Koorballen – column

Leden van het studentencorps. Een vreemde roofdierensoort. Vanuit de wieg voorbestemd om maatschappelijk op zijn minst op de helft van de ladder van de samenleving te starten. Of om in elk geval die ambitie uit te stralen.

We hadden een keer een bus geregeld om naar een beurs in Kladno te gaan. Dat was in de tijd van de oude weg naar Praag waarlangs meer prostituees dan hectometerpaaltjes stonden.

Op het laatst waren er nog twee opstappers via via. Ze gingen een Skoda of Tatra oppikken nabij Praag. Dat waren dus koorballen. Ze waren bij het instappen al aangeschoten en irritant. Ze begonnen met wat in hun kringen ‘zuigen’ heet: beledigend pesterig vraaggedrag.

Het werd net als in een schoolklas waar twee ettertjes het voor de hele klas plus de docent kunnen verzieken. Het probleem werd heel proletarisch opgelost door ze met gepast geweld uit de bus te zetten. Op een parkeerplaats vol pooiers en hun handelswaar. Ze renden huilend achter de bus aan.

Toch moeten ze daar de nacht van hun leven hebben gehad. Hoe het is afgelopen met die Skoda of Tatra die opgepikt moest worden? Het zitten zal ze wel moeilijk gemaakt zijn.

Die herinnering kwam op toen ik, terwijl ik de zijkoffer van mijn brave ouwe Guzzibeest dicht deed, iemand met een klassiek bekakt stemgeluid – als in ‘sjaaltje in de keel en een hete aardappel om de nek – hoorde zeggen: “Ze geven ook bloed. Ik dacht verdorie dat ze alleen orgaandonor waren!” Ik heb een sticker van de bloedbank achter op het spatbord. Daarom.

Ik richtte me verder op en keek om. Jawel, het moet niet gekker worden. Wolven op onze Veluwe? Okay. Maar twee raszuivere, een tikkie belegen, koorballen in mijn dorp? Dan kun je alles wel laten gebeuren.

“Nou heren, dat orgaan doneren valt tegen, hoor. Wij echte bikers roken zoveel dat ze met onze longen niks meer kunnen en we zuipen zoveel dat onze levers reddeloos zijn. Maar weet u waar ze vanuit de medische hoek erg op azen?” De twee jonge goden keken elkaar aan met zo’n verbaasde blik van: “Verdorie! Het kan praten!”

Maar ze wisten niet waardoor wij motorrijders zo populair waren bij de medische stand. “Vanwege onze voorhuiden. Onze voorhuiden gebruiken ze om nieuwe gezichten te maken voor heel lelijke kerels. En verdorie: dat is bij jullie weer prima gelukt.”

Intussen had ik de handschoenen aan, drukte ik op de startknop en reed weg. Dat was dus de tweede keer dat ik een stel koorballen achter me liet. Het was nog steeds een fijn gevoel.