Roadside repairs en thuiskomen

In de tijd dat Kruinigen Perkpolder nog voer: Bij het proberen te verlaten van de ferry de splines van de (fijn vertande) Ural cardan dol gedraaid. Bij de technische dienst een boor geleend. 8 mm gat door de mof en de ad. M8 bout en moer gemonteerd. 1 Uur oponthoud. Starten en gaan. Ik heb er nog weken mee gereden.

Ik had al jaren een mooi schoon reserveblok liggen. Ooit had iemand me verteld dat het gereviseerd was. Dat blok werd voor de zekerheid gemonteerd voor een wat langere trip. Na zo’n 300 km was het blok helemaal op. Het werd ook onwaarschijnlijk heet. Als ik de lak op de dynamo begon te ruiken was het weer tijd voor een afkoelingsperiode. De poetsdoeken plus T-shirts die we bij ons hadden werden tijdens de afkoelstops aan de sleepkabel gebonden en in lokale sloten gegooid. Omdat waterkoeling toch wel wat heeft. Daar moet je dan ook weer idealistisch in zijn.

De rit door de Zeelandtunnel was een gok. Want de draaiende tijd tussen twee afkoelstops was iets van 5-6 km op dat moment. De tunnel is een kilometer of zes lang. Gelukkig loopt de pijp een heel stuk af. Helaas gaat de tunnel daarna weer omhoog. Het ging op het nippertje. Op de terugweg kreeg het blok, dat inmiddels evenveel carterdruk als compressie had, extra lang afkoelen voor de tunnelrun. In de 300 km terug naar huis vier liter olie van de goedkoopste Action verstookt. Er bleken naderhand iets van rubber klepgeleiders en piepschuimen zuigerveren te zijn gebruikt. De krukasgaten waren ook niet lijn geboord. Waarschijnlijk was het blok dus ooit lokaal gereviseerd door een Rus. En Russen zijn doorgaans dronken. Wel mooi op eigen kracht thuis gekomen. Maar er wilde niemand achter me rijden.

Onderweg gestrand met een afgebroken cilinder. Een vriendje gebeld en een verse doos sigaren gescoord. Kameraad bracht een cilinder, een complete zuiger en wat pakkingen. Alles op de parkeerplaats van het benzinestation gemonteerd. Tijdens het starten de laatste sigaar aangestoken. Rustigjes naar huis gereden. Er bleek geen reden om de road repair nog verder aandacht te geven.

Het kostte misschien wat tijd en moeite. Maar ik weet zeker dat problemen bij een BMW K1600 of Goldwing onderweg niet zo makkelijk worden opgelost. Dat ligt natuurlijk ook aan het feit dat wij, als klassiekerrijders, doorgaans toch technisch op een wat hoger plan staan dan de berijders van actueel spul. Die hebben vaak een mobiliteitsgarantie, een dingest die een satelliet een seintje geeft als je langer dan 10 minuten onverklaarbaar niet in beweging brengt. En ik hoor dat een beetje motorfiets tegenwoordig al radar heeft.

Maar als je eens spreekt met een ex-ANWB Alarmcentrale medewerker (die mensen hebben blijkbaar trouwens een spreekverbod) dan krijg je toch wel een sneu beeld van de huidige generatie motorrijders en hun motoren. Er was er eentje die vanuit Luxemburg gerepatrieerd wilde worden omdat zijn dynamo stuk was. Terwijl wij als liefhebbers weten dat je met een volle accu gewoon ook wel thuis komt. Gewoon een kwestie van lichten uit, niet toeteren en geen richting aan geven.

Er was er eentje wiens motor helemaal stuk was. De bergingschauffeur zette de dikke BMW in zijn vrij. Toen startte hij wel. Maar de berijder en zijn partner ‘hadden geen vertrouwen meer in de machine’. Dus ging hij de bergingswagen op. Een telefoontje van een paar dappere GS-rijders: “De motor was erg nat geworden en startte niet meer”. Dat nat worden kwam omdat het oversteken van een beekje toch net teveel was voor de vaardigheden van de berijder. Er zaten nog net geen forellen in het luchtfilterhuis, maar de BMW had water gedronken zoals een Beier bier drinkt. Een Harley rijdster had een been gebroken omdat ze bij het tot stilstand komen gevallen was omdat… haar naaldhak af brak. Er moest een motor gerepatrieerd worden omdat het koppel M/M er op ruzie had gekregen en afzonderlijk per trein naar hun respectievelijke woningen c.q. familieleden waren vertrokken. De een had het rijbewijs. De andere de motor. Zodoende.

Op technisch gebied blijken de meeste storingen tegenwoordig elektronisch, waarbij het een algemeen bekend geheim is dat Bosch en BMW ook niet zijn wat ze ooit waren.

Na veel elektronische en corrosieproblemen na een standaard winter kreeg vriend G van BMW Motorrad het verwijt dat hij ’s winters had doorgereden. Hij is zijn merk trouw gebleven. Maar heeft nu weer een RT100 tweeklepper.

De laatste uren van het 2022 zijn natuurlijk perfect om nog even snel zo’n spotgoedkoop abonnement te nemen. AMK komt dan elke maand in je brievenbus. En dan wensen we alle lezers ook nog een geweldig 2023.