Herinneringen maken: De XT500 – column

Na intussen meer dan een halve eeuw motorrijden zit ik in de gloriedagen van mijn verval. Want waar iedereen het tegenwoordig over heeft – ‘herinneringen maken’ – dat deed ik al heel lang geleden. En ik word er steeds vaker aan herinnerd: aan die herinneringen.

Ik was een beginnende twintiger toen ik me na een meevallertje een ZGAN XT500 aanschafte. De eigenaar had hem tweedehands gekocht, maar het was hem na de aankoop maar niet gelukt om het ding te starten. En dat terwijl het starten van een XT eerder een handigheidje dan een ambacht was en is.

De zomer na de aanschaf ging ik – zoals altijd alleen – op vakantie naar Frankrijk. Een lang verhaal kort: een illegaal, op de crossmotor van zijn grotere broer rijdende jongeling vond me bewusteloos in de buitenbocht, maar dan een stel meters lager dan het wegdek. Ik kreeg het verhaal pas later mee, toen ik in een regionaal ziekenhuis – waar het stonk naar urine en ontsmettingsmiddel; de pislucht won – wakker werd bij het horen van zacht kwetterende vogelgeluidjes.
Herstel: er stond een knappe, jonge Aziatische verpleegster naast mijn bed te praten met een man in een witte jas. We praten over het eind van de jaren zeventig.

Even in het kort: de verpleegster kende ik na drie dagen als Maria Thérèse en het bed lag slecht. Maar dat kon ook aan mijn kwetsuren liggen. Gelukkig werd ik stevig onder de morfine gehouden. Ik ontsloeg mezelf uit het ziekenhuis, kocht bij een apotheek sterke pijnstillers en kreupelde met het openbaar vervoer naar huis.

Toen ik me bij het ouderlijk huis trof, zag ik mijn moeder en vader in milde paniek. Voor mijn afreis had ik een ANWB Internationale Reis- en Kredietbrief aangeschaft. Daar moest je ook een adres invullen dat bericht zou krijgen als er wat gebeurd zou zijn. Ze hadden geen bericht gekregen, maar een bergingswagen had wel een sterk verfrommelde XT500 aan huis afgeleverd.
“Nee mevrouw, ik weet er verder niks van. Ik moest dat ding alleen hier afleveren, volgens de brief.”

Nou ja, alle misverstanden werden uitgelegd en ik kreeg een paar dagen ouderlijke verzorging, zoals in mijn jongste dagen. En alles kwam weer goed. De XT werd herbouwd met spul dat hem nog leuker maakte. En daarna volgden er nog een heleboel motoren en motorherinneringen.

Maar de XT500-herinneringen kwamen terug toen ik bij Albert Venema een prachtige XT500 zag. Helemaal netjes en keurig origineel, op de – beschaafd klinkende – BSM-vervangingsuitlaat na. Plus een speelse spelfout op een zijdeksel. Alle XT-herinneringen kwamen terug. En als mijn kickstartknie me er niet aan herinnerd had dat die knie ook al het een en ander had meegemaakt…
Er zijn tegenwoordig e-starter-ombouwsets voor XT500’s, maar dat ging me te ver. Anders had ik mezelf weer een XT gedaan. Nu houd ik het op de herinneringen.

Het jaar daarop ging ik op de herbouwde, en niet langer originele, XT500 gewoon weer onbezorgd op vakantie. Naar dezelfde plek waar ik verongelukt was.

Als er in de petrochemische industrie de productie van een batch misgaat, dan wordt er een re-run gedraaid. Daarom stond ReRun nu op de tank van mijn reisgenoot. De vakantie was top en verliep vlekkeloos. Maar dat was volgens mij omdat de bochten zich mij nog herinnerden, en omdat ze de met een zo goed als ongedempte demper rijdende XT al van verre hoorden aankomen en zich daarom zo veel mogelijk strekten.

In een vaag romantische opwelling ging ik langs bij het ziekenhuis waar ik opgevangen was. Zou Maria Thérèse er nog werken?

Maria Thérèse werkte er niet meer. Maar er lag nog wel een onbetaalde rekening op me te wachten.

Maar de meest blijvende herinnering aan die memorabele duik omlaag? Die draag ik in mijn rechterknie en nek. Elke ochtend bij het opstaan voel ik dat daar ooit eens iets mis is gegaan.

Mooi hoor, die herinneringenmakerij.