Renault Estafette en een mooie dag in Leeuwarden. ‘Het stokje doorgeven’

Terwijl ik in alle vroegte de laatste hand leg aan meerdere bijdragen voor één van de toekomstige AMK-uitgaven, krijg ik een appbericht binnen. Uit Drachten om precies te zijn, van André de Vries. In augustus maakten we een reportage met hem en zijn fraaie Renault 16 TX Automatic. Hij appt mij, met de mededeling dat de Renault Estafetteclub een weekend in Friesland houdt, en ’s middags naar het Oldehoofsterkerkhof in Leeuwarden komt. De Drachtster is zelf sinds augustus ook eigenaar van een Estafette, een origineel exemplaar dat nieuw in Nederland is geleverd. Ik ben blij met zijn tip, en een mooie periode in het centrum van Leeuwarden ligt in het verschiet. Dat komt mede omdat ik een zwak heb voor dit klassieke Renault-type.

Ik heb voor dat moment al het voornemen om naar de stad te gaan, er staat voldoende op de planning. Niet veel later geef ik de Omega een plekje in de jongste parkeergarage van het centrum. Even later wandel rustig naar de binnenstad die door de jaren heen steeds meer kleine zaakjes heeft gekregen. Het is alweer acht jaar geleden dat we Culturele Hoofdstad van Europa waren. Nog altijd zie je hoe belangrijk dat was voor de trek naar de stad, en de ontwikkeling van de binnenstad. Ik wandel rustig door, het is gezellig druk, de terrassen zitten goed vol.

Een oud fenomeen is juwelier Doodkorte, aan de andere kant van de binnenstad. Ik ben vanwege meerdere redenen in de winkel, die al sinds de negentiende eeuw domicilie houdt in Leeuwarden. De eigenaar en zijn zoon zijn daar. Vader Leo Doodkorte is niet alleen een kunstenaar met edelmetalen, hij is ook fervent Saab-liefhebber. Daar hebben we het ook over, niet voor het eerst overigens. Ik koop iets moois in de winkel, waar je de liefde voor het vak voelt. En voor het Zweedse merk niet te vergeten.

Om 14.00 uur zullen de eerste Estafettes arriveren, het tijdstip nadert. Ik heb nog tijd over, en ik pak bij Brongers een patatje oorlog en een broodje kroket. Het is druk, en met bewondering kijk ik hoe rustig het personeel blijft, alles voor de klanten klaarmaakt en ondertussen de sfeer erin houdt. Niet lullen, maar poetsen op een charmante manier, laat ik het zo zeggen. Ondanks enige moderniteiten op het menu voel je de oorsprong, die ouderwetse cafetariasfeer, en die wordt versterkt door dat luikje aan de zijkant waar je softijs kunt halen.

Het is tijd om te gaan, op naar het Oldehoofsterkerkhof, door de Kleine Kerkstraat die niet zo lang geleden de leukste en mooiste winkelstraat van Nederland was. De delicatesse zaakjes, nichewinkels en andere kleine middenstand zorgen voor de sfeervolle setting. Dat hoekje in de stad, in kom daar graag. Het is ook de doorgang naar het plein bij de scheve toren van Leeuwarden. Ik vat post, en de eerste Estafettes komen binnen. Het geluid is herkenbaar, de contouren van deze Renault modellen ook. Veel mensen herkennen de Renault-bestellertjes en aanverwanten niet als zodanig. Kreten als “hé, wat is dat” en “kijk eens wat cool” kussen het gehoor, ook omdat juist daardoor ook weer duidelijk wordt dat klassiekers wel degelijk uniek kunnen zijn.

En dat zijn ze, stuk voor stuk. Ik tref bekenden op het plein die ik lang niet zag, en hierna gaat de aandacht weer uit naar de Renaults. De sympathieke Estafettes staan keurig in een rij opgesteld. Ondertussen arriveren ook André en zijn kameraad, en we trekken nog even met elkaar op. André blijkt in korte tijd al de nodige contacten in de Estafettewereld te hebben opgedaan, ook voor de onderdelenvoorziening van zijn laatste aanwinst is dat handig. We bekijken met elkaar de bussen, spreken over de Renault 4 GTL, waar de kameraad van André kameraad vier exemplaren van versleet. Ook de Volvo 140-serie komt aan bod, heerlijk om over de klassiekers en hun details en eigenschappen te praten.

De aandacht verschuift weer terug naar de Estafettes op het plein, die parmantig, onderling verschillend en karakteristiek zijn opgesteld. De vroegere exemplaren dragen ‘800’ of ‘1000’ op het front, en hebben de schuifdeuren en de ketting die inzittenden moet scheiden van het wegdek. De cijfers staan voor het laadvermogen. De 800-serie heeft het korte chassis, de 1000 is de verlengde versie. Een aardig aantal Estafettes heeft een verhoogd dak, en al gauw is de vraag: moet je dit spuiten of verven? En het af-fabriek craquelé egaliseren? We zijn het er over eens dat zo’n dak het mooist is als de invloed van de elementen door de jaren heen zichtbaar is, oftewel: als het dak niet spierwit is. En de ondergrond moet je zo houden. Maar: ieder zijn meug, ieder zijn smaak. En zorgt ervoor, dat je kunt genieten van de verscheidenheid in staat, bouwperioden en typen. De Estafettes ademen echter allemaal een prettig soort verbindende individualiteit, en presenteren gezamenlijke harmonie.

De wegen scheiden weer, ik ga verder na een aantal laatste foto’s en loop via de Kleine Kerkstraat weer terug. Het is in meerdere opzichten een dag met een glimlach en leuke mensen op verschillende plekken. Ik app nog even met mijn geliefde in het Oostenrijkse Maltatal, doe nog enkele inkopen en vervolgens haal ik nog een boek bij Van der Velde. En laat een juweel van een naslagwerk over Lamborghini achteruit leggen. Hierna haal ik mijn horloge weer op bij de juwelier en snuif nog miniatuurgeuren op in de Treinenpassage, waar ik al meer dan 35 jaar kom. En ondertussen steelt mijn club een puntje in Den Haag.

Thuis heb ik na een tijdje weer contact met Arie-Jan, kameraad uit de Peugeotwereld. Dat doet me heel goed, en hij nodigt me uit voor een mooi evenement, net als vorig jaar. En hierna bel ik nog een paar uur via video call met mijn geliefde. Zo komt een geslaagde dag ten einde. Een dag die me gelukkig maakt. En een dag waarop de Renault Estafette haar sympathieke stokje op charmante wijze doorgeeft – precies zoals alleen een Estafette dat kan.