Herinnering. 16 april 2015. Debuut tijdens de laatste Auto RAI

Het moment was bijzonder. Ik belde voor de eerste keer met de betrokkenen van de afdeling, die de persaccreditatie voor de Auto RAI verzorgden. Het was maart 2015, en na vier jaar stond de Auto RAI in Amsterdam weer op het programma. Vanaf het moment dat ik met mijn vader voor de eerste keer het grote auto-evenement in de hoofdstad bezocht, had de beurs altijd een magische uitwerking op mij. En nu, 36 jaar na dato, belde ik om de perskaart te regelen. Dat ging heel vlekkeloos, maar ik was trots dat ik in de hoedanigheid van redacteur naar Amsterdam mocht afreizen.

De RAI had destijds toekomst, er was nieuw elan en het aanbod was divers. Niet alleen qua exposerende merken, ook qua activiteiten en thema aanbod. Er gloorde onder meer een klassiekerplein aan de horizon, en er was bijvoorbeeld ook gelegenheid om zelf te rijden. Er was een vak evenement voor vlootmanagers en er was ook speciale aandacht voor design. De opzet was anders, meer bij de tijd dan in het verleden. De annonces maakten- samen met mijn nostalgische gevoelens bij het evenement- dat ik handenwrijvend in de Astra 1.6 Sports Edition II stapte om naar Amsterdam af te reizen.

Dat gebeurde op 16 april 2015, de dag vóór de officiële opening. In alle vroegte vertrok ik naar de hoofdstad. En nadat ik de Opel een plekje had gegeven in de grote parkeergarage onder de RAI-hallen begon het feest. Ik liep naar de persruimte, en daar kreeg ik naast de accreditatie nog een notitieboekje. Tot op de dag van vandaag gebruik ik dat, en wel om adressen van reportagedeelnemers in te noteren. Hierna trof ik een aantal journalisten en redacteuren met een aardig palmares in de business. Eén van hen was Leo Pool, die onder meer een geschiedenis had bij Pon en een grote liefde voor SKODA ontwikkelde. Ik had via Twitter regelmatig contact met hem, en ook in Amsterdam klikte het goed. We trokken met elkaar op, en bezochten veel merkenstands. Leo kende vanuit zijn professionele historie nog veel mensen.

We kwamen ook daardoor in contact met verschillende PR-mensen van de aanwezige merken. En overal voerden we mooie gesprekken over het wereldje, en over de ontwikkelingen. We waren vooral nog een eindje verstoken van de EV-hype van vandaag, hoewel de stappen in die richting destijds al duidelijk werden gezet. En in april 2015 was het dieselschandaal nog niet actueel. Niet veel later zou dat koren op de molen worden voor de milieuclubs, en voor een steeds breder gedragen EV-lobby. De fiscale voordelen voor diverse categorieën stonden voor een afbouw. Dat nam niet weg dat de lessee in 2015 nog altijd een auto kon uitkiezen die voor de bijtelling van 14% in aanmerking kwam. Vooral de 308 SW HDI was destijds niet aan te slepen. Tien jaar terug, het lijkt ineens lang geleden.

De dynamiek van een dag voor de pers, fleet managers en andere betrokkenen binnen de Nederlandse autowereld was aangenaam. Je zag cameraploegen van persmoment naar primeur hollen. De vlootmanagers hadden hun eigen agenda. Daardoor was er voor ons overal net even meer tijd en ruimte voor gesprekken. Er was bewegingsvrijheid om de nieuwe auto’s en het actuele programma van destijds te bekijken. En om met de beursdames een gesprek te voeren. Dat noem ik niet zomaar, dat was voor mij ook een wezenlijk onderdeel van het wereldje. We kregen bij de stand van DS Automobiles een inkijkje in het vak dat de fraaie presentatrices uitoefenden. En over het incasseringsvermogen dat zij moesten hebben. Daarover ontstond een mooi en onthullend gesprek, dat we uiteindelijk afrondden met de nodige informatie over de DS Conceptauto. Het maakte in meerdere opzichten indruk.

Het klassiekerplein was voor Leo en mij uiteraard de kers op de taart. En nu ik het zo schrijf, besef ik dat ik nauwelijks een meer uitgewogen collectie klassiekers bij elkaar zag dan toen in Amsterdam. Van Fiat 500 tot Ferrari Inter, van Gullwing tot Mini, van Daf tot DS, van Jensen Interceptor tot Renault 4, van Ro80 tot 205, van Civic tot Celica GT uit de 20 serie,… en alles wat daar tussen zat. De gehele collectie was herkenbaar uit een brede periode die in 2015 al decennia achter ons lag. Prachtig om te zien. En we haalden ons hart daar echt op.

De dag kwam ten einde. Ik nam afscheid van Leo, en stapte voldaan in mijn eigen en volstrekt onvermoeibare Prestigeblauwe Opel. Ik liet de dag de revue passeren, en ik was een gelukkig mens. Later zou de Auto RAI 2015 nog onderscheidingen krijgen, en wellicht was dat met de wetenschap van nu symbolisch. De voorgenomen Auto RAI van 2017 werd geschrapt. De (voorlopig) laatste Auto RAI werd voor mij één van de mooiste. Want ik was daar voor de eerste keer in de hoedanigheid van redacteur. En dat was iets waar ik in 1979- toen ik met mijn vader voor de eerste keer naar de Auto RAI ging- alleen maar van mocht dromen.