Moto Guzzi 105 jaar jong

Dat is nog langer geleden dan dat de politie mij mijn eerste Guzzi afpakte. Het was een 125 cc Stornello met een keurig geel plaatje op het voorspatbord. Ik werd gestopt, omdat de nieuwsgierige agenten verbaasd waren iets anders dan een Zündapp of een Kreidler te zien.

Moto Guzzi werd op 15 maart 1921 opgericht in Genua en is de oudste nog bestaande motorfietsfabrikant van Europa. En zijn motoren zijn onmiskenbaar. Het is Moto Guzzi. Een droom die werkelijkheid werd van drie vliegeniers, veteranen van de Eerste Wereldoorlog: Carlo Guzzi, Giorgio Parodi en Giovanni Ravelli. Moto Guzzi was voorbestemd om geschiedenis te schrijven op twee wielen, met kracht, betrouwbaarheid en een volledig Italiaanse stijl, die ook nu, meer dan een eeuw later, nog steeds sterke emoties opwekt.

Tijdens mijn tijd binnen de KJMV – de Klassieke Japanse Motorfiets Vereniging – struikelde ik over mijn tweede Guzzi. Daarna vulde mijn leven zich, met alle respect voor Japanse klassiekers, met Guzzi’s (en Urals).

Die eenvoudige, wat lompe techniek sprak me meer aan dan de Japanse perfectie. In de afgelopen 30+ jaar heb ik een V50 gehad, een paar V65’s, een SP1000, wat Cali’s en twee V7’s. De eerste V7 was mijn ideale motor. Maar door omstandigheden (de onzekerheden in het leven van een zzp’er en iets met het tijdelijk ontbreken van voldoende inkomsten) moest die V7 weg. Maar ook in moeilijke tijden kun je Guzzi blijven rijden. Want er is altijd wel een type dat op dat moment minimale marktwaarde heeft. Op dit moment zijn de Cali III’s bijna te geef. Het is maar een tip.

Toen de tijden weer wat beter werden, kwam er weer een V7. Een bijna klaar project dat een heel zeldzaam exemplaar uit de eerste bouwserie was. Lekker belangrijk 😊. Tenminste, niet voor mij. Zijn museale waarde maakt hem toch wat minder geschikt om boodschapjes te doen. Misschien ruil ik hem nog wel eens in tegen een V7 Special. Ruim 50 cc meer verhoogt de dagelijkse inzetbaarheid. Ik zie wel.

Zoals zoveel Italiaanse merken is het bestaan van Moto Guzzi een blije slinger van bijna-doodervaringen. Maar het merk heeft een macht die bijna even mythisch is als die van Harley-Davidson of BMW. Guzzi-rijders zijn daarbij minder STOER!!! dan de vaak wat intimiderende, vaak bozig kijkende Harley-rijders, maar onbevangener en minder serieus dan strak in hun merk staande BMW-rijders. Ik weet dat dat grof generaliserend is. Daarvoor mijn excuses.

Wat betreft de BMW-factor: Guzzi’s zijn – na mogelijke kinderziektes op E-gebied – doorgaans verbluffend betrouwbaar. Er is wat gedoe met de vroege achtkleppers geweest. Maar er blijft genoeg goeds over. Met normaal gebruik en onderhoud is zo’n V-twin vrijwel onverwoestbaar. Een van mijn ouwe Cali’s ging met 240.000 km naar een nieuwe eigenaar. Die betrouwbaarheid geldt eigenlijk ook voor de 500 cc eencilinder-Falcones. Waarbij het van Italiaanse vasthoudendheid getuigt om een smeerprobleem dat vanaf de begindagen zijn beperkingen had tot aan het eind van de productie te handhaven. De productie liep van 1950 tot 1967. Dus dat is best knap gedaan.

Waar Harley inmiddels een zwalkend typebeleid voert, daar blijven de Italianen wonderlijk consequent. Dat behoudt de Old Skool Guzzisti. Maar de nieuwe Guzzi’s zijn blijkbaar ook smakelijk snoepgoed voor nieuwe klanten.

Maar natuurlijk zijn klassieke Guzzi’s leuker. En goedkoper dan een nieuwe!