Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
Gedoe… – column
Goed. Omdat ik besefte dat mijn leven pas compleet zou zijn met een Jawa 634, mocht er qua plek een Guzzi weg. En liefst nog iets meer. Nadat ik het achterlicht van de V65 had gedemonteerd, moet ik een paar draadjes hebben verwisseld. Het achterlicht bleef branden. Dat had ik natuurlijk moeten controleren voordat de V65 van, en de V7 op de brug ging. Toen ik het merkte, bedacht mijn rug dat met een gebogen rug sleutelen op de betonvloer geen goed plan was. Ik zette de V65 te koop voor 1.333, plus de opmerking over mijn rug en het achterlicht.
En werd dus weer geconfronteerd met vragen van allerlei loopvogels: “Ik bied € 250.” “Wat kan ik de komende 1000 kilometer aan storingen of reparaties verwachten?” “Dag! Ik heet Fabienne en heb je advertentie gelezen. Je lijkt me een fantastische man en ik wil je graag beter leren kennen.” Mooi.
Er waren twee proefrijders. De ene zag op zeer acceptabele gronden van de koop af. De tweede had een heel verhaal over de kapotte versnellingsbak. Aan die bak mankeert niks. Dus heb ik maar afscheid van de proefrijridder genomen. De derde kwam, kocht, betaalde aan en probeerde daarna drie weken zijn keutel in te trekken. Van het handgeld kocht ik sigaren en een fles Grouse.
De V7 staat intussen met de wielen op de grond beeldschoon en hartveroverend te zijn. De V65 staat weer op de brug. Zo kan ik keurig overeind staand eens gaan kijken wat er mis is met de elektrickery.
Dat komt dus wel goed, ondanks het bewezen feit dat Italiaanse bedrading en mijn vaardigheden op E-gebied niet erg compatibel zijn. En dan te bedenken dat ik voor mijn eerste baan als buitendienstservicemonteur in de ziekenhuisbranche een gedegen Elektra-opleiding heb gehad. Dat is allemaal niet blijven hangen de afgelopen jaren. Ik ben immers werktuigbouwkundig opgeleid!
Dat ik daarmee uiteindelijk nu al dertig+ jaar al diverse Urals heb kunnen knuffelen, is hem de winst. Hoewel de laatste actie aan de 750 cc, 23 pk sterke zijklepper toch ook elektrisch was. De brave driewieler heeft nieuwe contactpunten, een verse (DKW Munga?) bobine, een verse condensator en nieuwe bougiekabels gekregen. O ja: er komt in het maandblad AMK – heb jij al een abonnement? Dat kost bijna niets! – een vergelijk tussen de Russische M72 en de Amerikaanse WLA-motoren uit WOII. Allebei 750 cc zijkleptwins van zo’n 23 pk. Een top-M72 met zijspan heb je voor zo’n 4.000–5.000 euro. Een correcte Harley-Davidson WLA kost intussen zo’n 30.000 euro. De vader van een kameraad kocht zijn WLA (die nog steeds in de familie is) voor 110 gulden. Dat was omstreeks 1961. Zo’n dertig jaar geleden kocht ik twee ex-communistische M72’s voor 500 gulden.
En tussen al dat gedoe doe je dan de dorpse boodschapjes op een 125 cc Mash uit 2017. En dat afhaalchineesje blijkt bij veel mensen nostalgische gedachten te geven, omdat ze denken dat de brommer uit de jaren zestig komt. De meest gehoorde opmerkingen? “Joh! Dat is een oudje!” en: “Zo eentje heb ik er vroeger ook gehad.” Nou ja… Mash-dealer Bonne van Mashpoint hanteert ‘Iedereen wil wel een Mash!’ als reclameslogan. Ik gun hem zijn droom en heb om de zaak te continueren maar een stel verse kettingtandwielen besteld. Aan de voorkant eentje met een tandje extra. En er is de gedachte om het ding op te waarderen met een 200 cc plug & play-blokje…
In de tussentijd hoor ik uit mijn netwerk al diverse Jawa-geluiden. Maar die zullen nog even op antwoord moeten wachten tot de V65 weg is. Met werkende achterlichtlampjes.
Maar de essentie is dat het best lekker weer is om met je motorfiets(en) bezig te zijn.
Het volk dat doorgaans advertenties afschuimt en vervolgens werkelijk de meest beledigende biedt mag NOZEM genoemd worden. Nederlands Onderdaan Zonder Enig Moraal. Dat was vroeger ook al zo. Een kennis die een prachtige Simca 1501 te koop aanbood kreeg een kijker op bezoek die hem een ronduit fors beledigend bod deed. De kijker had zijn eigen vervoer al huiswaarts gestuurd in de aanname dat hij de auto wel bijna voor noppes mocht meenemen. Na het stoïcijns aanhoren van het beledigend bod zei de kennis: “Prima. Kom, we gaan een stukkie rijden”. Hij reed zelf en toen de belediger vroeg waar ze heen gingen kreeg die het antwoord: “Ik ben op zoek naar een plek om hem in brand te steken. Dan hebben we er tenminste beiden niets meer aan!”. Vervolgens heeft hij de brutale vlerk ergens in een buitengebied uit de auto gezet. Nooit meer wat van gehoord. Was ergens eind zeventiger jaren, kun je nagaan.
Hallo Dolf
Wederom een prachtig verhaal, voor de prijs die je voor de v65 vraagt wil ik hem wel van je overnemen .laat maar weten.
Groet Henk Diedering
heb ooit zo een JAWA gehad….nog een tweede voor onderdelen. ( die was eigenlijk mooier dan mijn rijdende) heb altijd motor gereden maar op een bepaald moment moest er gebouwd worden ( hui) dus geen motor maar we een jawa 350. reed er veel mee ( jaren) niet kilometers ) tijd gebrek) fijn ding zolang ik onder de 70 km per uur bleef. reed ik 80 … moeste ik hen aan de gang lopen. ( na jaren ondekt dat de oeroude bobijnen te warm werden van de motor warmte) met jap bobijnen perfekt rije. zo een 2 X per jaar werd er eens volgas gereden…. om het verzamelde 2 t olie dat in het carter achter bleef ( maar 70 per uur ) op te stoken. dat gebeurde tussen Dilsen en Opoetern . zorde dat ik in dilsen op de brug zo een kleine 70 per uur had dan kon ik me de berg af van de brug lanceren en had dik 100 per uur als ik aan de beklimming begon, dat hield hij ( zij) tot op de top en daan ging het tot dik 130 kmph tot het berg af ging…nooit gekeken hoe snel dat ging….hield het gas zolang open als ik moed had…..( een maal bijna te langl) amechtige remmen weet je wel…. thuis gekomen direckt de auto in en dan zelfde weg richting Dilsen on te zien hoever de mist van verbrande olie ik na gelaten had……wel veel kon het zien tot aan de berg af naar Dilsen brug…zoeen dikke 3 km…..
Ook een mooi verhaal Gerard!
Tegenwoordig wordt zowel tweetakt rijden als diesel rijden door de overheid zowat behandeld als verboden wapenbezit. De overheid heeft het daarbij dan ook nog van alle kanten over ‘vergroenen’. Ja, we kunnen ons met ons allen groen en geel ergeren aan de overheid omdat ze altijd maar de regels veranderen naar de grootte van het gat in hun begroting, dat zullen ze zeker bedoelen met ‘vergroenen’ !