Het blad is (bijna) van de bomen – column

En dan komen de leukste dingen tevoorschijn. De kans dat je dit soort vondsten in de Randstad of op de Veluwe doet, is zo groot niet meer. Daarvoor zouden we hier zo’n 80 jaar terug moeten, toen het in Nederland wemelde van door onze bevrijders (en een paar bezetters) achtergelaten ex-militair vervoer.

Kort na de oorlog, tot in de jaren vijftig, waren BSA M20’s en Harley WL-types eerst heel praktisch vervoer voor kleine ondernemers en families. Dat was dus uit noodzaak. Niet omdat motorrijden een lifestyle-dingetje was. Slecht tegen de weersinvloeden beschermd droomde menig motorrijder van een autootje… En zijn vrouw en kinderen deden niet minder.

In de late jaren zestig, vroege jaren zeventig, waren die ex-bevrijders de onderkant van het serieus gemotoriseerde vervoer. En ze waren zo goedkoop dat ze bereden werden door studenten, aankomend betonvlechters en andere minkomstenverdieners.

In dat hele traject maakten ze serieuze kilometers en waren de winters – die toen natuurlijk nog Echte Winters met minimaal twee Elfstedentochten per week waren – de tijd waarin de eencilinders en twins gereviseerd werden. Daarna werd er weer gereden. En er zijn nu nog mensen die gewrichtspijnen hebben, omdat de motorkleding toen nog niet zo goed was als nu (en door die horrorwinters en al dat doorrijden natuurlijk).

Als je dan deze herfst bekijkt, dan staan we er nu een stuk beter voor. Oké, we zijn doorgaans geen 21 meer, maar de randvoorwaarden zijn heel veel verbeterd.

Ten eerste staan onze klassiekers nu grotendeels in de winterslaapstand. En de aandacht die we eraan besteden is nu meer uit liefde dan uit wanhoop. Tel daarbij op dat er bij onze adverteerders nu voor keurige prijsjes gereedschappen en onderdelen te koop zijn, die vroeger onbereikbaar waren voor liefhebbers. De kwaliteitsinsteek is trouwens ook nogal veranderd. “Dit is de beste krukas van de drie die ik nog heb liggen. Dus die in het blok kan eruit, en deze erin.” Ook wel mooi: je pakt tegenwoordig bijna automatisch je momentsleutel in plaats van dat je zaken op gevoel aandraait. “Draaien tot hij breekt, en dan een kwartslag terug” klonk beter dan het was.

Natuurlijk hebben we tegenwoordig de werkplaatshandboeken en de merken- en typeclubs waar we onze wijsheid vandaan kunnen halen. Maar het mooist zijn toch wel de instructiefilmpjes op YouTube, waar je informatie in woord en beeld over zowat elke klassieker die je kunt bedenken kunt vinden. Als de verteller toevallig Indiaas of Russisch spreekt, moet je gewoon wat beter op het beeld letten. Of de ondertitels aanzetten in de taal die je kunt lezen. En in geval van onbegrip kun je het filmpje dan altijd nog een keertje terugspoelen.

Kortom, als klassiekerliefhebbers leven we in een prima tijdvak.

Jammer dat je een zijklep-Harley uit de krat niet meer voor omgerekend 150 euro scoort.

Ook soms toch wel een beetje jammer dat we doorgaans geen 21 meer zijn.

Maar laat de jeugd aan de jeugd.

Wij hebben de herinneringen en de ervaring…