Love, peace and loud pipes

Tegenwoordig biedt elke motorfabrikant convectie customs aan. Dat is tekenend voor deze tijd waar in individualiteit in massaproduktie in de markt wordt gezet.

Dat was anders. Ooit was er bijvoorbeeld Diks Paint. Daar werden ook customfietsen gemaakt.

En niet alleen op basis van dat Amerikaanse merk. Maar wel uit passie en een soort van gevoel voor vrijheid en techniek. En als de accubox uit schoonheidsoverwegingen en een stukje onnadenkendheid nu eens gewoon rondom dicht gelast was? Dat merkte je vanzelf! Het accubakken verhaal speelde bij de overlevende die wij bij een regionale motorsloop troffen. De eigenaar bezat de machine al bijna dertig jaar. Hij was op onderdelenjacht. De leeftijd was de dappere viercilinder wel een beetje af te zien.

De looks balanceerden tussen ‘patina’ en ‘laten we daar eens flink werk van maken’. Maar zo’n volkomen authentieke fiets? Hartveroverend!

En over harten gesproken: Je moet wel een aardig groot hart hebben om zo’n machine te rijden. De voorvork, het frame, de remmen, de grondspeling, de zithouding…

Maar als je nog maar een vleugje flower power nostalgie voelt, dan moet je zo’n fiets kopen als er ooit eentje langs komt.

Het zijn unikaten en denk er maar eens over na wat er betaald wordt voor vroege Arlen Ness customs. Let er wel

op dat de machine dan voorzien is van een ‘eigenbouw’

kenteken. Want hoewel de meeste agenten tegenwoordig jonger zijn dat dit soort scheppingen, snappen ze doorgaans wel dat er hier geen sprake is een een standaard Suzuki.

Hoe zo’n stuk eerbetoon aan de hippietijd rijdt en remt? Op zijn best ongeveer. So what?

Als je voor redelijk, veiligheid en comfort gaat, dan doe je jezelf maar een BMW GS..