Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
De instorting van de Russische motorindustrie
De instorting van de Russische motorindustrie.
Qua productieaantallen is de Russische motorindustrie in een kwart eeuw gedegradeerd van een miljoenenbedrijf naar rampenplan.
Back in the USSR
In de laatste decennia van het bestaan van de Sovjet-Unie produceerde het land jaarlijks 1,5 miljoen motoren. De motor was vrijwel altijd als minder alternatief voor een auto. Er was geen vrije automarkt in de Sovjet-Unie: wie een auto wilde en kon kopen, kwam op een jarenlange wachtlijst te staan. Aan een motor komen ging wat makkelijker.
En met de Russische klimaat is de keuze dan niet moeilijk.
De Russische Socialistische Federatieve Sovjetrepubliek telde drie grote motorfabrieken: de Oeral-fabriek in Irbit (Irbitski Mototsikletni Zavod) onder de rook van Jekaterinboerg voor zware motoren met een motor van meer dan 500 cc, de fabriek in Izjevsk met motoren vanaf 350 cc en de motorenfabriek in Kovrov in de provincie Vladimir voor lichte motoren, zoals de Voschods.
Verder werden in de Oekraïne motoren van het merk Dnepr (Kievski Motocycl Zavod) gemaakt en in Wit-Rusland motoren van het merk Minsk.
Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 volgde de motorindustrie van Rusland die trend razendsnel. Dit had drie redenen. Auto’s waren vanaf dat moment ‘gewoon te koop’ en de burgerij kreeg wat meer geld.
De overgebleven motorrijders stapten bijna allemaal over op de buitenlandse motoren.
Zo zag de Oeral-fabriek in Irbit zijn verkopen teruglopen van 130.000 motoren in 1992 naar 1.200 in 2012. In de toptijd werkten er in de fabriek 10.000 arbeiders; tegenwoordig zijn dat er nog maar 160.
En of die motoren klassiek of retro zijn?
De grote baas van Ural is intussen een in Amerika wonende ex Rus…
