Ontmoetingen, overpeinzingen en dealerschappen – column

We hadden op de Pleijroute al een paar keer haasje-over gespeeld. De – naar schatting leeftijdgenoot – op zo’n soort dubbel dikke Harley uit Japan en ik. Als hij me inhaalde, verbaasde ik me er telkens over dat de tamelijk vrij uitademde, dikke V-twin zo sneu klonk. Er zat wat schels, iets blikkerigs in zijn blaf.

Er is natuurlijk weinig dat zo mooi kan klinken als een late Shovel, maar dit geluid had wat goedkoops. Niet mooi. Intussen kwam De Biker, die wisselend tussen de 60 en de dik 100 reed me weer eens voorbij. De berijder had zo’n kek USA bikersjack aan met wat ze blijkbaar een grote ‘patch’ noemen op het rugstuk. Iets met een schedel en geborduurde rozen? Ter verklaring stond er in chocoladeletters ‘Bad Bones’ op zijn rug. Het muntje viel. Ik had de man met het rattige paardenstaartje, dat wanhopig parmantig van onder zijn helm kwispelde, eerder gezien. Mijn reactie op de ‘Bad Bones’ was toen: “Het zal wel artrose zijn op jouw leeftijd”.

Vorige week, op de enige lentedag van die week, zag ik hem weer in vol gevechtstenue. Ik zat even in werkoverleg met een bekende die een motorzaak langs de A2 gaat openen. Hij gaat qua bizznizz in een dappere spagaat, want hij is officieel Indian dealer, maar verkoopt even serieus elektrische Energica motoren uit Italië. Om het programma naar onderen af te ronden denkt hij er aan een dealerschap voor de nieuwe Jawa’s (made in India) of van Mutt (assembled in IJsselstein) te scoren.

De biker met de slechte beenderen parkeerde zijn ros. Keek even in het rond of hij voldoende publiek had en deed zijn helm af en zijn vingerloze handschoenen uit. Hij ging zitten. Het terrasmeisje kwam glimlachend op hem af. Hij keek haar stralend aan en spreidde zijn armen. “Kind! Wat ben jij mooi! Stap bij me achterop en we rijden de horizon tegemoet!” Aan ons tafeltje keken we elkaar aan met een onuitgesproken “Duh?”. Vrouwen onder elkaar kunnen enorm gemeen zijn. Maar de analyse van mijn tafelgenoot was ook sterk: “Die is dapper. Ik schat zo in dat het enige stijve aan hem zijn rug is”. Als tevreden gepassioneerde gepensioneerden bedachten we de volle glazen heffend dat het erg onromantisch is om je zonnebril met spiegelende glazen op te houden als je iemand probeert te veroveren.

De terrasprinses was inderdaad een mooi slank, maar fraai geboetseerd meisje. Ze had donker sluik haar, een tikkeltje Oriënt in haar gezicht en jukbeenderen die op in honing gedrenkte beitels leken. Ze deed me denken aan de enige Chang Jiang poster die ik heb. Ze antwoordde met een dik Oosblokaccent: “Sorry. No speak Dutch. You want drink?”. Zo werd er een romance in de kiem gesmoord. “One beer without alcohol please.” Ach ja, dat personeelsgebrek in de Horeca.

Nog kortgeleden kwamen we in Friesland op een heel ander terras een heel stel jonge Slowaken tegen. Ze waren daar op dezelfde manier terecht gekomen als de gangbare asielzoekers. Toen er toevallig eentje in Harlingen was geland en daar werk had gevonden pakte hij net als elke andere landverlaters zijn smartphone en belde hij naar zijn vrienden: “Het is hier beter dan thuis. Kom maar deze kant op! Er is werk genoeg!” Zo pakken we meteen het hele asielzoekersprobleem bij de kladden: het zijn de smartphones die het hier zo druk maken. 

De Slowaakse receptionist op een Waddeneiland verzorgde ook massages en was ‘thuis’ opgeleid tot operatiekamer assistent of zo. “Slovakia is no good for young people.” We wisselden telefoon- en e-mail adressen. Hij zocht eiken meubelen en was heel blij toen we hem over het bestaan van kringloopwinkels vertelden. Zijn broer zou voor ons gaan uitkijken naar oude Jawa’s en ander lokaal snoepgoed. Hij appte kortgeleden dat hij een achterwiel van een Zündapp Wehrmachtgespann had gelokaliseerd. Of zoiets € 100 mocht kosten? En dat is dan weer omdat er in ‘al die landen’ heel veel dorpelingen zijn die hier niet naar toe willen komen Die dus geen smartphones nodig hebben. En waar geen PC’s, tablets of wat dan ook in huis zijn.

Die mensen hebben dus geen flauw idee van ‘onze’ prijzen. Bovendien: In Slowakije is € 800 bruto in de maand nog een heel serieus inkomen. En voor een Kazachstaan of Moldaviër is zelfs die 800 euro een wereldbedrag. Je koopt er bijna een huis voor.

Tis allemaal best gecompliceerd