Motorrijden en avontuur – column

De motorrijder die op het terras was aangeschoven zei: “ik ben nu alweer een jaar aan het motorrijden. Maar ik heb nog steeds niets meegemaakt.” Ik keek naar zijn glimmende fiets en zijn keurige motoroutfit. Ik keek naar mijn motorfiets waarvan de meeste mensen alleen maar denken “Wat een oud ding” en bedacht dat het net vrij fris rijden was in mijn T-shirt en sandalen. Maar de boerenomelet op mijn bord deed zijn best om me weer blij te maken.

Avontuur gezocht

“Wat dacht je dan mee te maken?” ”Nou ja, je leest van alles. Motorrijders maken van alles mee. Ik rij alleen maar rondjes.” Vrouwen claimen doorgaans het recht op emoties. Wij jongetjes hebben ook emoties. Niet dat we echt weten wat we daarmee aan moeten. Maar toch. In het diepst van onze psyche – let even op: bij mannen is er pas vanaf bouwjaar 1960 een psyche gemonteerd, voor die tijd deden we maar wat – willen we graag leven zoals in jongensboeken uit de jaren vijftig en zestig. Maar dan wel met een sexleven. Want dat was in die lectuur een wat ondergeschoven onderwerp.

Allemaal valse romantiek

Motorrijden, trucker en rechercheur zijn, dat zijn hoogst overgewaardeerde (plus bij de laatste twee, onderbetaalde) bezigheden. Voor diehard motorrijders is motorrijden de belangrijkste bijkomstigheid in het leven. Voor veel mensen is motorrijden een lifestyledingetje. En vaak is het ook wegdromen over je jeugd. De dingen die je hebt gedaan of had willen doen. Maar toen kwamen de kinderen. Kwam de carrière en de optionele scheiding en het tweede huwelijk met een vaak voorkomende tweede leg. 

Modern times

Na die blessuretijd kun je dan in de herkansing. Het realiseren van jongensdromen met de motor van je dromen. Of het moderne equivalent daarvan. Want ook de meest gedomesticeerde mannen hebben doorgaans nog ergens een sluimerend Bokito gen. Dat hebben drie emancipatie tsunami’s er nog niet helemaal uitgekregen in een wereld waar wij mannen onze ‘zachte kant’ vroeger alleen maar gebruikten om op te zitten.

Avontuur valt tegen

“Er ligt olie onder je motorfiets” duidde mijn verse tafelgenoot bezorgd. “Ben je nou niet bang dat je met zo’n oude machine onderweg met pech komt te staan?” “Dat is geen pech. Dat is avontuur” corrigeerde ik hem vriendelijk. En dat wij hier zitten te ouwehoeren is ook avontuur. Kijk maar eens hoe knap dat serveerstertje is. En daar staat een lief Morris Minortje.” 

“Het zijn keuzes. Een kennis van me kreeg op een motortrip in Moldavië trombose in zijn been. De doktoren in het plaatselijke ziekenhuis spraken alleen Russisch. En in de OK stond er een raam open vanwege de frisse lucht. Hij heeft er een fantastisch litteken aan overgehouden. Een andere kennis van me ging off road en brak in Schotland een been. Hij heeft twee uur in de regen liggen wachten totdat hij werd opgehaald in een Landrover van een landheer. In het landhuis werden de patiënt en zijn maats hartelijk ontvangen. 

De lokale dierenarts keek naar het gebroken been en gaf de gevallen ridder een stevige shot morfine. Ze kregen een stevige borrel. De dochter des huizes had kostschool verlof en was hoogst onder de indruk van de stoere Dutchies. Eenmaal in het gips en in Nederland besliste de echtgenote van de brekebeen dat het nu afgelopen moest zijn met dat gedoe met die motorfietsen.”

Dat was niet het soort avontuur dat mijn tafelgenoot zocht. Hij besloot dat het voorlopig avontuurlijk genoeg was om in zijn eentje te blijven rijden. “Want als ik in een groep had gereden hadden we dit gesprek niet gehad.” 

Het geheim: reis alleen

Motorrijden is van oudsher wat individualistisch. Rijden doe je in je uppie. Of maximaal met twee man. Als eenling ben je daarbij niet bedreigend en staan de kansen op onverwachte ontmoetingen open. Ik vertelde hoe ik een keer na een motorongeluk, een geslacht kalf en een echtelijke ruzie bij een B&B en wat telefoonwerk in het Lake District in een tweepersoonstentje tussen een lesbisch koppel naar dromenland was gedeind. Mijn tafelgenoot keek dromerig weg. “Pech voor je dat ze lesbisch waren mijmerde hij.” “Pech dat de ene verschrikkelijk snurkte” antwoordde ik. Want met al die jongensboekendromerij moet je wel realistisch blijven.