Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Gezellig per Cadillac Brougham Limousine roadtrippen in Schotland en niet op een penny kijken: Zuipfestijn.
Als je kunt delen, kun je vermenigvuldigen, zo luidt een levenswijsheid. Die namen zes vrienden ter harte toen zij met een Cadillac Brougham Moloney Limousine uit 1988 naar Schotland togen om daar te gaan roadtrippen. Een garantie voor ultiem gerief, maar ook voor een pak reiskosten om van te huiveren. Toch?
Nou, dat viel reuze mee en het 2320 kilogram zware joekel met een vijfliter V8 onder de kap hield zich bovendien dapper staande.
Tekst: Aart van der Haagen • Fotografie: Aart van der Haagen e.a.
Nederlanders deinzen er niet voor terug om met een klassieker op vakantie te gaan, maar uiterst zelden betreft het een product van Amerikaanse makelij. Toch heeft het zeskoppige gezelschap dat begin juni een internationale tocht ondernam met een Cadillac Brougham Limousine daar zo zijn eigen visie op.
“Ja, dit is met zijn 2320 kilo wel een dure jongen in de wegenbelasting”, grijnst ‘woordvoerder’ Nick Reinders. “Voor een auto van 1988 betaal je het volle pond, alleen schorsen wij hem de helft van het jaar en verdelen we de rest met zijn zessen. Negen euro per maand verzekering kost ons de kop niet en tanken doen we om de beurt. Als de Cadillac veel moet klimmen en dalen loopt hij 1:3 tot 1:4, maar omgerekend kom je dus in het slechtste geval rond de 1:8 uit.”
Taylor Swift
De trip naar en door Schotland besloeg ongeveer 3500 kilometer en voerde vanaf Edinburgh omhoog, tegen de klok in. “Tot aan John O’Groats, het noordelijkste puntje. Terug namen we het schiereiland Skye mee, erop via de weg en eraf via de veerboot met zijn knik, waar vijf man moesten uitstappen om de auto niet te laten vastlopen.
Op weg naar het zuiden wilden we Glasgow meepakken, alleen bleken alle campings en hotels daar volgeboekt vanwege een concert van Taylor Swift. Het had natuurlijk wel een mooi verrassingseffect gegeven als wij met die Cadillac bij het Murrayfield-stadion waren gearriveerd.”
Sowieso vormden de zes kaaskoppen met hun imposante Cadillac Brougham Moloney Limousine nogal een bezienswaardigheid. “Zeker op campings. Die probeerden we allemaal van tevoren telefonisch te reserveren, want ja, beheerders staan waarschijnlijk niet te juichen wanneer je daar onaangekondigd met zo’n gevaarte opduikt.
Eerlijk waar, nu kregen we overal positieve reacties; ook tijdens eerdere reizen al.”
Honderd graden
Aan ruimte geen gebrek in de dik zesenhalve meter lange limousine. “Oké, met alle kleding en zo kunnen we de tent niet in de kofferbak kwijt, maar die gaat samen met de overige campingspullen, auto-onderdelen, diverse vloeistoffen, twee jerrycans vol benzine en reservewielen op het dakimperiaal.
Overigens is deze limo van origine veel luxueuzer uitgevoerd dan veel soortgenoten, zelfs met een koelbox en oorspronkelijk een televisie.”
Blijft er nog één prangende vraag over: hoe hield de 36 jaar oude Cadillac Brougham zich tijdens de reis? “Perfect”, aldus Reinders. “We controleren bij elke stop de vloeistoffen, maar er hoeft alleen een half litertje motorolie per duizend kilometer bij. Oké, we hebben hem wel van tevoren een beurt gegeven en de complete remmerij vervangen.
Verder leek het ons wijs om aan de voorkant van de radiateur twee inschakelbare ventilatoren toe te voegen, want in het verleden zagen we op bergachtige stukken de temperatuur weleens richting de honderd graden stijgen.
In het algemeen geldt: wanneer je alles netjes in de gaten houdt en normaal met zo’n Cadillac omgaat, is hij echt zo ‘indestructable’ als de Amerikanen beloven.”

In 1964, ik was 19, kocht ik met financiele steun van mijn vader, een Austin jeep, ex engelse rijnleger, voor fl.1550 bij autobedrijf Kooiman in Ridderkerk en een maand later nog een, de beste spullen kwamen op de jeep die we niet verkochten en de andere werd verkocht voor fl.2250. Met 2 vrienden die te jong waren voor een rijbewijs reden we naar Playa de Aro in de Costa Brava, onderweg wild kamperend.Er was daar een camping, camping Pinell, iedere morgen reden we naar het strand en reden het strand op, legden onze handdoeken neer en smeerden ons in met Sea&Ski.Ik was de enige met een rijbewijs dus als we uit gingen was ik altijd de Bob en op die plek is nu een jachthaven…
Wij deden dit ook met de vriendengroep, allemaal net twintig.
Alleen met een Granada station.
Dat zijn herinneringen voor t leven.
Wij zijn met onze Chevrolet Caprice Estate net terug uit Engeland. Heeeel veel duimpjes gekregen👍. Op Lpg nog wel te doen ondanks slechte verkrijgbaarheid aldaar en een prijs bijna 1x meer dan in Nederland. Nooit koelproblemen gehad, ook een kee Brennerpas niet waar we met Max 60 km/h klommen. Zit dan ook 14 liter koelvloeistof in😀
Gaaf!
Net terug uit Frankrijk; geen klassieker (ok…wat 2cv tjes) gezien.
De enige die ik met een oldtimer zag rijden op de terugweg…waren Nederlanders..
Het probleem is dat zo’n auto ook in de bergen in de hogere versnellingen alles zonder moeite doet. Maar hij koelt dan onvoldoende, dus je moet om die reden toch de versnelling in een lager verzet zetten, daardoor meer toeren en geen koelingsproblemen.
Ontzettend gave bak, in de jaren 80 weleens met zo’n zelfde of vergelijkbaar type gereden, was in het kader van persoonsbeveiliging gepantserd. Trok nog steeds flink maar overhangen als een 2CV. Veel plezier ermee.