Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Herfst. Eigenlijk: ‘winter’ – column
Motorrijden in de Randstad? Een must! Geen files, alleen dolle pret! En zo vertrek je dan vrijdagmiddag vanuit Dieren naar Amsterdam. De Guzzi denkt er niet over na dat hij een officiële klassieker is. Hij doet gewoon braaf waar hij voor geleerd heeft. Hij is oud en moet gewoon werken voor de kost. Net als zijn baasje. En we hebben er gelukkig schik in.
Op de A12 ter hoogte van de afslag A2 hoor ik opeens het geluid van iemand die met dikke, slappe lippen ‘blubblubblub’ geluiden maakt. De altijd zo strak sturende klassieker voelt opeens aan als of ik op een riant met pindakaas besmeerde boterham rijd. En welke kant ik nu op ga, heb ik even ook niet meer in de hand. Gelukkig schiet me iets te binnen: ‘Klapband. Dus in de verte blijven kijken en de motor vederlicht met de toppen van de pinken dirigeren.’ Kijk; dat gaat prima! Maar het is natuurlijk meer geluk dan wijsheid dat ik overeind blijf.
Op de vluchtstrook haal ik mijn gereedschapsset 2.0 tevoorschijn: mijn smartphone. Mijn beschermengelen landen met verstuikte vleugels op de vangrail en kijken me bozig aan. Na een uurtje in een milde regen komt er een wegenwachter. Die geeft me direct een fluo hesje. Zo’n ding waarop gefrustreerde pedaalemmerridders beter kunnen mikken. Er zijn twee motorfietsen en drie motorscooters gepasseerd. Ze zwaaiden niet. Ze stopten niet.
Wegenwachters plakken geen binnenbanden meer op de vluchtstrook tijdens de spits. Mijn Wegenwachter probeert nog wat motorzaken te bellen. Maar die hebben geen tijd. Ik heb geen sigaren bij me. Dat maakt me wat narrig, Ik ben niet verslaafd, maar mijn systeem kan nu eenmaal niet 100 % functioneren zonder nicotine.
Het begint zachtjes harder te regenen. Elke seconde passeert er een auto. Mijn kop wordt koud. Kaalheid is een vloek. Ik zet mijn trouwe ROOF botspet op en voel me wat Willempie-achtig. Met dank aan André van Duin.
Na een uurtje komt er een lepelwagen. Er zijn intussen weer acht motorfietsen en twee scoots gepasseerd. Een motorrijder toeterde bemoedigend. Een autodebilist deed grappig alsof hij op mij instuurde. De wegenwacht zegt dat je achter de vangrail moet blijven. De berger zegt dat hij de verwarming in zijn auto al hoog heeft gezet. We sjorren de motor aan dek.
De berger is blij met ouwe Cali II.
Het ding is tenminste met goed fatsoen vast te sjorren zonder dat er allerlei plastic breekt. De doorleefde Guzzi wordt in Utrecht bij de ANWB op het parkeerterrein gestald. Zaterdag hebben we eerst een crematie. Pas daarna kunnen de Guzzi repatriëringplannen beademd worden. Mijn lokale dumpdealer Gekra wordt gebeld.
Gerrit hoort mijn verhaal aan en zegt dat ik zijn aanhanger niet nodig heb. Hij moet zondag toch naar Utrecht en pikt mijn motor wel even op. Dat is tekst.
Mijn tweede belronde is naar TLM in Nijmegen. Daar ben ik al jaren een klant waar ze weinig aan verdienen. Men hoort mijn huilverhaal aan en concludeert: ”Dat wordt te moeilijk. Ik druk wel een bandje om een gebruikt wiel. En morgen heb ik bij jou in de buurt een verjaardag. Oh, ja; er ligt hier nog een stel handschoenen van je.”
Lees meer columns via deze link.
Zo kwam ik met mijn bmw 75/6 aan N279 stil te staan, geen stroom meer…nu stond ik zeer ongelukkig dus ANWB gebeld erbij verteld dat ik best wel gevaarlijk stond. Ik had het niet breed als je tussen de vangrail en de rijbaan staat waar het verkeer op een halve meter langs je gaat.
Over geluk gesproken stopte er een verlengde bestelbus met lease scooters en de jonge man bood aan de bejaarde motor achterin de bus te rijden en zo mij veilig thuis af te zetten, de pechmelding kon ik binnen drie kwartier afmelden bij de ANWB…het lag toch op zijn route.
Als je geen geluk heb met motorrijden dan rij je geen 45 jaar op een motor.
Amen!
Reeds 2 maal aan de rand van de weg geplakt. Eenmaal met een spoel die het niet meer doet, ja bij Honda zijn er 2 spoelen, maar met één is het maar traagjes rijden. en eenmaal met een verzopen elektro, na 2 dagen in de gietende regen rijden. Probeer nu een nieuwe kabelboom te maken, probleem: een politiemotor heeft een speciale kabelboom met de hele politie uitrusting, nergens nog verkrijgbaar. Ook geen schema!!
Dag Jean, Er is een e mail gestuurd met een mogelijke oplossing. Succes
Zelfs de meeste motorzaken helpen je niet meer als je met een lekke band voor hun winkel stopt. Ik had het bij Motoport Rotterdam. Erg ingewikkeld sleutelen aan zo’n oude R80/7 volgens de man achter de balie. En dan nog met een binnenband ook? Dat was te moeilijk voor hen. Ik heb nog aangeboden om het hun voor te doen, maar ze wilden niet bijleren.
Dat komt me helaas bekend voor… Ik kom doorgaans dan ook alleen bij ‘kleine’motorzaken. Maar ja: die heb je obdrweg met pech niet voor het uitkiezen
Wat een mooi verhaal zo mooi geschreven, Een groot talent.
Dank. Maar het is meer een zaak van aan blijven kloten en je verbazen!
Het ligt er maar aan wie er langskomt. Ik stond onlangs met mijn Royal Enfield 35o zijklepper uit 1939 met pech. Ik ga niet vertellen wat de malheur was, wat het was behoorlijk dom.
Er kwam een zijspanrijder langs met een Hollandia-bak aan een R500-2 en de man stopte. Na uitleg wat het probleem was deed de goede man zijn uiterste best zijn gezicht in de plooi te houden. De oplossing was eenvoudig. Ik had even iets nodig en haalde het even. Een bedankje werd weggewimpeld. Echte motorrijders bestaan nog. Je moet alleen het geluk hebben dat ze die weg nemen waar jij met pech staat.
Daar zou een app voor moeten zijn!
Ja Dolf, de tijd dat een collega rijder nog stopt om te helpen is voorbij. Gelukkig maar want verstand van techniek hebben ook nog maar weinigen. En het uurtje wachten op de WW is ook standaard in NL heb ik ervaren. Inderdaad is de gereedschapset 2.0 de oplossing. Ik stond een maand geleden in de Franse campagne met een gebroken achterketting van mijn trouwe Triumph T150. Na 15 minuten werd ik opgehaald door de mecanicien uit een dorp in de buurt en na 1,5 uur reden we weer. Maar dat je door een mede motorrijder wordt meegenomen naar zijn huis en moet mee eten voordat je verder mag, dat is wel voorbij.
Technische problemen bij een T150?1 Het zal wel weer een Japanse ketting zijn geweest! Maar als het je dan eens gebeurt, dan heb je een verhaal voor je leven!
Zeuren over vroeger doen we niet. Het gaat om het rijden zelf, de rest komt er bij. Of niet.
Feit is dat tot begin 70’er jaren je je helm en handschoenen op de buddy liet liggen als je een boodschap deed. En motor niet op slot, wel contactsleutel meenemen.
In die tijd waren veel benzinepompen gesloten op zondag. Sta je daar midden in een Flevopolder.
Komt een goede gast uit Amsterdam langs in zijn auto. “Heb ook lang motor gereden. Ik sleep je wel naar Harderwijk”. Wat wil je nog meer dan daar kunnen tanken?
Franchorchamps in België. Na de TT vindt de motor het genoeg voor die dag. Wildvreemde BMW-rijder: “Ik sleep je wel naar Nederland”. Zogezegd, zo gedaan.
Dat dat tegenwoordig niet meer gebeurt heeft natuurlijk meerdere redenen. Mijn BMW rijdende zoon zegt, ‘ik wil wel stoppen, maar ik heb helemaal geen technische kennis’.
Dus zeg ik, ‘gewoon stoppen en vragen of zijn 2.0 gereedschapsset nog goed geladen is. Of misschien is hij zijn telefoon wel vergeten’.
Mooi voorbeeld van veranderende tijden, zelfde zoon, rijdt door Spanje deze week, en vindt een schroef in zijn splinternieuwe achterband die er vorige week in Frankrijk omgelegd was. De band verliest druk, dus Even bellen met de ANWB en anderhalf uur later weer rijden.
Heel goed geschreven met een proportie goede humor.
Heel goed geschreven met een proportie goede humor.
Het helpt als jke jezelf en het leven niet te seieus neemt
prima verhaaltje weer en ja geef het toch even voorkeur om te lezen en niet naar België Canada te kijken
Past, hou oud was die band? 😇😉 de grote valkuil bij veel klassiekers op 2 of 4 wielen.
Daar heb je wat! Maar dit viel mee. Ik rij gewoon op het ouwe spul. Dus de banden hebben geen tijd om over tijd te raken.
Ben ik met je eens, maar toch een keer zevenentwintig jaar lang twee Michelins achter op mijn 2cv gehad. Tot op het laatst mee gereden, 90.000 km ver. Dat is me met de opvolgende Nankangs niet gelukt, maar die kostten slechts een derde van de Michelin.