Modern times… – column

Gelukkig rijden moderne motorrijders alleen GPS-routes. Geen kwaad woord dus over Garmins en TomTommetjes. Hier in Gelderland zijn er veel mooie GPS-routes. En de ooit als ‘echte individualisten’ omschreven motorrijders volgen die routes in kuddes. En op terrasjes drinken ze Spaatjes of 0.0-bier.

Waar ze het dan over hebben, weet ik niet. Een kameraad en ik ruilen motorbladen na lezing. Hij krijgt mijn Auto Motor Klassieks, ik zijn Motoplussen. In een test in dat blad las ik waar je als moderne motorrijder mee te maken kunt hebben: Bij de geteste motor was de connectiviteit tussen de motorfiets (het ‘platform’) en de smartphone niet altijd even goed. Daar zou je het dus op een terras achter een alcoholvrij biertje over kunnen hebben. Alleen al om te voorkomen dat ik over dat soort dingen zou kunnen gaan denken, drink ik geen alcoholvrij bier.

Dat alcoholvrij rijden zwaar overschat wordt, las ik in een niet-motorfietsgerelateerd blad: Het aantal motorfietsongelukken stijgt door eenzijdige ongelukken. Dat zijn ongelukken waarbij slechts één motorrijder betrokken is. Denk aan: “De boom kwam van links”, maar denk ook aan ernstige zelfoverschatting van mannen zonder machinecontrole op motoren die ze eigenlijk niet aankunnen.

Heb je wel eens een zware GS zien omvallen, omdat de berijder de afstand tussen zijn standbeen en de grond verkeerd inschatte? Blijkbaar is het jaargemiddelde van de gemiddelde motorrijder iets van 3000 km. En als je dan zo’n 200 pk onder je kont hebt? Het zal. Maar dan blijf je passagier aan boord van je eigen motor, terwijl je toch echt de kapitein moet zijn.

In mijn kring spelen midlife crises en ego’s niet zo’n rol meer. Achter een pot bier concludeerden we tevreden dat we gewoon ouwe blije mannen zijn. Fossielen die beseffen dat ze eigenlijk door de evolutie zijn achterhaald, maar die nog niet het besef hebben dat ze (of ‘we’) eigenlijk al lang dood zijn.

Hoe ernstig serieus we onze brommers nemen? Dat is niet echt van belang. Doorgaans zijn het machines die we al best een poos hebben en die we door en door kennen. Soms komt er iets nieuws ouds in beeld. Dan krijg je het spannende kennismakingstraject dat vergelijkbaar is met hoe je prille stappen in de liefde op je zestiende waren. Soms blijkt het daarbij gewoon niet te klikken. En dan maak je het uit, want uiterlijk of status zijn mooi, maar je moet wel realistisch blijven. Ik hoorde ooit iemand somberen: “Ik werd verliefd op haar kontje, maar maakte de fout om met de hele vrouw te trouwen.”

Klassieker rijden is iets relationeels. En als je je klassieker hebt gevonden, dan moet je die net zo behandelen als je je lief behandelt.

Met zorg, liefde, aandacht en respect. Anders krijg je meer gedoe dan je aankan. En dat heb je dan verdiend. En een bos bloemen geef je nooit om iets goed te maken. Je geeft ze om het goed te houden.

Oh ja, weet je wat onder de ongecompliceerde liefhebbers de trend aan het worden is? Downsizen. Want soms is minder gewoon meer. Laten we dat overigens een beetje onder ons houden, om de prijzen in toom te houden.