Hoe het zwak voor de Ford Cortina Mk II begon

Afgelopen zaterdag kwam een artikel over de tweede generatie van de Ford Cortina Mk II online, via deze kolommen. De van oorsprong Britse auto binnen de Ford modelreeks wordt in oktober zestig jaar. Ik heb een zwak voor het model. En ik leg u uit, waar de sympathie voor deze klassieker begon: bij een simpel modelletje van uit de Matchbox reeks uit mijn geboortejaar.

Het was in 1975, de exacte datum weet ik niet meer. Mijn vader had samen met onze toenmalige buurman een BM-er, een zeilboot die tijdens het voorjaar, de zomer en het begin van de herfst nog wel eens de wateren op werd gestuurd. Het was bijzonder om zulke tochtjes te maken, al heeft die geschiedenis nooit een voorliefde voor de scheepvaart aangewakkerd. Voor iedere boottocht werd het kleine zeilscheepje zonder kajuit klaargemaakt, zodat de Ramona het Zwarte Water en andere wateren met gehesen zeilen of met de buitenboordmotor kon doorkruisen. Getooid met een zwemvest genoot ik altijd van zulke exercities.

In de aanloop naar één van deze tochtjes vond ik- bij een klein putje- een autootje. Het wagentje was bespeeld, en een jongetje of een meisje uit mijn leeftijdscategorie had dit waarschijnlijk verloren, of was vergeten om het wagentje mee te nemen. Ik was auto gek, en ieder speelgoedwagentje was interessant. En nu zag ik een blauw miniatuurtje met meer dan normale gebruikssporen. De verf was al van de wieltjes af, en overal ontbraken stukjes lak. Ik aarzelde geen moment, en het wagentje wisselde onmiddellijk van eigenaar. De nieuwe houder van het voertuigje was ik. En het autootje was een Ford Cortina van Matchbox. Met een kenteken uit 1967-68, het stuur rechts, een trekhaakje en twee te openen portieren. Bovendien was het koetswerkje vrij realistisch nagebootst.

De Ford Cortina uit de tweede generatie was de in diverse hoedanigheden leverbare middenklasser van de fabrikant, in een klassieke carrosserieconfiguratie. De Ford was geen exoot, maar een functionele en nuchtere alleskunner die een eind verstoken bleef van exquise ontwerpdetails en designfoefjes. Gewoon. Strak, ongecompliceerd. Maar wel een product dat daarom veel mensen aansprak, ook vanwege zijn overzichtelijkheid. Dat was één van de stijlen die mij als jochie- zonder daar bewust mee bezig te zijn- ook aansprak. Tijdens de eerste helft van de jaren zeventig zag je nog wel eens een Cortina uit de tweede generatie, maar in 1975 was de auto al bijna vijf jaar uit productie. Dat fascineerde mij ook, auto’s die niet meer werden gebouwd maar die je nog wel geregeld tegenkwam. Zij waren de representanten van een tijdperk dat relatief dicht vóór mijn geboorte lag, en auto’s uit die tijd maakten zo’n periode tastbaar.

Een tijdje geleden keek ik een aflevering terug van Salvage Hunters Classic Cars, waarin presentatoren Drew Pritchard en Paul Cowland in Edinburgh een uit Zuid-Afrika geïmporteerde Cortina GT (vierdeurs) kochten. Toen zij bij de garage arriveerden, kwam die typische Britse Ford-nostalgie naar boven. Het duo (of liever gezegd, het programma) stelde diverse bijzondere klassiekers centraal, maar raakten in vervoering van alledaagse klassiekers. Het enthousiasme kende helemaal geen grenzen toen het duo een Corsair Estate ontdekten.

De Cortina GT had nog wel wat onderhanden werk in het verschiet. Uiteindelijk was de Ford klaar en de conclusie was dat klassieke auto’s van het merk juist alles in zich hadden om al dan niet een grote personalisatieslag op toe te passen. Het working-class herokarakter van de auto werd- niet met zoveel woorden- genoemd. Maar je was met een Cortina GT meer het mannetje dan met een Porsche of een andere exoot, omdat je hoog in de boom klom binnen het spectrum van bereikbaarheid. Precies dat maakte auto’s binnen deze categorie interessant.

De aflevering bracht mij terug naar de herinnering aan mijn Fordje. Het Fordje van Matchbox, nummer 25 uit de serie van de speelgoedfabrikant. Járenlang speelde ik er mee, totdat ik hem kwijt raakte. Tegenwoordig kom je relatief makkelijk aan een zelfde speelgoedexemplaar van de Cortina II. En het is mij nét te gemakkelijk. En een vervangend exemplaar kan niet op tegen het speciale modelletje, dat verloren ging. Ergens hoop ik dat ik mijn Ford nog eens terug vind. Vanwege herinneringen, die ondanks de lengte van dit verhaal nauwelijks in woorden zijn te vatten. En omdat daarmee het zwak voor deze auto begon, vijf jaar na het einde van zijn productie.