Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Gemodificeerde fabriekshistorie. Bedenkingen bij een trend
Het is al een tijdje mode bij autofabrikanten. Men neemt een illuster en/of roemrijk model, gebruikt dat als basis voor een nieuw project, en ontwikkelt op basis daarvan een blikvanger. Nieuwe wijn in oude zakken. De een vindt het geweldig, de ander vindt dat de historie daarmee onrecht wordt aangedaan. Ik zweef daar tussenin, maar neig vergeleken met bijvoorbeeld de elektromod creaties behoorlijk naar het laatste.
Ik heb niets tegen gemodificeerde klassiekers, zeker niet als deze al in eigendom zijn van een liefhebber. Dan gaat het om een bestaande auto, die lang geleden de fabriek uitrolde en nog steeds een onderdeel is van het verkeersbeeld. Ik vind daarnaast dat iedere particulier of restaurateur helemaal zelf moet bepalen wat deze met zijn of haar eigendom doet, ook al hoor ik zelf tot de bloedgroep die originaliteit in combinatie met een originele wagengeschiedenis aanhangt.
Vergeleken met de almachtige autofabrikanten sta ik daar echter heel anders in. Tegenwoordig zie je dat fabrikanten als Renault en Opel de rijke historie eer proberen te betonen. En vandaag verscheen in het nieuws dat Audi AG NSU tijdelijk nieuw leven inblies. Op het platform van een A1 E-tron werd een aangepast koetswerk van een Prinz-model geplaatst. Het eerste wat ik dacht was: niet doen. De laatste ‘Prinz-modellen’ haalden het midden van de jaren zeventig namelijk niet eens, de romantiek die aan de wagentjes uit Neckarsulm kleeft wordt daardoor met de week groter. Daar passen van fabriekswege in mijn beleving geen projecten bij die het verleden combineren met de knipoog naar de technologische toekomst. Zo werden de auto’s in het verleden namelijk niet gebouwd.
Ondertussen is Renault volop bezig met de 5 E-Tech, een sterk op de oer-R5 geïnspireerd model dat er en profil overigens best aardig uitziet, en ook verfrist. Maar dat men een legendarisch model als uitgangspunt voor het nieuwe ontwerp neemt, zegt veel over de kracht van het verleden. Peugeot deed hetzelfde met de E-Legend van 2019.
Het beste voorbeeld van de combinatie tussen verleden en technologische toekomst werd een paar jaar geleden gegeven door Opel. Dat waagde een paar jaar geleden zelfs om de carrosserie van de Manta-A niet als uitgangspunt, maar echt als basis te gebruiken voor de éénmalige Opel Manta GSe Elektomod. De legendarische Manta-A werd een soort lijsttrekker voor de GSe modellenlijn van Opel, en pronkte met moderne technologie voor de toekomst.
Ik weet nog goed wat ik dacht toen ik dat las. Ik vond de Elektromod zonder meer geslaagd, en dat had alles te maken met de vormgeving van de Manta-A, de uit duizenden herkenbare illustere gezinssportwagen. Maar diens hedendaagse populariteit heeft alles te maken met nostalgie, met een verleden waarin de auto naam maakte en zijn imago verankerde. Hij stond voor wat Opel toen kon en deed. En dat was veel. De Manta-A paste bij die tijd, en zijn klassiekerstatus was zo groot dat Opel een recht op vruchtgebruik ‘door het heden’ op de Manta-A toepaste. In dit geval pakte het goed uit, de GSe Elektromod werd uitstekend ontvangen, ook nadat Opel verkondigde dat deze Manta-A de snelste en beste ooit was. En dát is oneerlijk. De Elektromod had namelijk ook een technologische voorsprong van vijftig jaar op de originele Manta-A.
Fabrikanten realiseren zich, wat historische modellen ook vandaag de dag kunnen betekenen. Maar ze nemen tegelijkertijd een risico wanneer ze een historisch koetswerk inzetten als basis voor nieuwe technieken en ontwerpuitgangspunten. Het tast de historische waarde aan, en dat is een ontwikkeling waardoor de trots op het verleden nadrukkelijk in de schaduw kan komen te staan. Dat is het gevolg van een stap, die je als fabrikant eigenlijk niet moet willen zetten. Ontwikkelingen zijn goed, ze betekenen regelmatig vooruitgang. Maar laat de klassiekers daarvoor met rust.
Die trend is er al veel langer. Vergeet namelijk de Fiat 500 en de BMW Mini niet. De Audi TT was ooit NSU TT. De Kever en de Beetle van VW.
Alles om het gebrek van moderne auto’s (geen karakter) te verbloemen met wat uiterlijk vertoon. En om de fabrikanten zonder historie een stap voor te blijven, natuurlijk.
Juist daarom schitterend om in dit ‘cyber’ tijdperk mijzelf te verplaatsen in een karaktervolle en met veel levenservaring_littekens de uit 1978 Chevrolet C10 Suburban te cruisen…vele opgestoken duimen en interresante verhalen 🙂
Kijk op YT naar de laatste afleveringen van Geoff Buys Cars, over EV auto’s. Echt de moeite! Deze zullen het voor de toekomst echt niet gaan worden. Heb toch het sterke vermoeden dat we gewoon verder gaan met schone diesel en benzine auto’s, en ja zonde om dan een klassieker te voorzien van een mogelijke onbetrouwbare electromotor.
Beste Erik, interessant om lezen wat je van deze trend vindt. Maar het is me niet helemaal duidelijk waarom je nu precies vindt dat het “de historische waarde aanpast” en “de trots op het verleden nadrukkelijk in de schaduw komt te staan.” Mijn gevoel is dat dit soort retrospective design de aandacht en interesse voor de oude modellen juist aanwakkert. Het zou alleszins interessant zijn om eens een analyse te doen van de prijsevolutie van de klassieke modellen die als basis gediend hebben voor dit soort nieuwe neo-design modellen (zoals Fiat 500, Mini, Mustang, Beetle, Bronco enz.), om te zien of de lancering van deze nieuwe modellen een invloed heeft op de marktwaarde van de oude modellen.
Ik kan mij helemaal vinden in de sluitzin van Erik.
Maar de stelling dat onze oud gedienden niet moeten worden losgelaten tussen de z.g.n. Tesla’s, vind ik voorbarig.
Wel of niet, is sterk afhankelijk van het model dat je bezit.
Ik durf met mijn Landrover 86″ uit 1956, inderdaad niet tussen de Tesla’s, snelheid, remvertraging etc. Maar met mijn Jaguar XJ8 – exclusive uit 2004 – geen enkel probleem!
Wat mij betreft, dus erg type gebonden…
Met de laatste zin van Erik`s artiekel ben ik het vollkomen mee eens. Nog erger vind ik dat echte klassiekers heel erg soms door hun bezitters worden omgebouwd van fossiel naar elektrisch. Dit is werkelijk erfgoed moord. Terecht dat indien aanwezig men zijn FIVA status dan verliest.
Gebruik mijn Lelijke Eend als dagelijks (indien nodig) vervoer. Geniet van iedere rit, ook tussen de Tesla’s. Zou niet willen ruilen
Helemaal mee een Ron, hier idem dito en mijn kleindochter wil mijn Eendje over enkele jaren graag overnemen…
Het wordt gewoon weer tijd om terug echte autodesigners op te leiden.
In het verkeer zijn in toenemende mate en met name de vooroorlogse auto’s niet lang meer houdbaar. Natuurlijk zijn de nauwelijkse verbeteringen nog rekbaar( remmen, snelheid, verlichting) , maar niet lang meer. Er zijn weinig kinderen die om deze redenen de old-timers over nemen. Onze auto’s zijn werelderfgoed en moeten ook zo gerespecteerd worden. Zichtbaar voor iedereen , maar niet loslaten tussen de Tesla’s. Ik ben bijna 80 en neem het niet op tegen Bol. Ik zie haar wel graag lopen. Ik laat het hierbij als één van de meningen.
Ik kan mij in de mening van Peter wel vinden. Onze (oude) auto’s zijn wereld erfgoed. In de tijd dat ze op de weg kwamen aangepast aan de tijd van toen en het loslaten tussen de Tesla’s is idd geen briljant idee. Koesteren moeten wij ze wel. Omdat die auto als dik 20 jaar niet meer in mijn bezit is, resteert de gedachte aan mijn Golf I Diesel. Qua veiligheid zou hij tegenwoordig een rijdende kreukelzone van voor tot achteren zijn. Qua prestaties (na tunen) was het ook vandaag de dag nog wel een feestje. Qua remmen en wegligging (na zeer gedegen upgrade) was het zelfs een voorbeeld voor veel auto’s van tegenwoordig(!!) ‘Het kan verkeren’, zal ik maar zeggen.
Om categorisch de ontwikkelingen van ‘oude wijn in nieuwe zakken’ af te wijzen, gaat mij iets te ver. De tweede generatie Mini en de tweede generatie Fiat 500 vind ik alleszins geslaagde concepten! De herinnering aan iets wat ooit was, komt meteen tot leven bij de werste aanblik en dat is ook de bedoeling daarvan. De nieuwste elektrisch aangedreven VW bus (ID-Buzz) is een zoveelste in dat rijtje en ook daar is de gelijkenis ‘maar dan anders’ meteen duidelijk. Mij kan het wel bekoren. Maar toch zou ik er zoiets van ‘een moord voor doen’ om mijn oude VW Golf I Diesel weer te kunnen rijden. Dat blijft overeind. Mij resteert (helaas, helaas…)niets anders dan het koesteren van de herinnering eraan. Een heel mooie herinnering, dat is zeker!
Ik rijd nu nog steeds ( hobby matig) in mijn Volkswagen Golf 1 diesel en voel me dan heel gelukkig tussen de moderne al dan niet elektrische auto’s.
Ik rijd gewoon met mijn oude meuk (2CV, NSU Prinz, Peugeot 205 en VW bus T3) tussen de Tesla’s en aanverwanten en zie totaal niet in waarom dit niet zou kunnen..