Škoda 120 GLS ontstijgt zijn eigen familie

Als je van eenvoudige komaf bent, kun je er evengoed verzorgd uitzien. Met een felgroen zomerjurkje en een laag make-up hier en daar maak je meteen een onvergetelijke indruk. Vrolijk gestemd doorkruisen we het Tsjechische landschap met een Škoda 120 GLS uit 1978, die er blind de weg lijkt te weten en overal bewonderende blikken oogst. Puur en zuiver, zonder de schone schijn op te houden.

Tekst: Aart van der Haagen • Fotografie: Škoda Museum

In 2012 wist het Škoda Museum in Mladá Boleslav de hand te leggen op deze 120 GLS, afkomstig van de eerste eigenaar, die bij aflevering in het voorjaar van 1978 vast en zeker opzien baarde met zo’n chique uitvoering in een frivole kleur.

De decoratieafdeling van de fabriek leefde zich helemaal uit met roestvaststalen elementen aan de buitenkant, die het complete frontaanzicht met dubbele koplampen domineren, de zijruiten omringen en een subtiel slotakkoord spelen rondom het verdiepte achterpaneel met staande lichtclusters. Zelfverzekerder dan welke andere versie ook leunt de 120 GLS op zijn brede 175-banden om elegante wielen met een flinke verchroomde dop. Eén en al blingbling, aangebracht in april 1978 tijdens een afzonderlijk productieproces op een alternatieve locatie in Vrchlabí, waar ook bestelbusjes van het type 1203 van de band rolden.

Verheven

Voor een beoogd miljoenenproduct, dat in al zijn varianten 2.013.695 keer in elkaar werd gelast en geschroefd, heeft deze Škoda behoorlijk wat eigenzinnigheden aan boord. Passanten zullen je met open mond aanstaren wanneer je vanaf de stoep je bagage in de neus hijst, terwijl de zijwaarts scharnierende koffer ter hoogte van het linker voorscherm fier omhoogsteekt. Het grote geheim gaat aan ze voorbij, namelijk een goed verborgen bergruimte onder de hoedenplank, te bereiken via de achterbank.

In zekere zin zou je de inrichting van de cabine als een theateropstelling kunnen kwalificeren, want achterin voel je je een beetje verheven, ook al drukken de knieën in de zachte rugleuningen van de voorstoelen. Die zitten trouwens helemaal niet verkeerd en mocht je onverhoopt toch de fut verliezen, dan kieper je jezelf even achterover, met schedel of wang tegen de hoofdsteun. De belofte van Grand de Luxe Super komt tot uiting in een behaaglijke sfeer, opgewekt door checkerd-flag-bekleding en deurpanelen met trapeziumblokjes, een thema dat ook het hart van het GLS-stuur bepaalt. Wel gek dat dit, naar boven toe gezien, excentrisch draait.

Rijkdom

Glooiend ontvouwt het landschap nabij slot Loučeň zich, niet ver van Škoda’s geboortegrond. Met wat aandringen bij het gasklephuis klautert de compacte sedan tegen de lichte hellingen op, terwijl 1,2-liter viercilindermotor gezellig achter de achterbank ligt te roffelen en de Jikov-carburateur geregeld de tweede trap aanspreekt. Dan ontpopt zich de lichte vermogenswinst die de 120 LS en GLS van de L onderscheidt: 58 tegenover 52 eerlijke DIN-pk’s.

Dat de auto er zijn tijd voor neemt, dat met het stijgen van de snelheid het sturen van zwaar naar érg licht gaat, dat de koppeling hoog zit en dat het rempedaal hard aanvoelt, het deert allemaal niet, want hier in zijn natuurlijke habitat is de vriendelijke Škoda in zijn element en dat straalt hij aan alle kanten af op zijn gezelschap aan boord. In de dorpjes lijkt de klok te hebben stilgestaan en ineens voel je blijdschap rijzen die klanten van de nationale marktleider in personenwagens moeten hebben ervaren na het investeren van hun spaargeld in de rijkdom van individuele mobiliteit. De essentie van die vrijheid op waarde weten te schatten, daar kunnen wij verwende Nederlanders nog wat van leren.

Het complete artikel, met alle foto’s, is te vinden in het meinummer. Dat ligt nu nog in de kiosk.

Verderop vind je nog meer foto’s.