Oldtimer & Classic Beurs Leek. Klein en groot klassiekergeluk

Iedere klassiekerliefhebber heeft zijn of haar voorkeuren. En dat geldt ook voor evenementen. De één zweert bij een concours, de tweede bij een merkgerichte beurs. En de ander vaart wel bij een bezoek aan een kleiner evenement, dat zich al jaren manifesteert als gemoedelijk, gevarieerd en uitstekend georganiseerd. Ik hoor bij die laatste categorie. En daarom reisde ik op 12 oktober opnieuw naar het Sportcentrum in Leek, waar Anton Rosema en de zijnen wéér een voortreffelijke en oergezellig evenement realiseerden.

De vooruitzichten zijn andermaal een belangrijke reden om opgetogen naar Leek te gaan. De wekker gaat vroeg, en ik heb er zin, heel veel zin in. De annonces liegen er weer niet om. De Panhard Automobiel Club Nederland is in Leek present, en alleen dat is al een reden voor opgetogenheid, zo blijkt later. Het traditionele Franse autoplein staat dit jaar in het teken van de Gallische middenklassers van weleer, en openbaart later in meerdere opzichten een aantal verrassingen. En natuurlijk zijn ook andere, hondstrouwe partners weer van de partij in Leek. En dat biedt perspectief voor een mooie zaterdag, die verder ingekleurd wordt door alles wat met klassiek te maken heeft. Bovendien ga ik met een nieuw doel naar het evenement, want ik hoop een aantal Saab 96 onderdeeltjes te vinden.

Al snel zie ik, dat de verwachtingen uitkomen. Het is druk tijdens de zaterdagochtend, en ik begin in de eerste hal. De entree is anders dan anders. Het Sportcentrum Leek heeft nu een pedal baan, en langs dat afgeschermde gedeelte loop je de hal binnen. Onderdelen, vaste deelnemers, en heel fraaie klassiekers: het hele pakketje is er weer. Heel bijzonder is de AMC van Sietse, die zo exotisch is dat de taxateur zich qua waardebepaling geen raad weet. Want geen referentiekader. Mooi: de voormalig bouwondernemer wordt nog wel eens ingeroepen voor een klus, en hij zet daar deze AMC voor in. Zo wordt de zeldzaamheid gewoon gebruikt, en is de Amerikaan tegelijkertijd een rijdend visitekaartje. Prachtig, en we hebben het er een tijd over. En dat geldt ook voor een heel bijzondere Cortina 4 x 4.

Ondertussen concludeer ik, dat ik voor de juiste Saab 96 onderdelen elders moet zijn. Het drukt de pret niet, zéker niet als ik een heel mooi Saab-setje ontdek: een boekje en een schaalmodelletje van de Ursaab (prototype) nemen bezit van mijn systeem. En ik weet: als het setje er aan het einde van de dag nog is, dan gaat het mee naar Leeuwarden. Thuis heb ik al het schaalmodel van de allerlaatst gebouwde Saab 96, en daar past geestelijk vader Ursaab heel goed bij. Ik maak mij op voor de gang naar de andere hal. Ondertussen spreek ik tal van bekenden, en Anton en ik treffen elkaar ook weer.

De grote hal lost een prachtige belofte in. Ik weet niet wat ik zie als ik de collectie Panhard modellen ontdek, en bovendien de aarts zeldzame CD ontwaar. Tjonge, wat is dit toch altijd een mooi en excentriek merk geweest. Het grootste zwak heb ik voor de kleine Dyna, maar eigenlijk is alles wat de Panhardfans meenemen bekorend. Dat geldt ook voor het Franse plein, waar de eigenaren weer veel respect voor elkaars merken hebben en gebroederlijk met elkaar optrekken. De Citroën SM (in tweevoud) trekt daar veel publiek, maar mijn hart klopt sneller als ik een pracht van een Renault 16 TX Automatic zie. Een heel late Simca 1301 trekt ook nadrukkelijk de aandacht. De meest bijzondere auto vind ik de Talbot 1510, opvolger van de 1307/1308/1309 reeks. Die zie je echt nooit meer, er zijn nog maar drie rijdende exemplaren bekend in Nederland. Verder word ik vanwege meerdere redenen heel blij van een origineel Nederlandse R10 Major uit 1967. Daar kleeft in meerdere opzichten een verhaal aan. En dat leest u morgen in deel twee. En dat geldt ook voor het gesprek dat ik met Peugeot adept Jan Swierenga heb. Mensen, toeval bestaat niet. Wordt vervolgd.

Ik blijf een tijdje in de hal, geniet van de HAV stand, van de klassieke motoren, van de vooroorlogse auto’s, en vooral van de variëteit in auto’s. Zoveel mensen, zoveel wensen, en zoveel smaken. Dat maakt de klassiekerbeleving ook zo mooi. Tegenwoordig lijkt alles veel meer uniform te zijn, maar de collectie in Leek roept opnieuw het beeld van historisch sterke voorkeuren op. Een GS staat vlakbij een Taunus. Volstrekt verschillend, waarschijnlijk hadden de nieuwkopers van destijds ook een heel eigen stijl en eigen redenen om voor een Ford, een Opel, een Peugeot of een Citroën te kiezen. De auto als handtekening, als blauwdruk van een persoonlijkheid. Vandaag komt het weer samen, en dat fascineert.

Thomas, Peter en Remko presenteren de VW 1302, de Opel Manta A en de BMW 2000 Automatic (juist, de auto die laatst in Auto Motor Klassiek werd beschreven), en deze trekken veel aandacht. De presentatie van deze drie fraaie klassiekers is niet toevallig, want het fundament daarvoor werd tijdens de vorige editie gelegd. En nu is het zover. De drie musketiers gloriëren. Mijn beursfavoriet is echter de tomeloos mooie Opel Ascona A 1.9 SR. Een Zwitser in een écht ongehoord mooie staat. En deze gaat u op termijn tegenkomen in het magazine, wellicht in een dubbeltest met de genoemde Manta, of in een tweeluik. Ik weet weer waarom ik als Volvo en kersvers Saabrijder zoveel met het merk met de Blitz heb. En de Ascona A, ik heb daar een mateloos zwak voor. Net als oud rallywereldkampioen Walter Röhrl, die mij ooit vertelde dat deze auto im Geheimen zijn favoriete rallywapen was. Ik krijg bij de aanblik van de rode Opel een prachtig en in meerdere opzichten melancholisch gevoel.

Wat ik vooral voel is dat de oorsprong van mijn autoliefde- en vandaag in meerdere opzichten- hier misschien wel het meest tastbaar is, hier keer ik terug naar de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig. Nergens komt dat gevoel sterker naar boven dan tijdens de Oldtimer & Classic Beurs in Leek. Een evenement, waar ik dit jaar op een nog meer tastbare wijze haast letterlijk terugkeer naar mijn jeugd. En wat ik daarmee bedoel, dat leest u morgen in deel 2. Ik keer nog even terug naar vandaag, of liever gezegd: naar zaterdag 12 oktober. Ik sluit het bezoek in Leek af met een paar kleine aankopen. Het Saabsetje gaat mee, ik mag het tegen een gereduceerd tarief in de tas stoppen. En verderop blijkt, dat de Simca’s mij ook niet los laten. Een pracht van een 1:43 schaalmodel van de Simca 1501 Tourist (rallyservicewagen) maakt zich ook op voor de terugreis naar Leeuwarden, waar zij een mooi plekje in het rallyhoekje krijgt.

De Oldtimer & Classicbeurs in Leek toont ook vandaag weer aan, waarom ik er altijd zo graag kom. En terwijl ik voldaan in de Volvo stap, is de oer sympathieke en enorm gewaardeerde Anton Rosema al weer druk met de editie van volgend jaar. En reken maar, dat ik daar weer bij zal zijn. U heeft gelezen waarom. Hier geniet je groots in het klein. En dat is ook de kracht van een evenement, dat al jarenlang een vaste waarde is op de oldtimerkalender. Maar dat deze editie zoveel nostalgie op zou roepen, dat had ik mij van te voren niet kunnen bedenken.

Morgen deel 2: memoires in Leek