Smitbros

Op Texel, in Den Burg zitten de gebroeders Smit. Of je verwacht dat er een stel hoogst professionele techneuten op het gebied van Kawasaki driecilinder tweetakten en Benelli zescilinders op een waddeneiland zitten? Ach, waarom niet? Dan is het zeker niet raar dat Hans en Alfons ook een heleboel Bridgestone spullen hebben.

Ooit begonnen in de bloembollenbusiness kroop het bloed van de gebroeders waar het gaan kon. Bloembollen zijn business. Klassieke Kawasaki’s en Benelli’s? Dat was en is de passie. En als je daar maar goed genoeg in bent, dan kun je je brood ermee verdienen.

Alfons en Hans zijn daarbij niet te beroerd om de motoren van hun harten technisch te verbeteren. Want voor de twee vaklui zijn structurele, technische verbeteringen tegenover wat de respectievelijke fabrieken bedacht hadden geen heiligschennis.

De Kawasaki driecilinder tweetakten zijn legendarisch. De ‘Widowmakers’ is een soort heel eng koosnaampje. Tijdens een bezoek aan de States meldde hij aan de Amerikaan: “Deze machines hebben meer Amerikaanse slachtoffers gemaakt dan de aanval op Pearl Harbor.”

De rijwielgedeeltes van de gifkikkers bleven inderdaad achter bij de mogelijkheden van de driecilinderblokken. Maar in hun tijd zetten de machines – met doorgaans alleen andere achterveerelementen, conische balhoofdlagers en betere bussen in de achtervork – toch heel scherpe tijden neer tijdens standaardraces. Het hielp daarbij natuurlijk dat er op circuits geen tegenliggers zijn en dat coureurs doorgaans toch nét effe wat beter met hun machines om kunnen gaan dan hormonaal gedreven jonge rijders dat op de openbare weg konden.

Want net zoals er mensen zijn die op Norton Commandos probleemloos heel Europa doorkruisten, zo waren er ook Kawa triple rijders die niet alleen snel, maar ook doordacht en met respect voor de techniek reden. Die zo de zaken verregaand heel hielden.

Maar de mannen die ooit droomden over en reden op Kawasaki driepitters zijn intussen ook wat ouder geworden. En op een of andere manier wringt het wat als je nu je jeugd probeert te eren door jezelf weer op een 500 of 750 cc Kawasaki te trakteren. Dat is feitelijk onterecht, want de iets latere bouwjaren van deze toppers waren en zijn een heel stuk gebruikersvriendelijker dan de exemplaren van de eerste jaargangen. En het zijn niet alleen de 500 en 750 cc driepitters die het leven tot een feestje maken. Maar een feit is dat heel veel spullen vanuit Texel naar de diverse buitenlanden gaan.

Als de gebroeders in de horeca waren gegaan, dan had de zaak nu tot diep in de nacht vol gezeten met mannen die praatten over ‘vroeger…’.

Maar de broers hebben geen horecagenen. Dankzij internet opereert het tweetal nu wereldwijd.

En dat vanaf een eiland waar alle andere inkomsten via het toerisme komen.

De komende maanden is een bezoek aan de broeders en hun collectie/museum in verband met interne verbouwingen niet haalbaar. Maar als u over een half jaartje of zo eens naar Texel gaat en vooraf even belt…

Tussen alle bouwmaterialen zagen we overigens nog zo’n exoot: een BFG. Over zo’n machine met zijn Citroën viercilinder hart hadden we een poosje geleden nog een verhaal in AMK.