Ford Cortina

In september 1962 introduceerde Ford of Britain de geheel nieuwe Ford Cortina. Deze lancering vond plaats vlak voor de London Motor Show van oktober 1962, een strategisch gekozen moment dat veel aandacht trok. Met deze introductie kreeg de toen groeiende klasse van kleinere middenklassers er een sterke concurrent bij.

Een andere nieuwkomer in deze klasse was de Taunus 12M P4 uit Duitsland, oorspronkelijk bedoeld als het Cardinal-project, een poging om een nieuwe wereldauto te creëren. Lee Iacocca, die de marktkansen in Amerika niet zag zitten, gaf Ford Duitsland echter groen licht om dit model voor de Europese markt te ontwikkelen. Dit moest snel gebeuren en zo werd ook de 12M P4 in september 1962 gepresenteerd, bijna gelijktijdig met de Ford Cortina, ook bekend als de Consul Cortina. Opvallend genoeg werd de Cortina, ondanks een dalende markt voor kleinere auto’s, wel in Amerika geïntroduceerd, in tegenstelling tot de oorspronkelijk voor Amerika ontworpen Cardinal/Taunus P4.

Verschillen

Het is een misverstand om te denken dat de 12M P4 en de Ford Cortina, die debuteerde als Consul Cortina 225, uit hetzelfde hout gesneden waren. Hoewel de carrosserieën enigszins op elkaar leken, verschilden de onderliggende technieken aanzienlijk. De Ford Cortina, een Brits ontwerp, was uitgerust met Kentmotoren (vier in lijn) en achterwielaandrijving, terwijl de Taunus P4 voorwielaandrijving en een V4-motor had. Ook qua uiterlijk waren er verschillen.

Archbishop

De Cortina, oorspronkelijk ontworpen onder de projectnaam Archbishop, was een creatie van Roy Brown, die ook verantwoordelijk was voor het Edsel-debacle. Volgens overleveringen stuurde de Ford-directie in Dearborn hem naar het Britse Dagenham. Hoewel Brown bekend was met het wereldauto-concept Cardinal, werd in Groot-Brittannië niet gekozen voor de P4-configuratie van dit ontwerp. Zo ontving de Ford Cortina zijn eigen specifieke eigenschappen.

Motorische parallellen

Aanvankelijk was de Ford Cortina beschikbaar met een 1.2 liter 113E motor, een vergrote versie van de 998 cc 105E motor uit de Ford Anglia. Vanaf januari 1963 werd hier een 1.5 liter motor aan toegevoegd. De carrosserievarianten omvatten een tweedeurs coach, een vierdeurs sedan en een vijfdeurs stationwagen, waarbij de Super Estate met zijn Woodylook bijzonder herkenbaar was.

verschillende uitrustingsniveaus

Vanaf het begin kon de koper kiezen uit verschillende uitrustingsniveaus: de Standaard (1200), de Deluxe, de Super en vanaf januari 1963 de GT, uitgerust met een snelle 1500 cc motor, een scherpere nokkenas en dubbele Weber 28/36 DCD22 registercarburateurs. De Standaard en Deluxe waren ook leverbaar met de 1500 cc 116E motor (61 DIN-PK), net als de nieuw geïntroduceerde Super.

De klapper, Lotus Cortina

Het hoogtepunt was de introductie van de Lotus Cortina, voorzien van een aangepaste Kent motor met twee bovenliggende nokkenassen, een aluminium cilinderkop en dubbele Webercarburateurs, wat resulteerde in een cilinderinhoud van 1558 cc en 105 DIN PK. Deze versie kon snelheden bereiken tot 175 kilometer per uur en was uitgerust met een sportstuur en een aangepaste versnellingsbak.

Aangepaste ophanging en aluminium plaatdelen

De Lotus Cortina onderscheidde zich met specifieke profilering op de flanken, grotere wielen, en een aangepaste ophanging. Door het gebruik van aluminium in de plaatdelen en differentieelbehuizing bleef het gewicht laag.

De laatste jaren

Tegen het einde van zijn eerste generatie onderging de Ford Cortina een facelift, waarbij onder andere de grille en het motorkapornament werden aangepast. Alle modellen kregen vanaf oktober 1964 schijfremmen aan de voorzijde, en in oktober 1966 werd de Cortina vervangen door de Mk 2, net op tijd om de competitie aan te gaan met de nieuwe P6, de opvolger van de P4. Dit benadrukte nogmaals de parallelle ontwikkeling tussen de Cortina en de Taunus modellen, die elk sterk bleven presteren in de drukke Europese markt voor kleinere middenklassers.