Sluitingsdatum augustusnummer -> 16 juni
Ford Cortina Mk II. Vier jaar lang gebouwd, zestig jaar jong
Toen Ford in oktober 1966 de tweede generatie Cortina presenteerde, stond het merk voor een belangrijke uitdaging. De oorspronkelijke Cortina was een enorm succes geweest en had zich ontwikkeld tot een van de populairste auto’s van Groot-Brittannië. De opvolger moest die reputatie niet alleen vasthouden, maar verder uitbouwen. Dat lukte met verve. De Ford Cortina II groeide uit tot een van de meest succesvolle Britse auto’s van zijn tijd en bevestigde de positie van Ford als marktleider op de thuismarkt.
De tweede Cortina generatie kreeg een strakker en moderner ontwerp ten opzichte van zijn charmante voorganger. De carrosserie oogde groter en zakelijker, met rechte lijnen en een brede grille die aansloot bij de toenmalige ontwerpstijl van Ford. Hoewel de wielbasis vrijwel gelijk bleef aan die van zijn voorganger, bood de nieuwe generatie meer binnenruimte en een hogere mate van comfort. Daarmee sloot de auto perfect aan bij de wensen van een brede groep automobilisten.
Ford bood de Cortina II aan in verschillende carrosserievarianten. De belangrijkste uitvoering was de traditionele vierdeurs sedan, die veruit het grootste deel van de productie voor zijn rekening nam. Daarnaast was er een tweedeurs sedan beschikbaar voor kopers die een iets sportiever uiterlijk wensten of een voordeliger alternatief zochten. De praktische stationwagen, door Ford aangeduid als Estate, maakte vanaf het voorjaar van 1967 deel uit van het programma. Deze carrosserievariant was alleen leverbaar in een vijfdeurs-trim.
Het uitvoeringsprogramma was uitgebreid. De basisversie was de Standard (base), bedoeld voor prijsbewuste kopers. Daarboven stond de Deluxe-uitvoering, die extra comfort en meer sierdelen bood. Vervolgens kwam de Super, die weer rijker was uitgerust. En de GT was de uitvoering voor de sportieve Cortina-rijder. De topper in de reeks was de Cortina Lotus Mk II (Lotus Cortina), de high performance versie die ook- net als zijn voorganger- werd ingezet in competitieverband. Ford zat derhalve goed in de keuzemogelijkheden.
Onder de motorkap zette Ford een aantal krachtbronnen op het programma: één 1300 versie, en twee 1500 versies, waarvan de sterkste in de GT terecht kwam. Voor specifieke (fiscaal gedreven) markten stelde Ford ook de 1.2 motor uit de Anglia Super beschikbaar. De in samenwerking met Lotus ontwikkelde 1558 cc Twin-Cam motor (106 DIN-pk) kwam alleen in de Lotus Cortina terecht. In 1967 lanceerde de Britse tak van Ford nieuwe motoren. De 1300-versie kreeg nu een crossflow-kop, die onder meer voor een hoger vermogen en betere prestaties zorgden. Men zette voor specifieke markten ook een lage compressieversie op het programma. De aloude 1500 verdween van het toneel; deze maakte in juli 1967 plaats voor de 1600 motoren, die in twee vermogensvarianten op het programma kwamen. De sterkste versie (82 DIN-pk) kwam in de GT terecht. De motoren werden gekoppeld aan een handgeschakelde versnellingsbak met vier versnellingen. Voor bepaalde uitvoeringen was een automatische transmissie met drie versnellingen leverbaar.
Tijdens de zomer van 1967 introduceerde Ford de Cortina 1600 E. De nieuwe uitvoering combineerde de verlaagde wielophanging van de Cortina Lotus met de krachtig afgestelde GT 1600 Kent-motor en een luxe afwerking. Het interieur was voorzien van een dashboard en deurafwerkingen met imitatie wortelnotenhout, kuipstoelen, een met leer bekleed aluminium sportstuur en een volledig instrumentenpaneel. Aan de buitenzijde onderscheidde de auto zich door een zwarte grille, een zwart achterpaneel, mistlampen vóór en verchroomde Rostyle-velgen met radiaalbanden. Een vinyl dak was optioneel.
Het commerciële succes van de Cortina II was niet aflatend. In Groot-Brittannië groeide het model uit tot een vaste waarde in het straatbeeld. De auto werd geliefd vanwege zijn aantrekkelijke prijsstelling, ruime interieur, betrouwbare techniek en brede keuze aan uitvoeringen. Ford wist bovendien een uitstekende balans te vinden tussen functionaliteit en uitstraling, waardoor de Cortina zowel particuliere als zakelijke kopers aansprak. Gedurende zijn productiejaren behoorde de Cortina II tot de best verkochte auto’s van Groot-Brittannië en zette hij de dominantie van de Cortina-reeks voort. Daarmee groeide het model uit tot een nationaal icoon en een belangrijke pijler onder het succes van Ford in Europa. Bovendien werd de Cortina de best verkochte auto van Groot-Brittannië in 1967. Ford bouwde meer dan een miljoen exemplaren van de Cortina Mark II. In oktober 1970 maakte de serie plaats door de derde Cortina generatie, die feitelijk samen met de nieuwe Duitse Ford Taunus werd ontwikkeld. De TC 1 generatie was een feit.
De Ford was niet alleen beschikbaar voor Europa, maar werd wereldwijd verkocht. In Zuid-Afrika stond bovendien een versie met de 3.0 V6 Essex motor op het programma, en dat inspireerde Jeff Uren bijvoorbeeld om de Cortina Savage te ontwikkelen, met dezelfde motor. Deze stond in Europa nooit als Ford op het programma. Verder bracht Nieuw-Zeeland zijn eigen versie onder Ford auspiciën: de Cortina GTE. Tot slot bouwde de Hyundaifabriek in Ulsan deze Cortina generatie ook. De auto’s die daar van de band liepen, heetten Ford-Hyundai Cortina.
Goh, er komen een hoop ongeukken voorbij met die Cortina’s. Ligt toch niet aan de auto. Nou vooruit, mijn rampverhaal:
Met de eerste Cortina van mijn ouders (die met het luchtroostertje in de smalle C stijl) werden we in één weekend twee keer aangereden:TL. Toen volgde een blauwe 4 deurs van de Mk2 generatie.
Daarmee werd mijn moeder door een vuilnisautobestuurder tegen een hele dikke boom gedrukt. Cortina TL, en moeder twee weken ziekenhuis. Die contactsleutel zat pijnlijk op kniehoogte. Hoe dan ook, heerlijke auto’s zolang een ander ze niet voor je op een hoop rijdt.
De laatste drie auto’s van mijn ouders: Taunus GXL van diverse generaties; ook niks mis mee.
Oktober 1966 dus, net geen sixties krulletjes meer aan de lijn
In 1970 rijles gehad en examen gedaan in zo’n Cortina. Makkelijk te rijden auto.
Vooral het soepel aangrijpen van de koppeling was fijn.
Ik heb er twee gehad van de eerste generatie. Mijn eerste twee auto’s. Reden fantastisch, maar lustten inderdaad wel een slokje. Was in die tijd (1971) overigens geen enkel probleem, voor pakweg 15 ouderwetse Hollandse guldens was de tank weer gevuld. Na de Fordjes ben ik overgestapt op een Eend en die rijd ik nog steeds met heel veel plezier.
Ik heb een 1600 de luxe gehad, maar kort mee gereden ongeluk total loss.
Reed wel lekkker maar verbruikte veel benziene.
Johan Geers
In de 80-er jaren hadden wij een Ford Cortina 1600 Crayford, een speciale cabriolet versie van de Cortina, gemaakt door Crayford in Engeland. In donkergroen metallic met prachtg houten dashboard. Een geweldige auto!
Mijn vader had ook een 1600E, lichtblauw metallic met perkamentkleurig kunstleren interieur, inderdaad prachtig.
Voor die tijd snelle wagen, hele fijne versnellingsbak. Inderdaad echt hout, verstralers. Vanwege roest in de wielkasten na 5 jaar ingeruild
Mijn vader kocht in 1969 een 1600E zilver metallic en 2-deurs. Prachtige auto.
Het is overigens geen imitatiehout op het Dashboard en de deurpanelen, maar echt. De extra lampen zijn volgens mij verstralers en geen mistlampen.
We hadden hem tot 1973 toen er een Taunus kwam.
Mijn vader had in 1968 een Cortina 1600E gekocht, een schitterende auto, wit, maar binnen 2 maanden werd hij plat gereden door de vrachtwagen Koopmans meel die kwam leveren bij ons, Pa niet bang en heeft een Cortina lotus gekocht en daar heeft hij 2 jaar in gereden , ook een schitterende wagen en loeisnel