De herinneringen van Rolf Wassens – Deel 2: Een gouden Zündapp en avonturen in het buitenland

In dit tweede deel van de serie “De herinneringen van” stapt Rolf Wassens over op een Duitse Zündapp, een brommer die hem niet alleen door Nederland, maar ook naar het buitenland brengt. Samen met zijn vrienden beleeft hij een avontuurlijke reis door Duitsland, Zwitserland, en Oost-Europa, waarbij heimwee en militaire grenswachten hun zenuwen op de proef stellen.

Helemaal niet grappig was dat één van ons heimwee kreeg en dat werd heel erg toen wij de Hongaarse grens overstaken – dat betekende toen in geweren kijken, mitrailleurs zien die vanaf uitkijktorens op ons gericht waren, gemene herders overal en erg onvriendelijk douanepersoneel. Niet bepaald zoals die Ierse douanier een paar jaar geleden: “How are you, welcome in my country and have a nice time.” De heimwee van onze vriend was niet te harden en niet te houden. We moesten terug, maar eerst nog wat eten in een dorpje. Daar kregen we enorm veel aandacht, het hele dorp liep uit om onze brommers te bekijken.

Schieten

Wij weer terug naar de grenspost, maar dat ging niet door. Je moest in die tijd een inreis- en uitreisvisum hebben, en het grensstation dat op de uitreis stond, daar moesten we over en geen andere. Wij weken toen zonder goede kaart van onze route af om af te snijden en kwamen ‘s nachts onbedoeld door een militair gebied. Ineens werden er lampen op ons gericht en geweren – omsingeld door een groep militairen. Gelukkig konden we duidelijk maken waar we heen moesten; ons onschuldig uiterlijk zal ons goed gedaan hebben. Ze lieten ons door, maar vriend Heimwee sidderde van angst, zijn Honda’tje stond te schudden. Ze lieten ons gaan en we gingen verder. Nou wil het geval dat ik al eerder last had van een langzaam lostrillende uitlaat, en dat ding schoot dus daar net nadat we weggereden waren bij de militairen terwijl ik achter vriend Heimwee reed, ineens los middenin de verder stille nacht. Alsof er op ons geschoten werd, en vriend Heimwee legde zijn angstige lijf plat op de Honda en ging er vandoor. Ik knoopte de uitlaat wat vast en reed achter de jongens aan. We bereikten de grens met Joegoslavië, en vriend Heimwee liet zich na het passeren van de grens op de grond vallen en huilde: “Vrij, eindelijk vrij.” Wij moesten wel terug, bij elke telefooncel of hotel belde hij zijn moeder, die constant thuis in Kampen aan de telefoon zat.

Rook in de bergen

Om weer terug te komen moesten we weer door de bergen. Flink klimmen dus. Bart had een Casal, die was opgevoerd tot 90 km per uur. Omdat wij langzamer reden, reed hij met minder dan halfgas, soms reed hij ons triomfantelijk voorbij om de boel even los te trekken. Hij wist dat er gevaar van dichtkolen bestond bij zo’n slecht belaste tweetakt. En dat gebeurde ook; de snelle en superieure Bart met zijn Casal kon ons bergop niet bijhouden! Wij hebben hem moeten tegenhouden, want hij wilde zijn Spaans volbloedpaard in een ravijn gooien. Kameraad Rutger had thuis een broertje dat veel aan brommers ‘prutste’; daar had Rutger zelf ook veel van geleerd. We haalden de uitlaat los van de Casal, en die zat inderdaad helemaal dichtgekoold. Hoe kregen we die troep eruit? Rutger ging droog gras plukken, duwde dat tot woede van Bart in de uitlaat, en stak het gras met de gasaansteker aan van roker Bart. Een grote zwarte kwalm was het gevolg, en de uitlaat brandde schoon. Bart blij.

Lees verder in deel 3, waar de volgende avonturen van Rolf in de brommercultuur en zijn reizen worden voortgezet.

Deel 1 vindt je hier.