Klassieke Volvo’s in Alde Leie. Duurzaam duurt het langst

Op 5 april 2025 was ik op uitnodiging van de jonge monteur Marijke de Vos te gast bij de open dag van het Pioniers Gilde. Daar leefden- onder de handen van jonge mensen- oude ambachten voort. Binnenkort leest u meer over de open dag, maar ik kan u vast vertellen dat ik danig onder de indruk was van het feit dat er ook onder een groep mensen (allemaal jonger dan dertig) een behoorlijk animo is voor ouderwets vakwerk en een liefde voor klassiekers.

Het klinkt wellicht vreemd. Het is een raar bruggetje. En wees gerust: de Volvo komt zo in beeld. Al jaren lang heb ik een Miele stofzuiger, deze kochten we in 2012 en bewees zich als een oersterk apparaat. De stofzuigermond was aan zijn eind, en ook een stang klikte niet meer zo goed vast. Maar de techniek was onverstoorbaar, niet in het laatst omdat de bouwkwaliteit in orde bleek en ik het lucht- en het motorfilter altijd op tijd vervang. Je kunt- bij een oud huishoudelijk apparaat- de keuze maken om onderdelen niet te vervangen, en een nieuw exemplaar aan te schaffen. Ik bestelde vervangende onderdelen, voorzag de Miele van nieuwe filters, monteerde de stukken op de stofzuiger en…..hij loopt helemaal als een zonnetje.

Bij een defecte wasmachinedeur deed ik hetzelfde. Geen nieuwe machine kopen, de oude BOSCH doet het prima. Een nieuwe deur bestellen en dat is een garantie voor de verlenging van de levensduur. En de derailleur van mijn oude Batavus had het een tijdje geleden al begeven. “Niet meer nieuw leverbaar, dat wordt een andere fiets”, luidde het oordeel. Totdat ik besloot om een wiel met terugtraprem te laten plaatsen. “Ja, daar hadden we nog niet aan gedacht”. Nee, precies. De Batavus, hij is veel te goed om weg te doen. En het scheelde honderden euro’s. Hoewel ik niet op de centen ben, is dat altijd lekker.

Ik dacht er van het weekend aan. Ik raakte in Alde Leie in gesprek met Tys, een jonge biologieleraar en de eigenaar van een auto die ongeveer twee keer zo oud is: een Volvo 144 S uit 1968,. Deze heeft in de Kultuurfabriek gezelschap heeft van de fraaie Volvo 142 uit generatie drie, en de bestuurder en eigenaresse van deze klassieke Zweed is eveneens minstens de helft jonger dan haar auto. Reken maar dat Ruchama heel wijs is met de Volvo.

Terug naar Tys. Hij vertelt dat hij de auto voor dagelijks gebruik inzet, en dat hij daarvoor wel enige aanpassingen doorvoerde. De bagageruimte van de tweekleurige Volvo huisvest een installatie, die relatief schoon gas als brandstof voor de B18 motor verzorgt. Om deze functionaliteit beter te laten werken amputeerde Tys één van de twee carburateurs. Daar werd de 144 S af fabriek namelijk mee uitgerust.

Zo loopt de motor in combinatie met de gekozen brandstof ook evenwichtiger en een tikkie zuiniger. Verder- voor een nog comfortabeler rijbeleving- monteerde Tys meubilair uit een jaren tachtig Volvo. De auto is oud, en wordt mooi oud, zoals dat onder patina-adepten wordt genoemd. De 57 jarige Volvo legt in handen van zijn eigenaar de kilometers fluitend en probleemloos af. Zevenenvijftig jaar. Met tegenwind van anderen, die nog altijd geloven in het frame van elektrisch rijden en zonnepanelen. De keuze van Tys om zich met de Volvo te verplaatsen past niet binnen die beeldvorming. Ik snap Tys volledig. Onwillekeurig denk ik aan de Starlet, die dankzij de nodige zorg en het juiste onderhoud de drie ton aantikte. Totdat het echt niet meer kon, maar wél dertig jaar actief zijn Nederlandse kenteken toonde.

Tijdens de bewuste zaterdag trok in met meer jonge mensen op, en één ervan is Jitse. Hij is ook beetgenomen door het Volvo-virus, en heeft een eerste serie 245 DL. Deze heeft al lang niet meer de B21 motor in het vooronder, maar een B230 ruilmotor. Dat functioneert allemaal uitstekend, en de B230 motoren staan nog steeds als uitstekend bekend, en ten opzichte van de oorspronkelijke motor kende deze krachtbronnen aanpassingen die de frictiegraad ten goede kwamen. Minder weerstand, beter verbruik. En dat latere stukje Volvo techniek is dus gehuisvest in een eerste generatie 240 uitvoering. Eerder had de auto van Jitse ook al een later gemonteerde B230 onder de kap, en deze krachtbron wordt gereviseerd om straks een rol als reserveblok te krijgen.

Deze voorbeelden zijn- los van de leeftijden van de auto’s- een prachtig bewijs van hoe het ook kan. En natuurlijk: dit gebeurt vaker. Maar het feit dat ook jonge mensen zich- tegen de beeldvorming van menigeen in- bewust zijn van de ware betekenis van duurzaamheid, plaatst alle bespiegelingen over ‘milieu verantwoord’ elektrisch rijden in een schaduwrijk perspectief. Om over A-labels voor elektrische apparaten maar te zwijgen.