Original – column

Even geleden, midden in de horrorwinter van 2023, zat er bij Theo Terwel een gemengd nest motorrijders te genieten van alweer de derde Helmut Dähne replica die Theo in de steigers had staan. Het eerste exemplaar dat Theo voor zichzelf had gebouwd, was bijna de reden voor een nieuwe Duits/Nederlandse oorlog. Herr Dähne was erg boos en verdacht Theo van de kwaadste bedoelingen. Na een goed en lang gesprek gebeurde er wat er altijd gebeurt: Niemand kan boos blijven op Theo. Want hij deugt. En hij is een uitmuntend vakman.

Maar al met al: met zo’n project kom je in het bij veel BMW rijders in gevaarlijk vaarwater. Want in dat selecte gezelschap deugt iets alleen als het 100% fabrieksorigineel is. Nou ja, dat was de R90S waarmee Helmut Dähne zulke snelle dingen deed toch al niet. Met de verzamelde jaren aan motorkilometers en een pot bier mijmerden we weg over de BMW boxer tweekleppers en hun originaliteit. We concludeerden op heel eigen basis dat de vierklepsboxers niets voor ons waren. Dat de K75 de beste BMW ooit is en dat het blauw witte merk inmiddels allang niet meer het merk voor motorrijders door motorrijders is. Met dank aan de dolgedraaide technische mogelijkheden, managers en marketeers. Dat is ouwe mannenpraat. En we waren en zijn er trots op dat we intussen oude mannen zijn.

Maar dat originaliteitsdenken is iets wat ver na onze eerste motorkilometers is geboren. Iets uit de tijd dat oude motorfietsen klassiekers werden en motorrijders geld kregen om hun jeugddromen waar te maken.

Want ooit was Richard helemaal De Man in Maarssen dorp met zijn BMW R60. Hij was rijk ingetrouwd, baatte een boekhandel en schrijfwarenwinkel uit en hij had dus die BMW. De Earles voorvork was vervangen door een Ceriani. Tank, spatborden en zitje waren British Racing Green polyester exemplaren van het ooit befaamde E-Glass en de boxer ademde uit door twee dubbele Hoske dempers waardoor hij van achteren precies een viercilinder leek. Richard was een vrij denkende BMW-rijder met geld. Hij was toen een jaar of tien-vijftien ouder dan wij. Wij hadden geen geld om een ZGAN BMW naar eigen smaak om te bouwen. Maar dat hield niet in dat er geen BMW gereden kon worden. Want dat bleef toch wel een statement. En in die tijd waren oude boxers gewoon oud en nog niet collectable. Even tussen haakjes: op dit moment scoor je voor een euro of 1.500-2.000 ook nog een heel nette BMW. Dat is dan zo’n 650 cc eencilinder. Maar toch. Wie weet wat er over veertig jaar voor zo’n ding gevraagd wordt en hoe origineel hij dan moet zijn.

Toch is het ook nu nog mogelijk om voor een overzichtelijk bedrag een oude boxer te rijden. Net als toen je twintig was. Net zo oud. Net zo imperfect. Net zo leuk… Dat komt meer dan een beetje omdat er nu nogal eens schuurvondsten in het daglicht komen te staan. Dan spreek je over de eindigheid der dingen. En mensen. Want het zijn machines uit nalatenschappen. Als de erfgenamen op Internet hebben gekeken vertalen ze stoffig, roestig en heengeslagen vaak heel slim met ‘patina’. Maar soms kun je als het ergens uit de vage kennissenkring komt geluk hebben. Zo vond Ben van Helden – www.bensbikes.nl – zijn R69S en de rode R60/5 stond hier op de hoek. Het mooie daarvan is dat die tweeklepsboxers van zo’n hoge kwaliteit waren dat je zelfs een heel triest gebakje met maar een paar weekends poetsen en een overzichtelijke investering weer domweg netjes en goed genoeg kunt krijgen. En hoe leuk is dat? Dus koester je kennissenkring en blijf opletten. Want je hoeft geen CEO te zijn om BMW te kunnen rijden.