In the summer time… – column

Waar ik woon, is het ’s zomers vrij toeristisch. Er zijn wat campings in de buurt waar de bewoners van hier in het dorp komen foerageren. Eén van de regelmatige bezoekers hier in het dorp is een Duitser die de tijdens zijn verblijf hier ochtendboodschapjes komt doen op een Honda Monkey.

Een ding dat hij zonder twijfel achter op zijn camper heeft meegenomen

Als hij zijn ontbijt bijna bij elkaar heeft gesprokkeld bergt hij dat in zijn rugzak, gaat hij naar de bakker. Daar koopt hij een stokbrood. Dat stokbrood steekt hij in de halsopening van zijn T-shirt. Er waren een paar wat oudere dames die dat verbaasd giechelig bekeken.

De bakker legde uit

“En als het erg heet is, dan komt hij in alleen maar zijn zwembroek. Moet je denken waar hij het stokbrood dan steekt?” Het duurde even voordat het muntje bij de onschuldige 50+ meisjes viel. Eentje sloeg blozend haar hand voor haar mond. Dat zie je verder alleen bij mensen die op TV iets winnen of wiens woonkamer/slaapkamer/badkamer verbouwd is…

Qua vallen heeft zo’n zomer hoe dan ook zijn eigenaardigheden

Het dragen van afwijkend schoeisel kan daarbij verrassend uitpakken. De veter van een dure, goed beschermende, Meindl wandelschoen kan achter een voetsteun, pedaal of kickstarter haken. De verstelgesp van een luxe zomersandaal kan zich ferm schrap zetten achter een schakelstang van zo’n hoogst gerelaxte custom. Het gaat dan allemaal in slow-motion en in stilstand. Maar de zaak valt er niet minder overtuigend door om. Zo’n festiviteit is hoogst onderhoudend voor het publiek, maar geeft weinig ‘kewlheidspunten’ voor de scharrelaar die van onder zijn motor vandaan wil komen terwijl zijn schoen nog een wezenlijk deel van zijn tweewieler uitmaakt. Zeker niet als een peuter met een zeurstemmetje aan zijn van schrik verstijfde moeder blijft vragen: “Wat doet die meneer. Is die meneer gevallen? Heeft hij pijn?”

Als bikers weten we dat de pijn in dit soort gevallen aan het ego kleeft

Het rijden met beschermende, of op zijn minst wat doordachte, motorkleding kan gezien worden als hinderlijke inmenging in de privésfeer. Het op zomerdagen geheel geprotecteerd en in juichende fluokleuren rondbazelen op een motor lijkt me net zoiets als seks hebben met een 8 mm neopreen duikpak en geitenwollen sokken aan. Het gevaar van een hitteslag en/of uitdroging is daarbij niet te verwaarlozen.

Maar veilig denken is niet ‘voud’

Persoonlijk kleed ik me alleen onverantwoord luchtig op dagen dat ik zeker weet dat ik niet ga vallen. Omdat ik in een dorp woon heb ik de lokale politie van die insteek op de hoogte gesteld. Als de lokale wetshandhavers mij niet aanspreken om mijn kleding, dan zal ik hun niet aanspreken op het feit dat ze in een extra burgerlijke bedrijfsauto’s rondlummelen.

Maar vallen in de zon is niet het enige ongemak

Kortgeleden daverden er over de Harderwijkerweg een stel dubbelstoere mannen (plus wat babes op de riante achterbanken) op trikes. Ze droegen bandana’s, insectachtig spiegelde Ray Bans, haltershirts en tattoos. In het zachte licht van de namiddag trof ik ze later op een lokaal terras. Ze voelden het blijkbaar nog niet, maar voor iedereen die zijn vlees eens te lang op de BBQ heeft laten liggen was het duidelijk dat de mannen – en de paar babes – goed verbrand waren. Ergens later op de avond zouden ze spijt krijgen dat ze de komkommer uit de tsaziki niet op hun verbrande velletje hadden gesmeerd. Mijn kameraad en ik vatten er nog een pilsje op. Wij waren die dag uit de zon, in de schaduw van de garage gebleven. We hadden gesleuteld. Wij waren niet uitgedroogd, maar vierden onze prettige dorst.

En we verbaasden ons er over wat het plezier nu was om op een doormidden gezaagde VW Kever rond te rijden. Zo’n luchtgekoelde viercilinder boxer klinkt niet onaardig. Maar toch…

Gelukkig ging het tegen de avond regenen.
Dus kon er toch nog een rondje gereden worden.

Lees meer columns via deze link