Lessen in aardrijkskunde – column

Het is nu zo’n 25+ jaar geleden dat ik mijn eerste ‘Rus’ kocht. Dan tel ik de twee M72 projecten die ik daarvoor voor kleingeld adopteerde niet mee. De ene hield ik. De andere gaf ik weg. In die tijd was M72, Ural of Dnepr rijden/sleutelen nog een actie die voornamelijk werd beleden door noeste lieden die vonden dat een rit pas echt geslaagd was als er gesleuteld was.

Dat sleutelen kon zomaar het in de berm vervangen van een afgebroken cilinder zijn. Niet dat je als Russenrijder altijd extra cilinders bij je had, maar toch. Wat je doorgaans wel bij je had waren een stel punten, een condensator plus een paar vlotters. En nog wat klein spul. En een verbanddoos. Om een andere cilinder te scoren moest er wat gelopen en getelefoneerd worden. Na een half doosje sigaren kwam een kameraad een cilinder, zuiger en nog wat klein spul brengen. De rit naar Cadzand-Bad, dat was krap 300 km, duurde met die insteek en een paar terras en tankstops, bijna 10 uur. Nog nooit smaakte een pils uit de tap als meer verdiend. Op het parkeerterrein markeerde de dappere driewieler nadrukkelijk zijn plaats. Dat was dus de achterste krukaskeerring, maar de Russen hadden daar achter een afvoergootje bedacht zodat de koppeling zelf tamelijk droog bleef.

Waar een latere K750 vandaan kwam was onduidelijk

Uit alle kieren en holtes kwam een heel fijn, rood zand. En in het tankcompartimentje bleef bij inspectie een doorgeladen 9 mm pistool te zitten. Uit contacten die ik inmiddels had bleek dat veel ex-Sovjetters hun vrijheid in elk geval vierden met uitbundig wapenbezit. Olaf – die handelde in voormalige Sovjet staatsgeheimen – bracht zijn kinderen naar school met een pistool in zijn broeksband. Toen dat nodig was trok hij zijn wapen en schoot hij in de lucht. De dronken aspirant overvallers struikelden weg. Toen hij zijn verhaal thuis vertelde, werd zijn Lief boos en moest hij zijn pistool inleveren. Met zijn vette Russische accent vertelde hij me: “But she not know I have an onther gun”. Ik ambieerde geen wapencollectie. En je wilt niet weten hoe de lokale pliesie reageert als je je aan de balie meldt met: “Kijk, kan ik dit hier inleveren?“ Het scheelde niet veel of ik moest zelf de cel in.

Op de neus van die combinatie stond – waarschijnlijk al een jaar of zestig – een hamer en sikkel geschilderd, De blonde 40+ krulllenbol die dat zag flipte volkomen. Dat had dus wat te maken met MH17. Ze nam het de motorfiets blijkbaar kwalijk, maar mij nog meer. Ik werd uitgescholden voor alles wat lelijk en slecht was. “Fascist, moordenaar, nazi…” Noem maar op. Mijn K750 stond er timide bij.

Wat ik daar verder allemaal van vond is niet echt belangrijk

Maar als het op fout gedrag in het verleden aankomt, dan kunnen we natuurlijk ook geen Japanse, Duitse of Koreaanse voertuigen rijden. Geen Dafje ook. Dus ik bleef lekker rondlummelen op mijn zijklepper met de hamer en sikkel, het symbool van het gevallen communisme. En dat werd verder niet als een schanddaad of landverraad gezien. En toen bedacht Poetin dat hij zijn landsgrenzen tot voorbij de IJssel wilde verleggen en dat vond ik, hoe onschuldig mijn driewieler ook was, toch een brug te ver.

Over de hamer en sikkel werd dus een Oekraïense vlag gezet. Dat was ook passend omdat een groot deel van mijn bastaard uit Dnepr onderdelen bestaat. En de Dnepr fabriek, die lag in Kiev, in Oekraïne dus. Trouwens: de Uralfabriek is inmiddels verhuisd naar Kazachstan. Dneprs worden er allang niet meer gemaakt. Maar een nieuwe Ural kun je dus gewoon zonder gewetensbezwaren kopen. En dan heb je nog twee jaar garantie ook. Maar inzicht in het geografisch verschil in locatie tussen Kiyf, Irbit en een plaats in Kazachstan is niet iedereen gegeven.

Intussen rijd ik dus alweer veel te lang op mijn verzetsdaad

Maar de impact blijft. Op een klassieke ex-Sovjet tractor heb je altijd al bovenmodale aandacht en aanspraak van leden van alle genders en leeftijden. Maar sinds ik rondrij onder de Oekraïense vlag is dat nog veel meer geworden. En dat waren en zijn op maar één uitzondering na, allemaal positieve reacties. De enige mopperaar had het niet over landen, oorlogen of vlaggen. Maar de man stoorde zich aan het milieuaspect van mijn vrolijk zwarte werkpaard.

Mensen die hun duim opsteken als je op je hobbelpaard voorbij komt. Succes is nog nooit zo goedkoop geweest. Want de verf kwam van de Action. Om dat verhaal toch wat handjes en voetjes te geven help ik in de kantlijn wat mee qua bevoorrading van de fronttroepen. Er zijn hier wat mensen die houdbaar voedsel verzamelen en dat wordt dan tot aan de Pools-Oekraïense grens gebracht om van daar door te reizen naar de frontlinies. Dat is niet politiek, maar humanitaire hulpverlening.

Tussen die frontlinies en Polen is de prijs van klassieke Urals en Dneprs inmiddels trouwens zwaar onder druk komen te staan. Het lokale verzamelpunt voor de eetbare waar en de pendelbus is de DHZ-garage Rubocar, waar Vladimir een en ander coördineert. Als hij tenminste niet met zijn gewone werk of het digitaal tunen van auto’s bezig is, of op weg is om hulpgoederen naar de Pools-Oekraïense grens te brengen. Het zijn interessante tijden. Maar we zijn er blij mee dat we een totaal a-politiek blad maken en dat we ons ook online van stellingnames onthouden. En we proberen altijd een positieve blik op de wereld te houden. Omdat de meeste mensen wel deugen.