Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Suzuki GT750J: toen rook nog heel gewoon was
In een tijd waarin de geur van tweetaktolie nog net zo vertrouwd was als het geluid van een motor, bracht Suzuki de iconische GT750J op de markt. De Suzuki GT750J, ook wel bekend als de “Kettle” of “Water Buffalo,” was Suzuki’s gewaagde stap in het ‘superbike’ tijdperk dat eind jaren zestig begon.
Door: Hans Smid
Na de introductie van Honda’s revolutionaire CB750 in 1969, voelde Suzuki de druk om met iets speciaals te komen. Hun antwoord? Een driecilinder, vloeistofgekoelde tweetaktmotor die zijn tijd ver vooruit was. Terwijl Kawasaki indruk maakte met hun razendsnelle, rijwindgekoelde H2, koos Suzuki voor een ander pad: een comfortabele en betrouwbare machine die meer gericht was op toeren dan op pure snelheid.
De Suzuki GT750J was opvallend, zowel qua uiterlijk als prestaties. Beschikbaar in de gedurfde kleuren ‘candy jackal green’ en ‘candy lavender’, was deze motor een lust voor het oog. Het unieke watergekoelde ontwerp zorgde voor een soepele, stille rit, wat hem onderscheidde van zijn luidruchtige en trillende concurrenten. Ondanks zijn robuuste karakter was de GT750J geen scheurijzer. Waar de Kawasaki H2 met brute kracht accelereerde, bood de GT750J een meer gelijkmatige vermogensafgifte en een betrouwbaarheid die destijds ongekend was in de tweetaktwereld.
Wat de Suzuki GT750J zo bijzonder maakte, was niet alleen zijn techniek, maar ook zijn tijdloosheid. Hoewel hij niet zo snel was als de H2, was hij veel vergevingsgezinder en comfortabeler, met een topsnelheid van 180 km/h. Zijn solide constructie zorgde ervoor dat hij bij goed onderhoud gemakkelijk 100.000 kilometer kon halen zonder grote revisies – een zeldzaamheid voor een tweetaktmotor.
De Suzuki GT750J markeerde een keerpunt voor de fabrikant en de motorwereld in het algemeen. Het was een machine die de overgang symboliseerde van de rokerige, ongepolijste tweetaktmotoren naar een tijdperk waarin betrouwbaarheid en comfort steeds belangrijker werden. Tegen het einde van de jaren zeventig begon de tweetaktmotor echter uit de gratie te raken, mede door milieuzorgen en de opkomst van de viertaktmotoren.
De Suzuki GT750J blijft een nostalgische herinnering aan een tijdperk waarin rijden nog avontuurlijk en een beetje ruig was. In 2024 is hij een geliefd verzamelobject, een overblijfsel uit de tijd toen rook nog heel gewoon was.
Ik heb ook in de 70 ger jaren met de 750 GT gereden en genoten. Had er een drie in een uitlaat op zitten en kreeg door de combinatie van tweetact en drie in een een mooi huilend geluid. En liep dan ook weer wat harder met een goede fijnafstelling. Heerlijke motor en heb er nog steeds spijt van dat ik hem in 1980 heb verkocht.
Ik heb korte tijd met een “J’ wat kunnen toeren in Gooi en Vechtstreek. Bijzonder comfortabele motorfiets en heel prettig om mee te rijden indien je geen hasst had. De 4LS voortrommel kon toen nog goed vergeleken worden met een (enkele) schijf, en werd niet voor niets een ‘heißbegehrt’ object waar ook vandaag nog serieuze belangstelling voor bestaat. Eenmaal op temperatuur was er volgens weggenoten weinig tot geen rook te bemerken, als gevolg van de automatische olie-injectie.
Een icoon waarvan toen al het einde in zicht kwam maar nu op veel verlanglijstjes staat.
Blijft een fijne machine, was mijn eerste opstapfiets na het behalen van het roze papiertje. Mooie ruit erop zij en top koffer, toen al n digitale versnellings indecator en
Gaaaaanaaaaaaan!
Jammer dat die versnellingsindicator nooit gemeengoed is geworden bij alle merken. Ook al kun je zonder goed rijden, het had toch wel wat. Kan natuurlijk altijd nog ingevoerd worden…………
Helemaal mee eens. Dit jaar op een J naar Isle of Man geweest met veel plezier maar de onze is echt eerste lak blauw en niet groen.