De Starlet. Melancholisch terug in de tijd

Het klinkt gek. Je hebt een auto op naam staan waar je weinig mee rijdt. En wanneer je dat wel doet, dan zijn het de mooie gevoelens die je overvallen. Het klinkt misschien nog gekker als je het in dit geval over een Toyota Starlet 1.3i Sport uit 1995 hebt. In inmiddels verschoten rood, maar wél met 275.000 kilometer op de klok. En in een technische staat waar je nog steeds U tegen zegt. Onderhoud is behoud.

Vaste lezers weten het inmiddels wel. De Toyota is geen onbekende, en werd zowel via deze kolommen als in het magazine omgeven door wierrook. En ik was degene die dat aanstak. Want deze Toyota doet mij altijd iets. Dat begon al in 2017, toen ik de auto kocht als tweede wagentje voor het gezin. De geschiedenis is u bekend, en voor wie het niet weet: hij verwees de wens om een Europeaan als tweede auto aan te schaffen naar de eeuwige jachtvelden. 202.000 kilometer had-ie op de klok, en daar kwamen in zeven jaar tijd dus 73.000 goed onderhouden kilometers bij.

Iedere rit was goed voor een glimlach. En dat is nog steeds zo. Hoe het zit? De amechtige Japanner staat nog steeds op mijn naam, maar Hester rijdt er dagelijks mee. En nu onze oudste dochter haar rijbewijs in één keer heeft gehaald, heeft de Starlet er een regelmatige bestuurder bij. Haar eerste praktijkkilometers mét het roze papiertje op zak legt ze met de Toyota af. En alleen dat al maakt de auto voor haar speciaal. En ik geniet er nog steeds van als ik de Toyota weer eens in de vingers heb. Iedere kilometer een glimlach, iedere kilometer geniet ik nog van dat dartele en jeugdig aanvoelende weggedrag, die soepele techniek en de pit die met deze kilometerstand nog altijd aanwezig is. En echt ongelooflijk: al zeven jaar lang hoeft er geen druppel olie bij. Geen druppel koelvloeistof. En heus: het is niet allemaal goud wat er blinkt; de carrosserie heeft zo langzamerhand echt liefde nodig. Maar is op vitale plekken wél in orde. Tegelijkertijd: hoe meer verschoten, des te meer de onvolprezen technische kwaliteiten van de Toyota naar voren komen.

Het wagentje maakt veel los. Laatst gebeurde dat weer. Hester was met onze drie kinderen een aantal dagen met vakantie. Zij maakte de keuze om de plaats van bestemming met de trein te bezoeken. Zodoende kwam ik in de gelegenheid om weer eens ouderwets met de Toyota op stap te gaan. Voor het eerst in anderhalf jaar nam ik de Starlet weer eens mee naar de plek van mijn vaste werkgever. Dat lijkt alledaags, maar voor mij was dat het bepaald niet. Deze woon-werk rit bracht veel herinneringen naar boven. Ik nam de kleine Japanner vaak mee naar Weststellingwerf, en het kwam regelmatig voor dat ik diverse mensen tijdens zo’n dag niet had gezien, maar dat zij wel wisten dat ik er was. “Omdat we de Starlet zagen staan.” Een oud-collega zei het laatst nog heel mooi. “Iedere keer als ik zo’n auto zie, dan denk ik aan jou.” En een andere oud-collega wist te vertellen dat zij vroeger zelf ook een rode Starlet had. “Zo leuk, hij deed het ook altijd. En wat mooi dat je hem nog op de weg houdt.” Je voelt de liefde voor de Starlet. Wie het herkent, houdt een leven lang van dit type Toyota.

Mijn collega Marianne reed een tijd geleden vaak met mij mee. Ik pikte haar dan op bij het station in Leeuwarden, en er ontstonden dan gesprekken die binnen de vertrouwde setting van de Toyota bleven. We hadden ook vaak onbekommerde lol. De radiozender van dienst was vaak Waterstad FM. En de uitzendingen daarvan werden nooit onderbroken door quasi lollige en leuterende DJ’s, maar wel door lokaal getinte advertenties. Een restaurant uit het noorden van de provincie Fryslân had héél spitsvondig een reclameboodschap afgestemd op de verkeersinformatie. Marianne en ik konden de inhoud dromen, we hadden er lol om en het ‘vluchtstrookje van salááde’ werd een heuse running gag in de Starlet. Dat gold ook voor een bepaalde uitspanning die we dagelijks passeerden. De inhoud van de gesprekken daarover bespaar ik u, maar reken er maar op dat ook beeld denken in een auto tot hilarische taferelen leidde. Met dat blikken radiogeluidje op de achtergrond. Over de radio gesproken: buurman Sido zorgde er laatst met een handigheidje voor dat de radio geen stroom meer pakt als je het contact van de Toyota afzet. Wanneer de Starlet een tijdje stilstond startte hij niet. Het omleggen van een kabeltje herstelde de eeuwige bedrijfszekerheid van de Toyota.

Laatst was het dus weer zover, en tijdens de woon-werk rit in retrospectief passeerden nog meer gedachten de revue. Ik dacht aan de eerste lange rit naar Zandvoort, die was heel fijn en bracht een fijn en ouderwets rijgevoel naar voren. Ik dacht aan de keren dat de Starlet de redder in nood was. Dat was-ie regelmatig. Wanneer de eerste gezinsauto’s even geen zin hadden om hun dienstplicht te vervullen, dan stond hij klaar om de taken van achtereenvolgens de Citroën, de Lancia en de Opel over te nemen. Onvermoeibaar kweet hij zich dan van zijn taak, en hij plaatste tijdens lange ritten het blinkende en aanmerkelijk jongere wagenpark in een betrekkelijk en bedenkelijk perspectief. De volgepakte Toyota zong dan steeds zijn zuiver klinkende deuntje mee, en hij kwam altijd moeiteloos mee in het verkeer. Ik dacht óók aan de droom die ik had, om de Starlet ooit nog een keer voor een Sabbatical-roadtrip naar Zuid-Europa in te zetten. Om ermee naar Cascaïs en Estoril te rijden. En een ererondje over het circuit te rijden waar Ayrton Senna zijn eerste Formule 1 zege pakte. Het Circuito Estoril stickertje prijkt niet voor niets op de linker achterruit.

Ik had duizenden kilometers in het hoofd, duizenden onbezorgde kilometers die een aaneengesloten eerbetoon zouden zijn aan de onverwoestbare techniek van de kleine rode krijger uit Japan. Die droom leeft nog steeds, gewoon, omdat de Starlet er nog steeds is. Terwijl ik onderweg mijmerde, werd ik opgehouden door de bestuurder van een Audi A6 Avant. De man met de vier ringen op zijn grille en de Samsung of IPhone in de hand bleef te lang links hangen. Uiteindelijk stopte de bestuurder met zijn ongetwijfeld interessante digitale bezigheden achter het stuur. En wat ik al zo vaak in de Toyota meemaakte, gebeurde nu weer. De verbaasde blik van de bestuurder was tijdens de achteloze inhaalmanoeuvre weer goud waard.

De Toyota is dat ook, al járen, in allerlei opzichten. Ik had veel auto’s in eigendom. Maar deze Starlet, die ik zeven jaar terug voor €1.500,– overnam, is de beste auto die ik kocht. Een auto, die mij nog steeds veel doet. En dát had ik nooit verwacht toen ik in 2017 de eerste proefrit met deze oersterke Toyota maakte.