Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Talbot Solara. Een vergeten icoon
In 1978 luidde de overname van delen van Chrysler Europa door PSA Peugeot Citroën het begin van het einde in voor het merk Simca. Vanaf 1979 worden de bestaande Simca-modellen voorzien van de Talbot-badge, wat een belangrijke verschuiving in de branding markeerde. Dit was ook het moment waarop een ambitieus project werd gestart om het bestaande modellengamma grondig te herzien en te upgraden. Een belangrijk onderdeel van deze vernieuwing was de introductie van de Talbot Solara, een voertuig dat de premium aspiraties van het merk moest belichamen, zelfs voordat dit concept breed werd erkend.
Overgang naar Talbot
De Talbot Solara maakte in het voorjaar van 1980 zijn debuut als “Talbot Simca Solara”, voordat hij verderging als de Talbot Solara. Deze verandering markeert een significante upgrade binnen het Talbot-gamma, met de Solara als een duidelijk voorbeeld van de rijke Simca-erfenis binnen het merk. De auto bouwt voort op het succes van de 1510-serie, die zelf de 1307/1308/1309-serie opvolgde in 1979, maar is 8 cm langer en biedt, ondanks het ontbreken van een vijfde deur, meer binnen- en hoofdruimte.
Debuut van de Solara
Bij de lancering was de Solara beschikbaar met twee motoropties voor de Europese markt: een 1442 cc en een grotere 1592 cc motor. De 1.6 motorvariant werd aangeboden met zowel een enkele als dubbele carburateur, waarbij de krachtigste configuratie, uitgerust met een dubbele Weber-carburateur en goed voor 90 PK, voorbehouden was aan de luxere GLS- en SX-versies. Vanaf modeljaar 1982 werd de Solara SX standaard voorzien van een vijfversnellingsbak van Citroën, een voorrecht dat later ook naar de GLS werd uitgebreid.
Rijke uitrustingsniveaus
De topmodellen van de Talbot Solara boden voor die tijd opmerkelijk veel luxe, waaronder elektrisch bedienbare ramen, lichtmetalen velgen, een tripcomputer, cruise control, vier hoofdsteunen, hoogwaardige bekledingsmaterialen en stuurbekrachtiging. Deze kenmerken, hoewel tegenwoordig vaak standaard, waren destijds een duidelijk teken van luxe.
Upgrades en special editions
Gedurende zijn productietijd onderging de Solara diverse upgrades in zowel uitrusting als techniek. De GLS werd bijvoorbeeld uitgerust met speciale ‘pepermolen’ velgen en two-tone lak. In verschillende landen werden ook actiemodellen gelanceerd, waaronder de bijzondere Pullman in Frankrijk. Desondanks werd halverwege de jaren tachtig duidelijk dat de dagen van de Talbot Solara geteld waren.
Afscheid van een icoon
Het einde van de Talbot Solara werd ingeluid met een vereenvoudiging van het aanbod naar de LS, GL, en SX modellen. De laatste jaren van de productie kenmerkten zich door optische aanpassingen, zoals het vervangen van chroom door matzwarte accenten en bumpers in carrosseriekleur. In 1986 nam PSA definitief afscheid van de Talbot-merknaam, ten gunste van Peugeot’s modellengamma. De Talbot Solara, ondanks zijn ambities, kampte met bouwkwaliteitsproblemen en een onzekere positionering binnen het PSA-concern, wat uiteindelijk leidde tot een gefragmenteerd imago.
De laatste exemplaren van de Talbot Solara werden in Spanje geassembleerd, het enige land waar deze met een dieselmotor beschikbaar was, uit reeds geproduceerde onderdelen. In totaal rolden 184.976 exemplaren van de band, maar vandaag de dag zijn deze elegante sedans zeldzaam, wat getuigt van de uitdagingen en het unieke traject van de Talbot Solara binnen de automobielgeschiedenis.
Ik vindt het terecht een icoon. Heb na de Crysler Simca 1307 die wel roeste een Solara gehad met 1600 cc motor.erg fijne auto en fijne motor. Ik herken niet het roesten van de Solara in tegenstelling van de 1307 die ik als witte auto kocht en roestbruin heb moeten inruilen.
…. maar om t nou een icoon te noemen…..
Die tweekleurige wagens (zoals op de eerste foto) waren begin jaren 80 een tijdlang mode en af fabriek zo geleverd.
De meeste merken deden daaraan mee. Ik heb dit altijd mooi gevonden.
Een Solara is/was een luxe GT (Gran Tourismo, niet te verwarren met Duitse GT’s en GTI’s) zonder de kracht van de GT. Een beperkte motor dus, waardoor het geen snelle reiswagen was zoals de Italiaanse GT’s. Daardoor was het wel een betaalbare luxueuze wagen voor een welgestelde autorijder met een smallere beurs.
Er stonden twee jaar geleden twee perfecte exemplaren op de Beurs van Reims.
Leuk verhaal ,maar wat ik mis is wat houd die pullman versie in ? Is dat net zo als Mercedes dat het betrekking heeft op het interieur?
Een kameraad uit het dorp hier heeft er een, op LPG als dagelijkse gebruiksauto. Niet in concoursconditie, dat moge duidelijk zijn. En enkele maanden per jaar gebruikt ie zijn Tagora. Nóg zeldzamer.
Dat ze zeldzaam zijn komt niet in de laatste plaats door de roestgevoeligheid welke stevig sterker was dan van andere merken/modellen.
De bodemplaten achter de voorstoelen was wat dat aangaat legendarisch.
En de spatborden en binnenschermen voor, het bleef rotten.
Eigenlijk de hele auto, maar genoemde punten waren wel de top.
Alleen de aloude stoterstangenmotor, die bleef draaien, niet kapot te krijgen..
Verder waren het buiten de roest heel fijne reisauto’s.