een klassieke zet. De koper kreeg het idee in een ‘echte’ middenklasser te rijden, met separate kofferruimte en meer status. Dat de hatchback objectief praktischer was, deed er minder toe.

Productiecijfers en verschuiving naar Spanje

De Talbot 1510 verdween medio 1982 uit productie na 75.753 gebouwde exemplaren. De Talbot Solara hield het langer vol, tot 1986. In totaal rolden er 184.976 exemplaren van de band. Halverwege 1985 werd de productie verplaatst van Poissy in Frankrijk naar Villaverde in Spanje.

In 1984 kreeg de Solara nog een facelift. Een in carrosseriekleur gespoten grille en bumperdelen, gewijzigde wieldoppen en zwarte raamlijsten moesten het model optisch bij de tijd houden. Het mocht niet meer baten voor het merk Talbot zelf, dat in 1986 voor personenauto’s definitief uit het gamma van PSA verdween.

Talbot Solara versus Talbot 1510 vandaag

Wie naar het huidige wagenpark kijkt, ziet dat de verhoudingen nauwelijks zijn veranderd. Volgens recente RDW-gegevens staan er in Nederland nog enkele tientallen Talbot Solara’s geregistreerd, tegenover een beduidend kleiner aantal Talbot 1510’s.

De middenklasser met traditionele kofferbak won begin jaren tachtig de interne strijd en doet dat decennia later nog steeds. De Talbot Solara bleek geen achterhoedegevecht, maar een zonsopgang die kortstondig nieuw licht bracht in een merk dat eigenlijk al in de schemer stond.

In nummer 2 van 2026 hebben we een mooi artikel staan. Dat nummer ligt nog maar even in de kiosk.

(Hieronder staan nog meer foto’s)