Lake district – column

Naar aanleiding van een aantal reacties over Engeland.

Het Lake district is overweldigend.

En kan erg nat zijn. De zijspancombinatie gleed over een wildrooster een blinde bocht in. Na de blinde bocht stond een motorrijder. Herstel: een motorrijdster. Een modderig, verfrommeld, boos kijkend exemplaar. Met natte-, piekerige blonde haren. Ze maakte een nadrukkelijk stopgebaar.

“I hit a calf, my bike is down there.” Het kalf ademde bloedig schuim. Ural zijspanrijders hebben gelukkig altijd van alles bij zich. Vanaf een anderhalf tons krik, een betonschaar, een reservewiel, een extra cardan, een dynamo, punten, een condensator, aardbeienjam, een Leatherman en natuurlijk een Buck knife.

Het kalf werd uit zijn lijden verlost. De motorrijdster zat intussen met haar hoofd tussen de knieën. Ze keek op en grijnsde bleekjes. “Please put the knife away before helping me.”

Wat oppervlakkig ademend en met een nogal haastige polsslag. Klamzweet op het voorhoofd. Aan haar motorkleding te zien had ze een aardig eind over de modderige weg gerold totdat ze in de natte berm terecht was gekomen. Loslopend vee maakt meer kapot dan je lief is.

Ervaringstechnisch gezien zou ze vanavond bont en blauw en morgen plankstijf zijn. Maar haar kleding had zo te zien de klap prima opgevangen. Daar heeft goede motorkleding dan ook voor geleerd. Compleet met lichte shock verschijnselen werd Shay in het zijspan gezet. Bij een B&B tien mijl terug ontfermde de voluptueuze landlady Maggie zich liefdevol als een moederkloek over haar. Pakte haar uit. Borg de vuile, beschadigde motorkleding op in de bijkeuken. Was in de weer met jodium en pleisters. Stopte haar in bad. Troetelde en koesterde. Met Kenneth, de heer des huizes werd de gecrashte DRBig opgehaald. Eenmaal onder dak had Shay haar vriendinnen op de camping gebeld. Die kwamen er aan.

De jongensclub ging in de schuur naar de Suzuki. Dingen rechtbuigen en zo. De schade viel mee. Shays vriendinnen arriveerden. Het werd gezellig. Het werd ook steeds later. Maggie keek steeds vaker op haar horloge. Kenneth werd zo enthousiast van alle vrouwelijk schoon dat Maggie er een scène over maakte. Britten hebben wel degelijk emoties. De ruzie begon aardig uit de hand te lopen. De cavalerie besloot af te blazen. De DR werd dwars achterop de Ural combi gebonden. Je kunt nooit genoeg touw en spanbanden bij je hebben. Shay ging met beginnende stramheid weer de bak in.

Op de camping van de motormeiden was het te donker om nog tenten op te zetten. In tijden van nood leer je elkaar kennen. “Aanschuiven en indikken” was de oplossing van alle problemen. Het was laat, donker, nat en gezellig. Er werd een ver na middernachtelijk souper geïmproviseerd. Er waren pinda’s, er was bier en gin. Een driekwart flesje supermarktwijn. Uit het zijspan kwam gedroogde worst, een blik perziken en wat typisch Nederlandse rookwaar.

Uralrijders hebben ook altijd medicinale alcohol bij zich. Dat desinfecteert, ontspant en verwarmt. Met zijn vijven werd de fles whiskey veranderd in een whiskyfles. Dat was een mooi toetje en scheelde weer koffie zetten. Er waren nog wel koekjes. Een heel blije Uralrijder viel tevreden in slaap tussen een R80GS pilote en Shay, de DR rijdster. De ene snurkte lichtjes. De andere kreunde pijnlijk als ze zich in haar slaap op haar beurse kant draaide. Bij het opstaan was het het mooiste weer van de wereld. De meiden belden en verzorgden Shays – die eigenlijk ‘Cheyenne’ heette – repatriëring. Er werd afscheid genomen.

Meer columns lees je via deze link.

Meer verhalen over klassieke motoren hier.

En veel meer lees je natuurlijk elke maand in Auto Motor Klassiek, waarop je je hier kunt abonneren. En dat doe je natuurlijk nu meteen, toch?