Renault 5 GT Turbo van Chris Heemskerk houdt vol door toewijding

Chris Heemskerk weet hoe je een Renault 5 GT Turbo moet bespelen. Al 27 jaar lang zelfs. Vaak genoeg mag de aanjager onder de kap loeien, maar uitsluitend met spatzuivere smering en na een grondige opwarmfase van de techniek. Die omzichtigheid betaalt zich uit, want de motor is in meer dan 300.000 kilometer nog nooit open geweest en heeft zelfs nog de eerste koppakking tussen de kaken. Hoezo slecht imago?

Tekst & fotografie: Aart van der Haagen

Eerste auto, laatste eigenaar. Koud in het bezit van het roze papiertje waan je je king of the road en kun je een overweldigende hoeveelheid pk’s gemakkelijk de baas, waardoor de techniek een loodzwaar leven krijgt. De uitzondering op de regel heet Chris Heemskerk, ook al begint het verhaal van zijn Renault 5 GT Turbo uit 1988 precies zoals dat van de meeste opgeschoten jongeren die hun testosteron nauwelijks kunnen kanaliseren. “Dit was mijn eerste autootje. Gekocht op mijn 17^e. Eigenlijk kon ik helemaal geen Renault 5 GT Turbo betalen, maar ik had een bijbaantje in de Renault-garage waar mijn broer werkte en op een dag kwam hij met deze inruiler aanzetten. Ik riep meteen: ‘Die is voor mij!’, ook al wist ik nog helemaal geen prijs.”

Grijs… geel

“Nog voordat ik mijn rijbewijs haalde, begon het al te kriebelen en wilde ik een eigen bolide. Mijn broer kreeg op zijn werk deze Renault 5 GT Turbo binnen en was ik op slag verliefd. Eén ding vond ik wel heel gek: bij inruil stond hij nog op grijs kenteken en bij aflevering bleek hij ineens ‘geel’, met een achterbank erin. Van BY-20-XB naar PZ-BD-72. Enfin, helemaal prima. Hij kostte 7.000 gulden, in 1997. Best geld, maar als je bedenkt dat hij nu op een veelvoud daarvan getaxeerd is… Anderhalf jaar geleden trof ik wat roestplekjes aan die me irriteerden, daarom besloot ik de Renault voor de tweede maal helemaal te laten overspuiten en hem weer origineel te maken. In mijn jonge jaren had ik namelijk 15- en later 17-inch wielen gemonteerd, de oranje knipperlichten door witte vervangen en alle emblemen verwijderd. Je weet hoe dat gaat. Wijsheid komt met de jaren.”

Verrassingseffect

“Na aankoop, alweer 27 jaar geleden, wilde ik de turbo een beetje opschroeven. ‘Dat ga jij helemaal niet doen!’ zei de chef-werkplaats tegen mij. Achteraf goed dat ik naar hem luisterde, want zo houd je het motortje tenminste heel. Geloof het of niet, maar het Vijfje gaat richting de drieënhalve ton – ik weet het niet precies, want ik heb al twee keer een kapotte teller moeten vervangen – en er zitten nog steeds de eerste turbo en koppakking in, terwijl ik er in het verleden toch regelmatig het circuit mee opzocht. Ook mooi vond ik de meetings en rally’s ver van huis. Altijd spontaan en onaangekondigd, want ik houd van een verrassingseffect en niet van verplichtingen. Ik las een keer op Facebook over een vijfdaagse trip vanuit de Franse Alpen, naar Italië, Zwitserland en terug. ‘Morgenvroeg om acht uur vertrekken we’, stond erbij. Maatje gebeld en een kwartier voor de start stonden we bij die gasten in Frankrijk voor hun neus. Ze werden helemaal gek.”

Het hele verhaal, compleet met veel foto’s, vind je in de juni-uitgave van Auto Motor Klassiek. En laat die nu net in de kiosk liggen.